Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento
«Όσοι δεν κινούνται δεν μπορούν να βλέπουν τις αλυσίδες τους» είχε γράψει η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ο ιρανικός λαός όμως τις έχει δει πολλές φορές και γι’ αυτό έχει κατέβει στους δρόμους πότε για να διώξει το στέμμα και πότε τα ράσα. Με το στέμμα τα κατάφερε. Οι μουλάδες όμως, που κυβερνούν σχεδόν πενήντα χρόνια μια από τις χώρες με τον αρχαιότερο πολιτισμό, έχουν αποκτήσει γερές ρίζες σε όλους τους αρμούς εξουσίας, ποντάροντας στο θρησκευτικό αίσθημα.
Εκτός από την αστυνομία και τους Φρουρούς της Επανάστασης, ενεργή δράση έχουν και οι εθελοντικές δυνάμεις Basij, οι οποίες συχνά επεμβαίνουν σε διαδηλώσεις με μοτοσικλέτες κρατώντας σιδερένιες ράβδους. Ό,τι μαθαίναμε μέχρι τώρα συνήθως περιοριζόταν στην καταπίεση των γυναικών και στις υποχρεωτικές μαντίλες που πολλές γυναίκες πετούσαν, καταπίνοντας τον φόβο τους για να πάρουν πίσω την αξιοπρέπειά τους.
Δεν ήταν όμως το μοναδικό στοιχείο παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήταν οι σφαίρες που έσκιζαν τα στήθη των αντιφρονούντων, οι απεργίες που τους κόστιζαν τη φυλακή. Κι αυτό δεν αξίζει στους Ιρανούς που είναι υψηλού μορφωτικού επιπέδου και αγαπάνε την ποίηση περισσότερο από το Κοράνι. Είμαστε λοιπόν μαζί τους χωρίς αστερίσκους, γιατί η επιθυμία για αυτοδιάθεση δεν μετριέται με γεωπολιτικούς όρους.
Η διαφορά ωστόσο των πρόσφατων φονικών διαδηλώσεων σε σχέση με προηγούμενες είναι η μαζικότητά τους, γιατί εκδηλώθηκαν σε πολλές πόλεις και όχι μόνο στην Τεχεράνη, καθώς και η συμμετοχή όχι μόνο των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων αλλά και των μεσαίων, όπως οι «παζαρίτες» (έμποροι), που βιώνουν κι αυτοί την οικονομική εξαθλίωση.
Οι μακροχρόνιες κυρώσεις από ΗΠΑ και ΕΕ, οι υπέρογκες πολεμικές δαπάνες λόγω της απειλής που αισθάνεται από το Ισραήλ, η κατάρρευση του ριάλ, η αστάθεια λόγω της εξάρτησης από τις εξαγωγές πετρελαίου και η διαφθορά στο τραπεζικό σύστημα έχουν επιφέρει έναν οικονομικό στραγγαλισμό. Δύσκολα το θεοκρατικό καθεστώς μπορεί αυτή τη φορά να γλιτώσει, ακόμη κι αν παραχωρήσει ψήγματα μεταρρυθμίσεων.
Παράλληλα, όλοι παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα το μετέωρο βήμα του σερίφη. Θα επέμβει και πώς; Στρατιωτικά ή μεθοδεύοντας την επιστροφή του γιου του σάχη, ο οποίος είναι ανεπιθύμητος στην πλειονότητα του ιρανικού λαού; Η Ιστορία έχει αποδείξει πως όποτε υπήρξε ξένη επέμβαση οι Ιρανοί συσπειρώθηκαν γύρω από την ηγεσία τους, όσο προβληματική κι αν ήταν. Πόσο εύκολο ή πιθανό είναι να αποκατασταθεί μια δημοκρατία δυτικού τύπου όταν υπάρχουν πυρηνικά;
Το Ισραήλ επίσης καραδοκεί. Τον τελευταίο καιρό, όσο οι Φρουροί της Επανάστασης έλεγχαν αν είναι σωστά φορεμένες οι μαντίλες, οι πράκτορες της Μοσάντ αλώνιζαν και τώρα διοχετεύουν ειδήσεις που εκείνοι θέλουν. Το σίγουρο είναι ότι η ελευθερία δεν αποκτιέται με πληρεξούσιο και δεν οικοδομείται με βόμβες. Μια χώρα με αντιθέσεις και αντιφάσεις, που ωστόσο ορίζει την ταυτότητά της, δεν ερμηνεύεται με φίλτρα δυτικά για όσους την εποφθαλμιούν.
Αν ρωτήσουμε τον λαό πώς φαντάζεται το μέλλον του, ίσως μας απαντήσει:
«Βλέπω τα έθνη, άλλοτε αλαζονικά, παραδομένα στη σφίγγα και στο ξινόχορτο. Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές αυτοκρατόρων και στρατηγών. Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας, το κέρδος των δικών τους πτωμάτων».
Αφήστε μια απάντηση