Η πρόσφατη δήλωση-σοκ του Ντόναλντ Τραμπ ότι «οι ΗΠΑ θα κυβερνήσουν τη Βενεζουέλα μέχρι να αλλάξει χέρια η εξουσία της χώρας», δεν αποτελεί ούτε γκάφα ούτε υπερβολή. Είναι η πιο ωμή, καθαρή και ειλικρινής διατύπωση του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. Αυτό που άλλοτε καλυπτόταν πίσω από όρους όπως «δημοκρατία», «ανθρώπινα δικαιώματα» και «ανθρωπιστική παρέμβαση», σήμερα λέγεται ανοιχτά: κατοχή, επιβολή, έλεγχος.
Η δήλωση αυτή δεν είναι προσωπική ιδιορρυθμία του Τραμπ. Είναι η συμπύκνωση της στρατηγικής του αμερικανικού κεφαλαίου. Η Βενεζουέλα, με τα τεράστια ενεργειακά της αποθέματα και τη γεωπολιτική της θέση, δεν μπορεί να επιτραπεί – στα μάτια της Ουάσιγκτον – να βρίσκεται εκτός πειθαρχίας. Η «αλλαγή καθεστώτος» δεν είναι ζήτημα δημοκρατίας, αλλά ιδιοκτησίας και ελέγχου.
Η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας και το κάλεσμα προς τον λαό να βγει στους δρόμους και να προετοιμαστεί ακόμη και για ένοπλη αντίσταση, αποτυπώνουν τη δραματική όξυνση της σύγκρουσης. Πρόκειται για τη στιγμή όπου ο ταξικός χαρακτήρας της διεθνούς πολιτικής γίνεται αδιαμφισβήτητος: από τη μία τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, από την άλλη οι λαοί που καλούνται να υπερασπιστούν την ίδια τους την ύπαρξη.
Στη μαρξιστική θεωρία, ο ιμπεριαλισμός δεν είναι απλώς επιθετική εξωτερική πολιτική. Είναι το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, όπου τα μονοπώλια, το χρηματιστικό κεφάλαιο και το κράτος λειτουργούν ως ενιαίο σύμπλεγμα εξουσίας. Η Βενεζουέλα δεν «τιμωρείται» για πολιτικές επιλογές. Τιμωρείται επειδή δεν παραδόθηκε πλήρως.
Οι εικόνες της λαϊκής οργής, οι φλόγες που τυλίγουν τα σύμβολα της αυτοκρατορίας, δεν είναι τυφλή βία. Είναι πολιτική γλώσσα. Είναι η στιγμή που οι λαοί απαντούν εκεί όπου εξαντλήθηκαν οι αυταπάτες. Όταν ο αντίπαλος δηλώνει ότι θα κυβερνήσει τη χώρα σου, η αντίσταση παύει να είναι επιλογή και γίνεται καθήκον.
Η ιστορία δείχνει ότι καμία αυτοκρατορία δεν έπεσε από ευγένεια. Και καμία απελευθέρωση δεν ήρθε χωρίς σύγκρουση. Το ερώτημα δεν είναι αν η Βενεζουέλα θα αντισταθεί. Το ερώτημα είναι πόσο έτοιμοι είναι οι λαοί διεθνώς να καταλάβουν ότι αυτό που παίζεται εκεί δεν είναι «τοπικό ζήτημα», αλλά πρόβα γενικευμένης ιμπεριαλιστικής επιβολής.
Όταν η εξουσία μιλά χωρίς μάσκες, οφείλουμε να την ακούμε. Και να απαντάμε.
Αφήστε μια απάντηση