Πριν δυο μέρες είχαμε κάνει στο f/b μας μια ανάρτηση στην οποία αναφέραμε ένα Ιατρικό επίτευγμα της Κούβας
Σε αρκετά σχόλια που ακολούθησαν ο πυρήνας της ανάρτησής μας υποβαθμίστηκε και ακολούθησε μια επίθεση στο σύστημα της Κούβας όπου “ο λαός πεινάει”, “οι Κουβανέζες εκπορνεύονται” και η “Ιατρική τους είναι 50 χρόνια πίσω”.
Δεν θα μιλήσουμε τώρα για το καθεστώς της Κούβας, ούτε τις συνέπειες που έχει στην οικονομία της, το πλήρες εμπάργκο που της έχει επιβληθεί από τις ΗΠΑ ήδη από το 1962. Είναι όμως προκλητικό να πάνε να υποτιμήσουν την αλματώδη πρόοδο που έχει κάνει στην Ιατρική αυτή η μικρή χώρα της Καραϊβικής, όταν στη χώρα μας, μόλις πριν λίγες μέρες, από έλλειψη γιατρών και υποδομών, χάθηκε ένα αγοράκι 13 μόλις μηνών από πνιγμονή έχοντας καταναλώσει!
Η Κούβα, λοιπόν που “είναι πενήντα χρόνια πίσω στην Ιατρική” σύμφωνα με κάποιους, στην πρόσφατη θανατηφόρα πανδημία του κορωνοϊού είχε έδωσε εξετάσεις και τις πέρασε κάτι που αναγνωρίστηκε απ’ όλη την διεθνή κοινότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα είχε πάνω από 4 φορές υψηλότερους θανάτους ανά εκατ. απ’ όσους είχε η Κούβα. Συγκεκριμένα η Κούβα με πληθυσμό περίπου 10.056.000 κατοίκους είχε συνολικά περίπου 8. 530 θανάτους. Η Ελλάδα αντίστοιχα με πληθυσμός 10.409.500 είχε περίπου 37. 869 θανάτους.
Τα συμπεράσματα βγαίνουν μόνα τους. Και κάτι άλλο.
Μερικές φορές, η πραγματικότητα διαλύει με τον πιο ανθρώπινο τρόπο τα προπαγανδιστικά σύννεφα. Αυτό συνέβη σχετικά πρόσφατα με την Alisa Valdés-Rodríguez, Αμερικανίδα συγγραφέα και πρώην δημοσιογράφο των New York Times και Boston Globe, η οποία αρρώστησε αιφνίδια κατά τη διάρκεια ταξιδιού της στην Κούβα.
Όπως περιέγραψε στο εκτενές της νήμα η εμπειρία της από τη νοσηλεία σε κουβανικό δημόσιο νοσοκομείο ήταν όχι απλώς θετική – ήταν συγκλονιστικά ανθρώπινη.
«Περίμενα τρία λεπτά μέχρι να με δει γιατρός», γράφει.
«Μια νοσοκόμα με αγκάλιασε και με ρώτησε με βλέμμα γεμάτο φροντίδα αν μπορούσα να περπατήσω. Μου έδωσε ένα μικρό δοχείο με είδη προσωπικής υγιεινής, σαν να ήμουν σε ξενοδοχείο».Η Αλίσα δεν ήταν απλώς ασθενής. Ήταν άνθρωπος στα μάτια του κουβανικού ιατρικού προσωπικού. Στην περίθαλψή της συμμετείχε ομάδα τεσσάρων γιατρών, ο καθένας με διαφορετική ειδικότητα. Συζήτησαν μεταξύ τους, μπροστά στην ίδια, στους συγγενείς της και στους άλλους ασθενείς, οι οποίοι –όπως είναι σύνηθες στην κουβανική κουλτούρα– συμμετείχαν κι εκείνοι, με γνώμες και ενδιαφέρον.
«Προσκάλεσαν την οικογένειά μου για δείπνο και τους ρώτησαν για την κατάστασή μου», συνεχίζει.
«Στην κουβανική καντίνα του νοσοκομείου, δεν τρως μόνο εσύ – αλλά και η οικογένειά σου, και όλα είναι δωρεάν. Το φαγητό είναι σπιτικό και υγιεινό».Για την Αλίσα, μεγαλωμένη στις ΗΠΑ με το μοντέλο της ιδιωτικής υγείας, αυτή η εμπειρία ήταν κάτι πέρα από απροσδόκητο: ήταν επαναστατικό. Στη χώρα όπου εκατομμύρια Αμερικανοί χρεοκοπούν από έναν απλό τραυματισμό ή μια βασική νοσηλεία, η Κούβα –μια φτωχή, αποκλεισμένη από το εμπάργκο χώρα– προσφέρει καθολική, δωρεάν και αξιοπρεπή υγεία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η κουβανική ιατρική σχολή και το σύστημα περίθαλψης καταπλήσσουν τον κόσμο. Από τους γιατρούς που στέλνει διεθνώς για αποστολές αλληλεγγύης, μέχρι τα υψηλά ποσοστά πρόληψης, εμβολιασμού και μακροζωίας, η Κούβα αποδεικνύει ότι ένα σοσιαλιστικό σύστημα –παρά τις ελλείψεις, τις δυσκολίες, τα σαμποτάζ και τις κυρώσεις– μπορεί να βάζει τον άνθρωπο πάνω από το κέρδος.
Η μαρτυρία της Valdés δεν είναι πολιτική ανακοίνωση. Είναι μια κραυγή ανθρωπιάς, από μια γυναίκα που δεν πίστευε στα μάτια της.
«Εδώ, δεν ένιωσα απλώς ασθενής. Ένιωσα αγαπημένη. Ένιωσα ασφαλής. Ένιωσα άνθρωπος.»
Και αυτό, στην εποχή μας, είναι από μόνο του μια μικρή επανάσταση.
Διαβάστε επίσης:
Ότι καλύτερο .Όταν έχεις τέτοιο υγείας σημαίνει σεβασμό στον πολίτη