Η είδηση της νέας σύλληψης του μεγαλοεπιχειρηματία Άγγελου Γιαννακόπουλου, ιδιοκτήτη της πασίγνωστης αλυσίδας αρτοποιίας «Το Χωριάτικο», από τη νεοσύστατη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο αυτό που κάποιες αντικαπιταλιστικές παρουσίες φωνάζουν εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες.

Το περίφημο «επιχειρηματικό θαύμα» των εγχώριων real-estate και της εστίασης δεν είναι τίποτα άλλο από ένα βαθύ, σκοτεινό πλέγμα οργανωμένου εγκλήματος, σωματεμπορίας, φοροδιαφυγής μαμούθ και προκλητικής κρατικής και δικαστικής ασυλίας.

Αυτή τη φορά, η δίωξη αφορά μια γιγαντιαία οικονομική απάτη εκατομμυρίων ευρώ, με ένα δίκτυο 200 εταιρειών-φαντασμάτων και τη συμμετοχή δεκάδων προσώπων, λογιστών και μελών διοικητικών συμβουλίων.

Ο Αγγελος Γιαννακόπουλος, ιδιοκτήτης της αλυσίδας αρτοποιείων «Χωριάτικο», συνελήφθη μόλις επέστρεψε από το Ντουμπάι, έτοιμος, σύμφωνα με τις πληροφορίες, να διαφύγει εκ νέου στο εξωτερικό.

Για την αστική δικαιοσύνη και το κράτος των «αρίστων», ο συλληφθείς ήταν μέχρι χθες ένας ευυπόληπτος επενδυτής, ένας «αυτοδημιούργητος» επιχειρηματίας που παράγει πλούτο. Για εμάς, όμως, η μνήμη δεν είναι κοντή.

Ήταν Μάρτης του 2014 όταν στο διαδίκτυο είδε το φως μια αποκάλυψη -που στην συνέχεια ανακυκλώθηκε από πολλούς ιστότοπους-  και παρουσίαζε το πραγματικό πρόσωπο των επιχειρήσεων «ΤΟ ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ» και «Αττικοί Φούρνοι». Τότε, οι λαμπεροί φούρνοι-βιτρίνες της Μιχαήλ Βόδα, της Αχαρνών και των μεγάλων οδικών αξόνων δεν έκρυβαν απλώς φορολογικά μυστικά, αλλά τον απόλυτο εφιάλτη εκατοντάδων γυναικών.

Το 2007 και το 2010, οι περιβόητες αστυνομικές επιχειρήσεις «Λευκός Άρτος Νο1» και «Νο2» είχαν ξεσκεπάσει ένα διεθνές κύκλωμα trafficking και εξαναγκαστικής πορνείας που έλεγχε, σύμφωνα με τις τότε κατηγορίες, το 80% των εκδιδόμενων γυναικών στην Ελλάδα. Γυναίκες από τη Ρωσία, τη Λιθουανία και την Πολωνία έφταναν με ψεύτικες υποσχέσεις για δουλειά, για να καταλήξουν φυλακισμένες σε πολυκατοικίες-κολαστήρια, να υφίστανται καθημερινούς βιασμούς και να εργάζονται με τη βία στα strip-clubs του κυκλώματος (όπως το «Αλκατράζ» και το «Star»), τα οποία διαχειρίζονταν μέσω κυπριακών offshore εταιρειών.

Μέσα σε εκείνο το μαφιόζικο δίκτυο, περίοπτη θέση είχε και ο παρακρατικός μηχανισμός. Απόστρατοι αστυνομικοί, επίορκοι του Τμήματος Αλλοδαπών που είχαν αποταχθεί για υπεξαιρέσεις, εξασφάλιζαν «χαρτιά» και ασυλία, για να μεταπηδήσουν στη συνέχεια σε θέσεις «υπευθύνων προσωπικού» στην αλυσίδα των φούρνων.

Στο ίδιο ακριβώς γεωγραφικό υπόβαθρο, στο κέντρο της Αθήνας, η τοπική οργάνωση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής και το «αμαρτωλό» Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα έχτιζαν το δικό τους βασίλειο προστασίας και εκβιασμών, συμπληρώνοντας το παζλ της απόλυτης σήψης. (“«Δουλειές» με όπλα, διακίνηση προϊόντων-μαϊμού, εκμετάλλευση αλλοδαπών, εκβιασμοί σε καταστήματα και «προστασία» σε παράνομες λέσχες στην Αθήνα, με συνεργάτες ανθρώπους της Χρυσής Αυγής, είναι μερικά μόνο από τα όσα προσάπτουν οι «Αδιάφθοροι»της ΕΛ.ΑΣ στον 54χρονο αστυνομικό υποδιευθυντή Θανάση Σκάρα, που επί επτά χρόνια ήταν διοικητής Ασφαλείας Αγίου Παντελεήμονα”, έγραφε δημοσίευμα των Νέων. Tο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών όμως τον έκρινε αθώο λόγω αμφιβολιών ).

Ποια ήταν η κατάληξη εκείνων των φρικιαστικών υποθέσεων σωματεμπορίας; Η πεμπτουσία της αστικής δικαιοσύνης. Παρά τις δεκάδες συλλήψεις, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο του 2015 επέβαλε μια ποινή 10 ετών που «πάγωσε» αμέσως με μια γενναιόδωρη αναστολή και εγγύηση εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ενώ στη δεύτερη δικογραφία του 2018 ήρθε η ομόφωνη αθώωση, επειδή τα θύματα—τρομοκρατημένα και απροστάτευτα από το κράτος—είχαν εξαφανιστεί ή δεν εμφανίστηκαν ποτέ να καταθέσουν. Οι «νταβατζήδες» της λευκής σαρκός συνέχισαν ανενόχλητοι τα επιχειρηματικά τους σχέδια με τις ευλογίες των δικαστών και του πολιτικού συστήματος.

Σήμερα, το σύστημα θυμάται να τους συλλάβει ξανά, όχι για τις κατεστραμμένες ζωές των γυναικών, αλλά γιατί η φοροδιαφυγή τους άγγιξε τα ιερά και τα όσια των κρατικών ταμείων.

Το «ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ» είναι ο καθρέφτης του ελληνικού καπιταλισμού: «ματωμένος» άρτος, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, trafficking, offshore, παρακράτος και μια εργατική τάξη που κάθε μέρα αγοράζει ψωμί από τις βιτρίνες τους, την ίδια ώρα που το σύστημα της εκμετάλλευσης της μετράει τα κέρδη του πάνω στα δικά μας συντρίμμια.

Δεν έχουμε κοντή μνήμη. Καμία ανοχή στη μαφία των αφεντικών, καμία εμπιστοσύνη στους θεσμούς τους.