Την ώρα που η κυβέρνηση και η Νέα Δημοκρατία επιχειρούν να εμφανιστούν ως θεματοφύλακες της «θεσμικής τάξης» και του «κράτους δικαίου», η πραγματικότητα έρχεται ξανά να τους εκθέσει.
Η πρόσφατη πρόταση του εισαγγελέα στη δίκη για το σκάνδαλο των υποκλοπών αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο σε μια υπόθεση που η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να υποβαθμίσει, να αποσυνδέσει από τον πυρήνα της εξουσίας και, τελικά, να ξεχαστεί.
Όμως υπάρχει ένα όνομα που δεν πρέπει –και δεν μπορεί– να παραλείπεται.
Το όνομα του ανθρώπου–κλειδί σε αυτό το σκάνδαλο: Γρηγόρης Δημητριάδης.
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν ένα τυχαίο πρόσωπο. Ήταν ο στενότερος συνεργάτης του πρωθυπουργού, γενικός γραμματέας του πρωθυπουργικού γραφείου, ο άνθρωπος που βρισκόταν στον πυρήνα του Μεγάρου Μαξίμου. Και όταν το σκάνδαλο των υποκλοπών άρχισε να ξετυλίγεται, ήταν εκείνος που –τυπικά– «ανέλαβε την πολιτική ευθύνη» παραιτούμενος.
Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η ανάληψη ευθύνης θα συνοδευόταν από απομάκρυνση από την ενεργό πολιτική σκηνή. Ότι ο άνθρωπος που συνδέθηκε όσο κανείς άλλος με μια από τις πιο σκοτεινές υποθέσεις της μεταπολίτευσης θα έμενε στο περιθώριο, μέχρι να διαλευκανθεί πλήρως η υπόθεση.
Τίποτα από αυτά δεν συνέβη.
Όπως αποκάλυψε το δελτίο ειδήσεων του MEGA, ο Γρηγόρης Δημητριάδης, παρότι δεν έχει πλέον κανέναν θεσμικό ρόλο, περιφέρεται ανά τη χώρα κόβοντας πίτες Νομαρχιακών Οργανώσεων της Νέας Δημοκρατίας, αναλαμβάνοντας ρόλο κομματικού οργανωτή ενόψει εκλογών.
Με άλλα λόγια: Ο άνθρωπος που «παραιτήθηκε για λόγους πολιτικής ευθύνης», ο άνθρωπος που συνδέθηκε ευθέως με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, συνεχίζει ανενόχλητος να δρα ως κεντρικός παράγοντας του κομματικού μηχανισμού.
Αυτή είναι η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. (Να μας ξαναστείλεις εξώδικο και γι’ αυτό το άρθρο κ. Δημητριάδη μάλλον δεν παίζει, αν και ποτέ δεν ξέρεις με σας που μπλέξαμε)
Η Νέα Δημοκρατία μιλά για «θεσμούς» την ίδια στιγμή που τους ευτελίζει. Μιλά για «διαφάνεια» ενώ διατηρεί στο προσκήνιο τα πρόσωπα που προσωποποιούν το σκάνδαλο. Μιλά για «ανάληψη ευθύνης», αλλά στην πράξη η ευθύνη εξαντλείται σε μια παραίτηση–βιτρίνα, χωρίς καμία πραγματική πολιτική συνέπεια.
Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ το Μαξίμου επιμένει ότι το θέμα των υποκλοπών έχει «κλείσει».
Πάντως όσο οι πρωταγωνιστές του παρασκηνίου συνεχίζουν να κινούνται ελεύθερα στο προσκήνιο,
όσο η κομματική κανονικότητα απορροφά το σκάνδαλο χωρίς κόστος, τόσο η υπόθεση των υποκλοπών παραμένει ανοιχτή – και βαραίνει απευθείας τον ίδιο τον πρωθυπουργό Κυριάκος Μητσοτάκης.
Γιατί η υποκρισία δεν είναι επικοινωνιακό λάθος.
Είναι πολιτική επιλογή.
Αφήστε μια απάντηση