Του Βελισσάριου Κοσσυβάκη

Σαν σήμερα 3 Απριλίου 2009 έφυγε ο Νίκος Αντωνάκος σκηνοθέτης και συγγραφέας.

Αγαπημένος σύντροφος και φίλος.

Ήταν ένα απόγευμα, σε μια εκδήλωση στη αίθουσα της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών αφιερωμένη στα εκατό χρόνια του Γιάννη Ρίτσου.
Ο Νίκος έφυγε διαβάζοντας το κείμενο του, πάνω στο μεγάλο μας ποιητή που το δούλευε επί πολλές μέρες…

“σαν έτοιμος  από καιρό, σαν θαρραλέος”, αποφασισμένος για το μεγάλο ταξίδι..

Όρθιος όπως πορεύτηκε στη ζωή!

Η Ιωάννα Καρατζαφέρη που πάνω της, και στη σύντροφό του Ελένη, έγειρε ο Νίκος εκείνη την τελευταία του στιγμή, έγραψε μεταξύ άλλων στον αποχαιρετισμό της στον “Ριζοσπάστη”:

“Υπάρχουν μέρες, αυτό είναι μια εξομολόγηση, που αρνούμαι να βγω από το σπίτι μου γιατί δε θέλω να ακούσω την κακοποίηση της γλώσσας από αυτούς που περνάνε δίπλα μου ή που με προσπερνάνε ή που κάθονται στις καρέκλες των καφέ της πλατείας και μιλάνε ανάμεσά τους ή στο κινητό τους
κολλημένο στο αυτί τους.
Οχι, ρε, δε θα υπακούσω στην προτροπή σου
και δε θα παίξω μπάλα,
Δε θα καθίσω χαζεύοντας απέναντι από την οθόνη της τηλεόρασης, άσχετα τι προβάλλει,
Δε θα ξαπλώσω στον καναπέ παρακολουθώντας τα σίριαλ
της βωμολοχίας,
Δε θα βουλιάξω στην απάθεια,
Δε θα με καθηλώσει η αδράνεια ατενίζοντας τα προβλήματα
με την έγγραφη ταινία να τρέχει κάτω από αυτά, με τον ύπουλο σκοπό να με τρομάξει και να με προδιαθέσει ότι τίποτε δεν μπορώ να κάνω για την ανατροπή τους.
Θα παίξω μπάλα με τους από εδώ και θα προσπαθήσω
να βάλω γκολ.
Να τους τρυπήσω τα δίχτυα.
Ναι, ρε, όλα τα πιο πάνω θα κάνω.
Δε θέλω πια να είμαι ένα ήσυχο και υπάκουο άτομο.”