Πηγή: Κουτί της Πανδώρας
Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο εισαγγελέας απηύθυνε στην κοπέλα μια ερώτηση που δυστυχώς δεν αποτελεί σπάνιο φαινόμενο στις δίκες βιασμών. «Τι φορούσες τότε;». Η κοπέλα απάντησε «Τις πιτζάμες μου».
Ο επιχειρηματίας Πέτρος Λεύκοβιτς κρίθηκε ομόφωνα ένοχος και στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Ιωαννίνων για τον βιασμό της ανήλικης κόρης του, και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξη.
Η υπόθεση είχε προκαλέσει αποτροπιασμό στην κοινή γνώμη από την πρώτη στιγμή, ενώ η συγκλονιστική μαρτυρία του θύματος φώτισε τη φρίκη που βίωσε μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο εισαγγελέας απηύθυνε στην κοπέλα μια ερώτηση που δυστυχώς δεν αποτελεί σπάνιο φαινόμενο στις δίκες βιασμών. «Τι φορούσες τότε;»
Η απάντηση του κοριτσιού, που ήταν μόλις 11 χρονών την περίοδο της κακοποίησης, ήταν τόσο απλή που μπορεί να σε στοιχειώσει. «Τις πιτζάμες μου».
Αυτό το στιγμιότυπο από τη δίκη δεν άφησε ασυγκίνητη τη δημόσια σφαίρα. Μια μητέρα, συγκλονισμένη από τη μαρτυρία, έγραψε:
«Στη δική του παιδοβιαστή Λεύκοβιτς, ρώτησε ο εισαγγελέας την κόρη του, τι φορούσε όταν ήταν 11ρόνο κοριτσάκι και τη βίασε ο πατέρας της.
Η κοπέλα απάντησε τις πιτζάμες μου.
Θεωρώ είναι ένα από τα πιο σπαρακτικά πράγματα που έχω ακούσει, από τη μεριά θύματος βιασμού.
Σκέφτηκα την κόρη μου στα 11 με τις πιτζάμες και ήθελα να ουρλιάξω.
Μετά ήρθε ο θυμός, γι αυτούς που θεωρούν ότι το θύμα προκάλεσε με το ντύσιμο του. Θυμός, θλίψη και αναμνήσεις δικές μου, προσωπικές, πολύ βαθιά θαμμένες. Αναμνήσεις που πάντα θα με στοιχειώνουν.
Άγριος θυμός επίσης, για τους εκπρόσωπους του νόμου, που δεν έχουν ενημέρωση και αντίληψη, ότι δεν έχει καμία σημασία τι φοράει το θύμα.
Και γυμνό να κυκλοφορεί είναι πάντα το θύμα.
Πώς όποιος άνθρωπος ζήσει κάτι τέτοιο το κουβαλάει στην ψυχή του, αυτό δημιουργεί “απόνερα” συνεχώς, μη διαχειρίσιμα τις περισσότερες φορές και δεν βοηθάει πουθενά να το φορτώνεις με ενοχές, του στυλ τα ήθελες, γιατί δεν γίνεται, τον προκάλεσες τον καημένο τον βιαστή!
Ο Λεύκοβιτς καταδικάστηκε τελικά. Άγνωστο αν και πόσο θα κάτσει μέσα.
Η κόρη του πάλι δεν θα “αποφυλακιστεί” ποτέ».
Η κατάθεση της γυναίκας αυτής δεν ήταν απλώς μια κραυγή οργής, αλλά περισσότερο μια κραυγή αλήθειας. Μια υπενθύμιση ότι το να ρωτάς ένα παιδί τι φορούσε όταν το βίαζε ο πατέρας του δεν είναι απλά αδιάκριτο. Είναι απάνθρωπο.
Συμπυκνώνει την αγανάκτηση μιας κοινωνίας που παρακολουθεί με τρόμο την επανάληψη του ίδιου μοτίβου. Αντί να εστιάζουμε στον θύτη και τις πράξεις του, αναζητούμε υπονοούμενα ενοχής στο ίδιο το θύμα. Αναζητούμε τις «πιτζάμες» για να τις κάνουμε άλλοθι.
Η ερώτηση «τι φορούσες;» όταν τίθεται σε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης, δεν είναι ουδέτερη. Είναι βαθιά επιθετική και παραπλανητική. Έχει τις ρίζες της σε μια κουλτούρα που, συνειδητά ή ασυνείδητα, μεταθέτει ευθύνη από τον θύτη στο θύμα.
Η υπόνοια ότι το ντύσιμο προκαλεί τη βία είναι μια επικίνδυνη, ψευδής και ηθικά καταδικαστέα θέση.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: γυναίκες, παιδιά, άνδρες, έχουν κακοποιηθεί φορώντας πιτζάμες, σχολικές στολές, ρούχα δουλειάς, φόρμες, ράσα, ή και τίποτα. Δεν έχει σημασία τι φορούσε το θύμα, γιατί το πρόβλημα δεν είναι το ρούχο, είναι ο δράστης.
Όταν η Δικαιοσύνη και η κοινωνία ζητούν από ένα παιδί να περιγράψει τις πιτζάμες του αντί να εστιάζουν στη φρίκη της κακοποίησης, χάνουν την ουσία – την προστασία των θυμάτων και την απόδοση ευθύνης εκεί που ανήκει.
Το ερώτημα δεν είναι ποτέ τι φορούσε το παιδί, αλλά γιατί ο πατέρας του το βίασε.
Άλλη μια απόδειξη το πόση διαστροφή επικρατεί στις τάξεις αυτών που υπερασπίζονται την δικαιοσύνη.