Γράφει ο mitsos175
«Μήτσο μου;»
Όχι Καλλιόπη!
«Μα δεν ξέρεις τι θα σου πω!»
Ξέρω το ύφος της σιγανοπαπαδιάς. Όχι!
«Γαϊδούρι! Πόσο καιρό έχεις να με βγάλεις έξω;»
Α! Θες βόλτα; Πάρε την ομπρέλα και πάμε μέχρι την πλατεία.
«Θέλω κινηματογράφο! Γιατί γελάς;»
Κι εγώ θέλω πολλά Καλλιόπη, αλλά, όπως ξέρεις, δεν υπάρχει μία! Εδώ δεν έχουμε να φάμε!
«Άκου: Ο παπάς μου πρότεινε να πάμε σινεμά. Επειδή όμως δε θέλω να πάω με αυτόν, γιατί μπορεί να μας δει καμιά θεούσα και να σχολιάσει, θέλω κι εσένα. Όλα πληρωμένα! Και τα ποπ κόρν!»
Ε τότε πάμε! Τι έργο θα δούμε;
«Τον Καποδίστρια!»
Βρε Καλλιόπη, αν ισχύουν τα μισά απ΄όσα άκουσα, είναι τόσο μεγάλη πατάτα, που θα τη δείξουν σίγουρα στην τηλεόραση. Μήπως να βλέπαμε κάτι άλλο;
«Αυτή θέλει ο παπάς, κι αυτός πληρώνει».
Τότε πες του θέλω πατάτες και σουβλάκι!
«Τι λες ρε Μήτσο;»
Για να ταιριάζω με το έργο. Άντε, πάρε τον και συνεννοήσου. Αν είναι να δω πατάτα, τουλάχιστο να τρώω κιόλας. Δυο μερίδες έτσι;
«Εντάξει, αλλά θέλει αντάλλαγμα».
Ξύλο να φανταστώ;
«Ε ναι. Μετά το έργο θα έρθει σπίτι και θα κάνει τον Καποδίστρια! Μη γελάς! Εσύ θα κάνεις το… Μαυρομιχάλη, φυσικά δε θα τον μαχαιρώσεις, θα τον δείρεις – σταμάτα τα χαχανητά – επειδή θα τον βρεις… να χουφτώνει εμένα!»
Εσύ τι ρόλο θα παίξεις;
«Της Ελλάδας! Μήτσο, κόφτο, γιατί θα σου βγουν ξινά τα γέλια!»
Καλά ρε Καλλιόπη. Πως σου ήρθε όμως αυτό;
«Ε Μήτσο μου, όλοι οι κυβερνήτες – από τον πρώτο ως τον τελευταίο – την Ελλάδα πηδάνε. Λοιπόν;»
Πάμε! Τέτοια κωμωδία δεν τη χάνω. Πόσο μάλιστα όταν έχει και τζάμπα φαΐ.
Αφήστε μια απάντηση