Γράφει ο Συνεργάτης
Από το μεγαλύτερο σκάνδαλο υποκλοπών της Μεταπολίτευσης, από μια υπόθεση που παρακολουθούσε πολιτικούς αρχηγούς, δημοσιογράφους και τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας, στο εδώλιο κάθισαν μόνο τέσσερις ιδιώτες. Κανένας πολιτικός. Κανένας κρατικός αξιωματούχος. Κανένας υπεύθυνος εξουσίας. Κι όμως, στο δικαστήριο ειπώθηκε ότι το Predator απειλεί τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αν αυτό δεν είναι θεσμική φάρσα, τότε τι είναι;
Η διαπίστωση αυτή ακούστηκε από τον εισαγγελέα Δημήτριος Παυλίδης, κατά την αγόρευσή του στη δίκη για το Predator, ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Και όμως, ελάχιστοι πολίτες γνωρίζουν ότι αυτή η δίκη διεξάγεται, τι πραγματικά διακυβεύεται, και τι ειπώθηκε από τους δικαστικούς λειτουργούς.
Η υποβάθμιση της δίκης από τα κυρίαρχα ΜΜΕ δεν είναι τυχαία. Όταν σε μια αίθουσα ακούγεται ότι απειλείται η Δημοκρατία, αλλά στο εδώλιο δεν υπάρχει εξουσία, τότε το θέμα πρέπει να περάσει «στα χαμηλά».
Οι τελευταίες εξελίξεις: ενοχή όλων – αλλά μέχρι εκεί
Στις πιο πρόσφατες εξελίξεις, ο εισαγγελέας ζήτησε την ενοχή και των τεσσάρων κατηγορουμένων για όλες τις πράξεις που τους αποδίδονται. Τόνισε ότι το Predator λειτούργησε με υποδομές εντός Ελλάδας, υπήρχε οργανωμένο δίκτυο εταιρειών, και σαφής γνώση και εμπλοκή των κατηγορουμένων.
Μάλιστα, πρότεινε τη μετατροπή των κατηγοριών από κατ’ εξακολούθηση σε κατά συρροή, ανοίγοντας τον δρόμο για αυστηρότερες ποινές.
Κι όμως, ακόμα κι έτσι, η υπόθεση σταματά εκεί.
Στο εδώλιο βρίσκονται: Ο Φέλιξ Μπίτζιος, ο Γιώργος Λεονταρίδης, και δύο ακόμη στελέχη των εμπλεκόμενων εταιρειών.
Τέσσερις. Μόνο τέσσερις.
Το πραγματικό ερώτημα που δεν τέθηκε ποτέ
Αν το Predator απειλεί τον πυρήνα της Δημοκρατίας, τότε το ερώτημα δεν είναι αν φταίνε αυτοί οι τέσσερις.
Το ερώτημα είναι: Ποιος το παράγγειλε, ποιος το χρησιμοποίησε και ποιος ωφελήθηκε από την λειτουργία του.
Κι αυτό γιατί το Predator δεν παρακολουθούσε ανώνυμους πολίτες στο κενό. Παρακολουθούσε: πολιτικούς αρχηγούς, υπουργούς, δημοσιογράφους και -το συγκλονιστικό- τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ.
Κι εδώ αποκαλύπτεται η απόλυτη υποκρισία.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά στην «εθνική ασφάλεια»
Για μια υπόθεση κατασκοπίας υπέρ της Κίνας από έναν αξιωματικό, στήθηκε μιντιακός συναγερμός. Δηλώσεις, δραματικοί τίτλοι, επίκληση της εθνικής ασφάλειας.
Όταν όμως αποδείχθηκε ότι παρακολουθούνταν οι τηλεφωνικές συνομιλίες της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας με παράνομο λογισμικό, δεν κουνήθηκε φύλλο.
Αν αυτό δεν θεωρείται απειλή εθνικής ασφάλειας, τότε η έννοια έχει χάσει κάθε νόημα.
Η Δικαιοσύνη ως φίλτρο, όχι ως ρήξη
Η επιλογή να περιοριστεί η ποινική διερεύνηση σε τέσσερις ιδιώτες δεν είναι αδυναμία. Είναι πολιτική επιλογή.
Έτσι η υπόθεση αποσυνδέεται από το κράτος, η ευθύνη μεταφέρεται στην «αγορά», και το πολιτικό σύστημα βγαίνει λάδι.
Η Δικαιοσύνη λειτουργεί όχι ως μηχανισμός αποκάλυψης, αλλά ως φίλτρο αποσυμπίεσης: κάποια δόση αλήθειας για να φαίνεται ότι «κάτι γίνεται», όχι τόση ώστε να φτάσει εκεί που πραγματικά πονάει.
Το τελικό συμπέρασμα
Υπάρχει μόνο μια Δημοκρατία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της εξουσίας.
Κι αν από το μεγαλύτερο σκάνδαλο παρακολουθήσεων της Μεταπολίτευσης προκύπτουν μόνο τέσσερις κατηγορούμενοι, τότε το πρόβλημα δεν είναι ποιοι κάθονται στο εδώλιο.
Το πρόβλημα είναι ποιοι δεν κάθισαν ποτέ.
Αφήστε μια απάντηση