Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Δεν πρόκειται για ένα απλό ιστορικό λάθος. Ούτε για μια άστοχη δήλωση της στιγμής. Όταν ο αντιπρόεδρος του κυβερνητικού κόμματος, αυτοπαρουσιαζόμενος μάλιστα ως «ιστορικός», παραχαράσσει συνειδητά γεγονότα, τότε δεν μιλάμε για άγνοια αλλά για πολιτική επιλογή. Ο λόγος για τον Άδωνις Γεωργιάδης.
Με αφορμή δηλώσεις του Ρώσου ΥΠΕΞ για τη συμπλήρωση 105 χρόνων από την αναγνώριση της κεμαλικής κυβέρνησης από τη Σοβιετική Ρωσία, ο κ. Γεωργιάδης έσπευσε να καταγγείλει τον «καταστροφικό ρόλο» της ΕΣΣΔ στη Μικρασιατική Καταστροφή. Μόνο που για άλλη μια φορά “ξέχασε” όσα δεν τον βολεύουν.
Ξέχασε, για παράδειγμα, ότι το 1919 η Ελλάδα έστειλε στρατεύματα στην Οδησσό, συμμετέχοντας ενεργά στην ιμπεριαλιστική εκστρατεία των δυτικών δυνάμεων ενάντια στο νεοσύστατο σοβιετικό κράτος. Η Ελλάδα δεν ήταν θύμα. Ήταν επιτιθέμενη δύναμη. Και αυτή η ιστορική πραγματικότητα εξηγεί πλήρως τη στάση της Σοβιετικής Ρωσίας απέναντι στο κεμαλικό κίνημα.
Η Μικρασιατική Εκστρατεία δεν κατέρρευσε επειδή «οι Ρώσοι έδωσαν όπλα στον Κεμάλ». Κατέρρευσε επειδή ήταν μια ιμπεριαλιστική, τυχοδιωκτική εκστρατεία, που εξυπηρετούσε ξένα συμφέροντα και την ελληνική αστική τάξη – όχι τον λαό. Αυτή είναι η αλήθεια που ενοχλεί και γι’ αυτό αποσιωπάται.
Η ιστορική παραχάραξη, όμως, δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι εργαλείο. Και γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη όταν συνδέεται με το σημερινό πολιτικό πλαίσιο. Δεν πέρασε πολύς καιρός από την ανεύθυνη και θεσμικά απαράδεκτη δήλωση του Κυριάκος Μητσοτάκης ότι «η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία». Μια δήλωση χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση, χωρίς απόφαση της Βουλής, χωρίς να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός αν αποδέχεται μια τέτοια εμπλοκή.
Όταν αλλοιώνεις το παρελθόν, προετοιμάζεις το παρόν. Όταν βαφτίζεις την ιμπεριαλιστική πολιτική «πατριωτισμό», ανοίγεις τον δρόμο για νέες περιπέτειες. Όπως το 1919, έτσι και σήμερα, η χώρα κινδυνεύει να συρθεί σε συγκρούσεις που δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού, αλλά τις ανάγκες των ισχυρών συμμάχων.
Ο αντικομμουνισμός δεν ήταν ποτέ αθώος. Υπήρξε πάντα προθάλαμος πολέμων, διώξεων και καταστροφών. Και όταν εκφράζεται από κυβερνητικά χείλη, παύει να είναι απλώς ιδεολογική εμμονή. Γίνεται εθνικός κίνδυνος.
Αφήστε μια απάντηση