Πέντε εργάτριες στον τάφο – οι δολοφόνοι ελεύθεροι. Από τη Ρικομέξ στη Βιολάντα: το ίδιο έγκλημα, η ίδια ατιμωρησία

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Στην εποχή μας

Μετά την απολογία τους στον εισαγγελέα, ο ιδιοκτήτης της “ΒΙΟΛΑΝΤΑ” και άλλα στελέχη της επιχείρησης, που αντιμετωπίζουν κατηγορίες για ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή, εμπρησμό και πρόκληση έκρηξης, αφέθηκαν ελεύθεροι.

Δεν θα σταθούμε εδώ στις συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τις εγκληματικές ευθύνες της εργοδοσίας στο μαζικό εργοδοτικό έγκλημα. Άλλωστε, ακόμη και από τα δημοσιεύματα των αστικών ΜΜΕ προκύπτει ξεκάθαρα ότι ο θάνατος των πέντε εργατριών στο εργοστάσιο «Βιολάντα» δεν ήταν «ατύχημα», αλλά ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα.

Ένα έγκλημα με θύτες την εργοδοσία και το αστικό κράτος, που με την εγκληματική αδιαφορία τους έστειλαν στον τάφο πέντε μανάδες της εργατικής τάξης.

Αυτοί που έχουν βάψει τα χέρια τους με εργατικό αίμα δεν βρέθηκαν –και δεν πρόκειται να βρεθούν– ούτε μία ώρα στη φυλακή.

Την ίδια στιγμή, η αστική «δικαιοσύνη» κρατά στα κάτεργά της για πάνω από έναν χρόνο έναν νεολαίο, χωρίς να έχει προκύψει κανένα ουσιαστικό επιβαρυντικό στοιχείο σε βάρος του. Μοναδικό «εύρημα»: τμήμα εξωτερικού αποτυπώματος σε πλαστική σακούλα σκουπιδιών, δηλαδή σε κινητό αντικείμενο.
Ο Νίκος Ρωμανός παραμένει προφυλακισμένος για τη γνωστή υπόθεση της έκρηξης σε διαμέρισμα των Αμπελοκήπων.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Ασυλία για τους δολοφόνους της εργατικής τάξης – εκδικητική αυστηρότητα για όσους τολμούν να σηκώσουν κεφάλι.

Στο παρελθόν…

Δεν λέγαμε αυθαίρετα ότι κανείς δεν πρόκειται να τιμωρηθεί για τη μαζική δολοφονία εργατριών. Ξέρουμε καλά πώς λειτουργεί η «δικαιοσύνη» τους σε τέτοιες περιπτώσεις. Από το ναυάγιο του «Σάμινα» μέχρι τη Ρικομέξ. Και στεκόμαστε σκόπιμα στην τελευταία υπόθεση.

Στις 7 Σεπτέμβρη 1999, σεισμός 5,9 Ρίχτερ με επίκεντρο την Πάρνηθα συγκλόνισε την Αττική. Οι εικόνες από κατεστραμμένα εργοστάσια, βιομηχανικά κτίρια και κατοικίες χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη. Ο απολογισμός τραγικός: 143 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες, χιλιάδες άστεγοι.

Ανάμεσα στα ερείπια, ένα όνομα έγινε σύμβολο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της κρατικής συγκάλυψης: Ρικομέξ. Εκεί θάφτηκαν ζωντανοί 39 εργαζόμενοι.
Η τραγωδία δεν ήταν «θεομηνία» ούτε «κακιά στιγμή». Οι αιτίες ήταν γνωστές και καταγεγραμμένες: κακοτεχνίες, αυθαίρετες προσθήκες, πολεοδομικές παραβάσεις, σοβαρές παραλείψεις που είχαν επισημανθεί αλλά η επιχείρηση αδιαφόρησε και ανάλογες διαπιστώσεις αλλά «χάθηκαν» σε φακέλους και συρτάρια υπουργείων. Κάτι ανάλογο με την “Βιολάντα” τώρα.

Η τότε κυβέρνηση Σημίτη έσπευσε να δώσει υποσχέσεις. Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Κώστας Λαλιώτης διαβεβαίωνε ότι το υπουργείο «απαιτεί την αλήθεια και την τιμωρία των ενόχων».
Οι εισαγγελείς, οι πραγματογνώμονες και οι επιτροπές κατέγραψαν σωρεία εγκληματικών παραβάσεων. Η εισαγγελέας Πρωτοδικών Γ. Αδειλίνη ζήτησε την παραπομπή σε δίκη με κατηγορίες-καταπέλτη: ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή.

Και όμως.

Πέντε χρόνια αργότερα, η υπόθεση κατέληξε σε παρωδία. Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο, με ψήφους 5-2, υποβάθμισε τις κατηγορίες σε «ανθρωποκτονία εξ αμελείας κατά συρροή».
Δύο μηχανικοί καταδικάστηκαν σε ποινές πέντε ετών με αναστολή. Ούτε μία μέρα φυλακή. Όλοι οι υπόλοιποι αθωώθηκαν. Ο φάκελος έκλεισε, λες και επρόκειτο για τροχαίο ατύχημα.

Ακριβώς το ίδιο έργο παίζεται και σήμερα.

Κάτι ανάλογο θα συμβεί και με το εργοδοτικό έγκλημα της «Βιολάντα». Γιατί έτσι λειτουργεί διαχρονικά η αστική «δικαιοσύνη» και το κράτος τους: ατιμωρησία για τους δολοφόνους του κέρδους, εκδικητική καταστολή για όσους θεωρούν εχθρούς τους.