Η επικαιρότητα επιτάσσει παρακολούθηση (τέτοιες ώρες, τέτοιες λέξεις) της ταινίας «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου» του Αλαν Πάκουλα (1976), για τη δημοσιογραφική αποκάλυψη του σκανδάλου «Γουότεργκεϊτ», το οποίο οδήγησε τον Ρίτσαρντ Νίξον σε ατιμωτική παραίτηση το 1974.

Συμπληρωματικά, ας ξαναδούμε την πιο πρόσφατη ταινία «Μπάρμπαρα» του Κρίστιαν Πέτφλντ (2012), που μας μεταφέρει στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας του 1980 περιγράφοντας το κλειστοφοβικό κλίμα που είχε επιβάλει στον γενικό πληθυσμό η Υπηρεσία Ασφαλείας (η γνωστή Στάζι), μέσω του διαρκούς εκφοβισμού, της παντελούς έλλειψης προσωπικής ελευθερίας, της κατάργησης κάθε έννοιας ιδιωτικότητας.

Με αυτές τις εικόνες κατά νου, ας επαναξιολογήσουμε τη ζέουσα επικαιρότητα. Πρώτον, την αυτο-διάψευση της κυβέρνησης, η οποία αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι διεξήγαγε παρακολουθήσεις κατά δημοσιογράφων και σημαίνοντος πολιτικού προσώπου, κάτι το οποίο αρχικά είχε αρνηθεί μετά βδελυγμίας. Δεύτερον, τη διάψευση, διά στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού, σχετικά με τους λόγους παραίτησης του ανιψιού του και μέχρι πρότινος γενικού γραμματέα του Γραφείου του: η παραίτηση δεν οφείλεται στη δημιουργία τοξικού πολιτικού κλίματος, αλλά στην ανάληψη πολιτικής ευθύνης για τις παρακολουθήσεις.

Ο πρωθυπουργός επισήμανε, περισσότερες από μία φορές, ότι οι παρακολουθήσεις ήταν νόμιμες. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα βασανιστικά ερωτήματα, ακόμα και για τον πλέον αφελή ή και καλόπιστο. Από πότε ο οποιοσδήποτε, ακόμα και ο πρωθυπουργός, μπορεί να κρίνει ότι όλα είναι νόμιμα, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει πλήρη άγνοια για την υπόθεση; Αυτό δεν είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των ανακριτικών και δικαστικών αρχών να το ελέγξουν;

Το χιλιοπαιγμένο από το κυβερνών κόμμα επιχείρημα ότι το νόμιμο είναι και (πολιτικά, τουλάχιστον) ηθικό, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ισχύει; Και γιατί; Και όλοι αυτοί οι έγκριτοι νομικοί-συνταγματολόγοι, που μόνο για αντί νεοδημοκρατικό και αντιμητσοτακικό μένος δεν μπορούν να κατηγορηθούν, αποτελούν υποκινούμενο όχλο και λαϊκό δικαστήριο όταν τεκμηριώνουν ότι, πέρα από τις σαφείς πολιτικές ευθύνες του πρωθυπουργού, υφίστανται και διοικητικές-ποινικές ευθύνες των εμπλεκόμενων, μη πολιτικών προσώπων;

Μήπως για τους απευθείας διορισμένους από τον πρωθυπουργό ισχύει το ακαταδίωκτο και κάποια ιδιότυπη ασυλία και δεν το γνωρίζουμε; Αν δεν υφίσταται ασυλία, πώς και κανένας αρμόδιος εισαγγελέας δεν έχει παρέμβει αυτοβούλως ώστε να απαγορέψει την έξοδό τους από τη χώρα και να τους καλέσει για τα περαιτέρω; Ισχύει και εδώ το επιχείρημα ότι είναι ευρέως γνωστοί, άρα δεν κινδυνεύουμε (ολόκληρη η χώρα!) από την επανάληψη εκ μέρους τους ίδιων ή παρόμοιων πράξεων;

Το πολυδιαφημισμένο «επιτελικό κράτος» και η ψηφιοποιημένη «Ελλάδα 2.0» εξέθρεψαν το «παρακράτος 2.0»; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, αυτό αποτελεί τυχαίο, στιγμιαίο ολίσθημα ή νομοτελειακό αποτέλεσμα συγκεκριμένης καθεστωτικής νοοτροπίας;

Του Αδάμ Αδαμόπουλου – “ΕφΣυν”