ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ:
Είμαστε ρεαλιστές. Επιδιώκουμε το αδύνατο!
Πριν ένα χρόνο τέτοιες μέρες στο Ειρηνοδικείο Θεσ/νίκης μερικές δεκάδες διαδηλωτές προσπάθησαν να σταματήσουν τον πρώτο πλειστηριασμό της κατοικίας ενός συμπολίτη μας ΑΜΕΑ και πατέρα πολυμελούς άπορης οικογένειας. Πάνω στην έδρα κάποιοι συμβολαιογράφοι, σχεδόν αδιάφοροι κοιτούσαν αυτή τη “χούφτα” ανθρώπων που προσπαθούσαν να τους πείσουν να μην υλοποιήσουν την πολιτική αρπαγής της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας που κυβέρνηση, Ε.Ε. και τραπεζίτες είχαν καταστρώσει με το 3ο μνημόνιο και το σχετικό με τους πλειστηριασμούς νομοθετικό πλαίσιο. Η πρόεδρος του Συλλόγου τους μάλιστα Μπιλίση-Χρουσαλά, ωρυόμενη καλούσε τις αστυνομικές δυνάμεις να παρέμβουν για να τους αφήσουμε «να κάνουν τη δουλειά τους». Και οι παρούσες διμοιρίες των ΜΑΤ έβγαλαν “σηκωτούς” τους διαδηλωτές από την αίθουσα και η «δουλειά» τους συνεχίστηκε “κανονικά” κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς βέβαια ν’ αρπάξουν το συγκεκριμένο σπίτι (λόγω έλλειψης προσφοράς) αλλά ένα βιοτεχνικό χώρο…
Ένα χρόνο σχεδόν μετά, στις 12 Ιουλίου, στο ίδιο Ειρηνοδικείο τα πράγματα δεν θύμιζαν σε τίποτα εκείνη την παλιά εικόνα. Οι διαδηλωτές πολλαπλάσιοι, η αστυνομία συμβιβασμένη πια με την ιδέα ότι δεν μπορεί να σταματήσει αυτό το “οργισμένο ποτάμι” και οι συμβολαιογράφοι παρόντες (και κάποιοι που πριν ένα χρόνο ήταν πάνω στην έδρα…) αλλά αυτή τη φορά για να περιφρουρήσουν την απόφαση της συνέλευσής τους για αποχή από όλους τους πλειστηριασμούς και φυσικά δεν έγινε κανένας…
Όλα αυτά φυσικά δεν είναι τυχαία. Από τότε μέχρι σήμερα “κύλισε πολύ νερό στ’ αυλάκι”, τόσο που ειδικά σε ότι αφορά το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς το κάνει να μοιάζει με φουσκωμένο ποτάμι που φραγμούς στο διάβα του δεν δέχεται…
Ξεκινώντας από τη γενική συνέλευση του Συλλόγου Συμβολαιογράφων Εφετείου Θεσσαλονίκης που έγινε τη Δευτέρα 10 Ιουλίου να σημειώσουμε αρχικά ότι συγκλήθηκε με τη συλλογή υπογραφών των μελών του και παρά τη λυσσώδη αντίδραση της προέδρου Μπιλίση-Χρουσαλά και της κλίκας των μεγαλοσυμβολαιογράφων που αποτελούν το Δ.Σ. Αποφάσισε δε με συντριπτική πλειοψηφία (88 υπέρ έναντι 28 κατά) να κηρύξει αποχή από όλους τους πλειστηριασμούς μέχρι τις 2 Οκτώβρη, που θα γίνει η νέα τους συνέλευση. Αποφασίστηκε ακόμη και μάλιστα σχεδόν ομόφωνα (με τη μειοψηφία της προέδρου και μια δράκας μεγαλοσυμβολαιογράφων) να αρνηθούν την ανάληψη της ευθύνης λειτουργίας του συστήματος των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών από τους Συλλόγους τους (αντί του υπουργείου και της κυβέρνησης) αλλά και την καταβολή των 20.000 ευρώ ως μεριδίου του Συλλόγου τους στη χρηματοδότηση του σχεδιασμού της σχετικής ηλεκτρονικής πλατφόρμας.
Αλλά πρόεδρος και μεγαλοσυμβολαιογράφοι δεν σταμάτησαν εκεί: Για αρκετές μέρες αρνούνταν να αποδεχτούν τη βούληση της πλειοψηφίας, δεν δημοσίευαν την απόφαση και χρησιμοποιώντας κάθε μέσο (προσωπική απειλητική επιστολή της προέδρου προς τους συμβολαιογράφους, εξώδικο “πελάτη” προς συμβολαιογράφο που δήλωσε αποχή κ.ά.) προσπάθησαν να ακυρώσουν την απόφαση στην πράξη. Το μόνο όμως που κατάφεραν ήταν αυτή τη φορά εκτός από τους διαδηλωτές, να κάνει την εμφάνισή της στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης και «απεργιακή φρουρά» των συμβολαιογράφων για να μεταφέρει και να διασφαλίσει την τήρηση της απόφασης της γενικής τους συνέλευσης για αποχή από όλους τους πλειστηριασμούς.
Η απόφαση αυτή της συνέλευσης των συμβολαιογράφων προφανώς δεν έπεσε ως «κεραυνός εν αιθρία». Είναι αποτέλεσμα του ανυποχώρητου αγώνα που με συνέπεια δίνει ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ενάμιση χρόνο τώρα, στοιχείο άρρηκτα συνδεδεμένο με το χαρακτήρα του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ως ανεξάρτητου κέντρου αγώνα της πόλης που μπορεί να συσπειρώνει όλο και περισσότερα σωματεία, συνελεύσεις γειτονιάς, φοιτητικούς συλλόγους, να συγκινεί και να φέρνει στο δρόμο του αγώνα όλο και μεγαλύτερο μέρος από τα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης. Οι συμβολαιογράφοι της Θεσ/νίκης το ‘χουν νιώσει στο πετσί τους αυτό, γνωρίζουν πια πολύ καλά ότι οι δικές μας ανθρώπινες αλυσίδες είναι πολύ πιο ισχυρές από το απάνθρωπο σχέδιο που η ηγεσία τους συμφώνησε με τους τραπεζίτες την κυβέρνηση και την Ε.Ε. για την αρπαγή της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας. Γιατί λοιπόν η πλειοψηφία των συμβολαιογράφων, που και οι ίδιοι έχουν χτυπηθεί από την κρίση (ειδικά μετά την πτώση της αγοράς ακινήτων), να ταυτιστεί με την μειοψηφία, την κλίκα των μεγαλοσυμβολαιογράφων που ταυτίζονται με τα συμφέροντα των τραπεζών;
Σήμερα Τετάρτη 19 Ιουλίου (όπως και την επόμενη Τετάρτη 26/7) που στη Θεσσαλονίκη όπως και σε όλη τη χώρα (υπολογίζοντας στην καλοκαιρινή ραστώνη…) έχουν προγραμματιστεί οι περισσότεροι από κάθε άλλη φορά πλειστηριασμοί, εμείς θα είμαστε και πάλι στο Ειρηνοδικείο, παρά την απόφαση των συμβολαιογράφων. Όχι για να πανηγυρίσουμε, να πούμε ότι νικήσαμε, αλλά να βροντοφωνάξουμε ότι ξέρουμε πια το δρόμο για τη νίκη! Θα είμαστε εκεί για να διαφυλάξουμε τη μη παραβίαση της απόφασης και κυρίως για να πιέσουμε κι εμείς μαζί με τους/τις συναγωνιστές/τριες του κινήματος σε όλη τη χώρα ώστε η απόφαση των συμβολαιογράφων του Συλλόγου Θεσ/νίκης να λειτουργήσει ως “ντόμινο” σε όλους τους συμβολαιογραφικούς συλλόγους. Γιατί αυτή η “ρωγμή” στο μέτωπο της αρπαγής της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας μπορεί όχι μόνο τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και την πολιτική αρπαγής της λαϊκής περιουσίας να στείλει στα “αζήτητα της ιστορίας” αλλά να γίνει επικίνδυνη συνολικά για το σύστημα και την πολιτική κυβέρνησης, Ε.Ε. και κεφαλαίου.
Στο χέρι μας είναι αυτή τη “ρωγμή” να τη διευρύνουμε: Με την ενδυνάμωση του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ, με τη συμμετοχή μας στους συντονισμούς συλλογικοτήτων και τις πρωτοβουλίες κάθε πόλης (και τη δημιουργία όπου δεν υπάρχουν) και τη μαζική μας παρουσία κάθε Τετάρτη στα ειρηνοδικεία για την ακύρωση των πλειστηριασμών.
Κυρίως δε κάνοντας το επόμενο μεγάλο βήμα του πανελλαδικού συντονισμού του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς. Στην κατεύθυνση αυτή άλλωστε είναι και η πρόταση που κατατέθηκε από το ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ προς τους κατά τόπους συντονισμούς και πρωτοβουλίες για πανελλαδική συγκέντρωση ενάντια στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς στο υπουργείο Δικαιοσύνης, στις 31 Αυγούστου και μια πρώτη πανελλαδική συνέλευση την ίδια μέρα.
Ας τολμήσουμε να νικήσουμε!
0 Comments