Τα media θυμούνται τον θεσμικό τους ρόλο μόνο όταν συγκρούονται τα συμφέροντα των αφεντικών τους.

Του Γ.Γ

Ξαφνικά, στο συγκρότημα ΜΜΕ του Φαλήρου ανακάλυψαν τη θεσμική εκτροπή. Τη νομοθετική αυθαιρεσία. Το πολιτικό σκάνδαλο. Και μάλιστα με τέτοιο πάθος, που όποιος δεν γνώριζε θα νόμιζε ότι πρόκειται για συλλογική κρίση συνείδησης στο συγκρότημα. Μόνο που το θέμα Κεφαλογιάννη δεν «ανακαλύφθηκε» τώρα. Απλώς τώρα είναι ευκαιρία για χτυπήματα κάτω από την μέση μεταξύ πλουτοκρατών.

Η επιμονή με την οποία αναμοχλεύεται η γνωστή νομολογία Φλωρίδη–Κεφαλογιάννη δεν εξηγείται ούτε από την αγωνία για τη Δημοκρατία ούτε από κάποια ξαφνική απέχθεια στις φωτογραφικές ρυθμίσεις. Τέτοια «ανοσιουργήματα» άλλωστε τα έχουμε δει δεκάδες φορές, χωρίς να ιδρώνει αυτί και σίγουρα χωρίς να ξεσπούν ραδιοφωνικές υστερίες.

Αυτή τη φορά, όμως, έχουμε παλιό καλό επιχειρηματικό καβγά. Αλαφούζος εναντίον Βαρδινογιάννη, σε ένα γνωστό έργο με πολλές πράξεις: media, ποδόσφαιρο, διαφήμιση, πολιτικές πλάτες. Και κάπου εδώ, η Όλγα Κεφαλογιάννη –πολιτικό τέκνο «προστασίας» άλλου κέντρου ισχύος– γίνεται ο ιδανικός στόχος, όπως γράφαμε και σε προηγούμενη ανάρτησή μας.

Το αποτέλεσμα; Ένα πρωτοφανές ξέσπασμα Πορτοσάλτε από τα ερτζιανά περί «Μαξίμου χωρίς κουκούτσι μυαλό» και «ντροπολογιών», λες και μέχρι χθες η κυβέρνηση δεν κυβερνούσε ακριβώς έτσι. Και φυσικά, αλλεπάλληλα δημοσιεύματα της Καθημερινής, που μας ενημερώνουν με σοβαρότητα πως το θέμα «σιγοκαίει» στην κοινή γνώμη και ότι στο Μαξίμου… αγωνιούν για τις μετρήσεις.

Σαν να λέμε: δεν μας πείραξε η πράξη, μας πείραξε που δεν τη διαχειρίστηκαν σωστά επικοινωνιακά.

Ακόμη και τα κοσμικά ρεπορτάζ επιστρατεύτηκαν σήμερα. Οπως γράφει στην στήλη του ο δημοσιογράφος Σταύρος Παπαντωνίου, στα πηγαδάκια του πάρτι του Κύκλου Ιδεών του Ευάγγελου Βενιζέλου, η Κεφαλογιάννη συζητήθηκε λέει έντονα. Προφανώς, σύμφωνα με το δημοσίευμα, όταν η «ελίτ» ψιθυρίζει, οι θεσμοί βρίσκονται σε κίνδυνο. Όταν διαμαρτύρεται η κοινωνία, πρόκειται απλώς για «χυλό των social media».

Το πραγματικό σκάνδαλο, όμως, δεν είναι ούτε τα πηγαδάκια ούτε οι εσωτερικοί πόλεμοι των συγκροτημάτων. Είναι ότι σε μια χώρα που κυβερνάται με τροπολογίες εξυπηρέτησης, τα media θυμούνται τον θεσμικό τους ρόλο μόνο όταν συγκρούονται τα συμφέροντα των αφεντικών τους.

Κατά τα άλλα, όλα καλά. Μέχρι το επόμενο επιχειρηματικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών – όπου, ως συνήθως, θα βαφτιστεί «δημοσιογραφία».