Πόσο σάπιος μπορεί να είναι κάποιος ώστε, μετά από ένα εργοδοτικό έγκλημα που σκόρπισε τον θάνατο και βύθισε στο πένθος πέντε οικογένειες, να μην αισθάνεται ούτε την ανάγκη για μια στοιχειώδη συγγνώμη; Πόσο απάνθρωπος μπορεί να γίνει ένας εργοδότης που αντιμετωπίζει τις ζωές των εργαζομένων του σαν αναλώσιμα υλικά;
Ο λόγος φυσικά για τον ιδιοκτήτη της Βιολάντα, Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη. Έναν άνθρωπο για τον οποίο, μετά τα όσα έχουν αποκαλυφθεί σχετικά με τις τεράστιες ευθύνες του στο έγκλημα, το αυτονόητο θα ήταν τώρα να βρίσκεται στην φυλακή και όχι να καταστρώνει σχέδια για το πώς θα «αντικαταστήσει» τις πέντε νεκρές εργάτριες και θα ξαναβάλει μπροστά τα μηχανήματα της επιχείρησης του, σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα.
Γιατί για το κεφάλαιο οι εργάτες δεν είναι άνθρωποι. Είναι «ομιλούντα εργαλεία». Και όταν χαλάσουν, απλώς τα πετάς και παίρνεις άλλα.
Το αποκορύφωμα της πρόκλησης είναι το ελεεινό, υποκριτικό μήνυμα που έστειλε στο προσωπικό του εργοστασίου. Ένα μήνυμα γεμάτο κροκοδείλια δάκρυα, όπου λίγο έλειψε να εμφανιστεί και ως… ευεργέτης. Μας ενημερώνει μεγαλόψυχα ότι οι εργαζόμενοι θα πληρωθούν τις μέρες που θα θρηνούν τα ταξικά τους αδέλφια και ότι σε πέντε μέρες που θα έχει φτιάξει την φάμπρικά του θα έχουν μεροκάματο.
Αυτή είναι η πραγματική όψη της εργοδοτικής «ευαισθησίας». Αυτή είναι η κανονικότητα του καπιταλιστικού συστήματος: κέρδη πάνω από ζωές, σιωπή αντί για ευθύνη, υποκρισία αντί για δικαιοσύνη.
Αφήστε μια απάντηση