Ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης θεώρησε σκόπιμο να μας απευθύνει δυο ποστ και ουσιαστικά να μας χαρακτηρίσει άσχετους, με αφορμή πρόσφατη ανάρτηση που τιτλοφορούσαμε: “Τόσο άσχετος είναι ο Θάνος Πλεύρης για την επιστήμη την οποία υποτίθεται ότι υπηρετεί;“
Για να τα βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά.
Νομικά σωστά (υποθέτουμε ότι ο κ. Πλεύρης γνωρίζει αλλά τώρα για λόγους σκοπιμότητας κάνει ότι δεν ξέρει): Το τεκμήριο αθωότητας (άρθρο 6 §2 ΕΣΔΑ + άρθρο 71 ΚΠΔ) ενεργοποιείται όταν ασκείται ποινική δίωξη και το πρόσωπο καθίσταται κατηγορούμενος. Δεν είναι γενικό «πιστοποιητικό αθωότητας» που καλύπτει συλλογικά όλο το Λιμενικό Σώμα από την πρώτη στιγμή της προκαταρκτικής. Δεν απαγορεύει την κριτική, την έρευνα ή τη δημόσια συζήτηση για πολιτικές και ενέργειες.
Αν ο κ. Πλεύρης θέλει να ισχυριστεί ότι ισχύει και πριν την άσκηση δίωξης, ας το πει ξεκάθαρα: ζητάει να μην μπορεί κανείς να πει λέξη για pushbacks, για νεκρούς, για νησίδες, μέχρι να αποφασίσει ο εισαγγελέας. Αυτό δεν είναι τεκμήριο αθωότητας. Είναι τεκμήριο ατιμωρησίας.
Για την Πύλο (το «για πείτε τώρα» του):
Ναι, κύριε Πλεύρη, στην Πύλο ασκήθηκαν κατηγορίες.
Όχι όμως επειδή το θέλησε η κυβέρνηση.
Ασκήθηκαν τον Μάιο 2025 σε 17 αξιωματικούς και τον Νοέμβριο 2025 επεκτάθηκαν σε άλλους 4 (συμπεριλαμβανομένου του νυν αρχηγού Τρύφωνα Κοντιζά) μόνο μετά από έφεση των δικηγόρων των επιζώντων και των οικογενειών των 650+ νεκρών.
Δηλαδή: η αρχική προκαταρκτική ήταν τόσο «αντικειμενική» που χρειάστηκε το Αναθεωρητικό Δικαστήριο να την ανατρέψει. Και ακόμα και σήμερα, δύο χρόνια και κάτι μετά, η υπόθεση σέρνεται. Συμπέρασμα για τον υπουργό: Δεν μας ενδιαφέρει αν ο κ. Πλεύρης θυμάται ή ξεχνάει τα βασικά του ποινικού δικαίου.
Μας ενδιαφέρει ότι χρησιμοποιεί μια θεμελιώδη δικονομική αρχή ως πολιτική ασπίδα για να προστατεύσει όχι συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά ολόκληρο τον μηχανισμό καταστολής στα σύνορα.
Το Δ.Σ του ΔΣΑ δεν είπε ότι οι λιμενικοί είναι ένοχοι.
Είπε ότι πρέπει να ερευνώνται όταν υπάρχουν ενδείξεις.
Αυτό ακριβώς είναι το κράτος δικαίου που ο Πλεύρης προσποιείται ότι υπηρετεί. Και επειδή το ξέρει πολύ καλά, η επίθεση του στο ΔΣΑ δεν είναι νομική.
Είναι πολιτική. Και αποκαλύπτει ακριβώς τι φοβάται περισσότερο: όχι την καταδίκη κάποιων λιμενικών, αλλά την αποκάλυψη της πολιτικής που τους καλύπτει.
Αφήστε μια απάντηση