Γράφει ο Συνεργάτης

Μόλις πριν από λίγες μέρες, στις 15 Απρίλη 2026, ο επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (IAEA) Rafael Grossi, μιλώντας στη Σεούλ, εξέφρασε έντονη ανησυχία για την «πολύ σοβαρή αύξηση» στην ικανότητα της Βόρειας Κορέας να παράγει πυρηνικά όπλα. Δορυφορικά δεδομένα δείχνουν εντατικοποίηση εργασιών στο συγκρότημα Γιονγκμπιόν: λειτουργία του αντιδραστήρα 5MW, της μονάδας επανεπεξεργασίας, του αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος και νέα εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου.

Το οπλοστάσιο της Πιονγκγιάνγκ εκτιμάται πλέον σε μερικές δεκάδες πυρηνικές κεφαλές. Δεν πρόκειται για ρουτίνα. Η IAEA δεν έχει πρόσβαση στη Βόρεια Κορέα από το 2009. Οι δηλώσεις του Grossi επιβεβαιώνουν αυτό που η ίδια η Πιονγκγιάνγκ δεν κρύβει: το πυρηνικό της πρόγραμμα προχωράει ακάθεκτα, παρά τις κυρώσεις και την απομόνωση. Και εδώ έρχεται το Ιράν. Η Επιχείρηση «Επική Οργή» (Epic Wrath), που ξεκίνησε στις 28 Φλεβάρη 2026 από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, προσφέρει στην Πιονγκγιάνγκ το πιο «βολικό» παράδειγμα. Στην ομιλία του στη Συνέλευση του Λαού στις 23 Μάρτη 2026, ο Κιμ Γιονγκ Ουν τόνισε ότι η «παρούσα κατάσταση» αποδεικνύει πόσο σωστή ήταν η απόρριψη των αμερικανικών «γλυκών κουβέντων» και πιέσεων για αποπυρηνικοποίηση. Τα πυρηνικά όπλα, είπε, είναι μη αναστρέψιμα και η μόνη εγγύηση επιβίωσης απέναντι στην «αμερικανική τρομοκρατία και επιθετικότητα».Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο:

Το Ιράν δεν είχε πλήρες πυρηνικό οπλοστάσιο → δέχτηκε στρατιωτική επέμβαση.

Η Βόρεια Κορέα έχει → κανείς δεν τολμά εύκολα «αποκεφαλιστική» επίθεση ή καθεστωτική αλλαγή.

Η Πιονγκγιάνγκ χρησιμοποιεί τον πόλεμο στο Ιράν διπλά:
Ως δικαιολογία για να επιταχύνει τον δικό της εξοπλισμό και να τον παρουσιάσει ως αναγκαία αυτοάμυνα.
Ως στρατηγικό κενό: ενώ η Ουάσιγκτον είναι απορροφημένη στη Μέση Ανατολή, η Βόρεια Κορέα εδραιώνεται ως μόνιμη πυρηνική δύναμη, ενισχύοντας τις εγκαταστάσεις της και δοκιμάζοντας νέα συστήματα.

Αυτή η εξέλιξη δεν είναι «παράπλευρη απώλεια» του πολέμου στο Ιράν. Είναι η λογική συνέπεια μιας πολιτικής που επιτίθεται σε χώρες χωρίς πυρηνικά, ενώ αφήνει άθικτες όσες τα έχουν.

Το μήνυμα που λαμβάνουν όλοι οι «άξονες αντίστασης» (και όχι μόνο) είναι ένα: μόνο τα πυρηνικά προστατεύουν από την αμερικανο-σιωνιστική επιθετικότητα.

Η δήλωση του Grossi έρχεται να υπενθυμίσει ότι το πρόγραμμα της Πιονγκγιάνγκ δεν είναι «παγωμένο» ούτε «υπό έλεγχο». Είναι σε πλήρη εξέλιξη και γίνεται πιο ισχυρό ακριβώς επειδή ο κόσμος βλέπει τι συμβαίνει στο Ιράν. Σε μια εποχή που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπαθούν να επιβάλλουν την «τάξη» τους με βόμβες, η Βόρεια Κορέα δείχνει ότι η αποτροπή δεν είναι ρητορική – είναι υλική ισχύς.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή: σε έναν κόσμο όπου η υπερεξουσία επιτίθεται σε όποιον δεν υποκύπτει, τα πυρηνικά όπλα γίνονται για πολλούς το τελευταίο ανάχωμα επιβίωσης. Και η Πιονγκγιάνγκ, με τον Κιμ επικεφαλής, το έχει καταλάβει καλά.Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Το ερώτημα είναι αν η Δύση θα συνεχίσει να σπρώχνει τον κόσμο προς νέο πυρηνικό ανταγωνισμό, ή αν θα αναγκαστεί να αποδεχτεί την πολυπολικότητα που η ίδια με τις ενέργειές της γεννά.