Περπάτησε 12 χιλιόμετρα μέσα από ερείπια, πείνα και ερείπια. Ένα παιδί, ο Αμίρ, εμφανίζεται σε πρόσφατη καταγγελία πρώην Αμερικανού μισθοφόρου, ο οποίος εργαζόταν για λογαριασμό της Gaza Humanitarian Foundation στη Γάζα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ο μικρός πρόλαβε να πει ένα “ευχαριστώ” πριν χτυπηθεί θανάσιμα από πυρά που αποδίδονται στον ισραηλινό στρατό. Είναι αληθινή η ιστορία; Ίσως ποτέ δεν το μάθουμε. Όμως το φόντο είναι πέρα για πέρα αληθινό – και τρομακτικό.

Η λεγόμενη “ανθρωπιστική” βοήθεια στη Γάζα, όπως την εφαρμόζει το Δυτικό μπλοκ, έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο βολής. Μηχανισμοί όπως η GHF, ιδιωτικοποιημένοι και χρηματοδοτούμενοι από ΗΠΑ και Ισραήλ, έχουν δημιουργήσει ζώνες “βοήθειας” όπου πάνω από 766 άμαχοι έχουν χάσει τη ζωή τους, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ. Ο αριθμός ανεβαίνει στους 1.000 αν μετρήσει κανείς συνολικά τις δολοφονίες σε ουρές τροφίμων.

Το σκηνικό είναι εξοργιστικά γνωστό: η πείνα χρησιμοποιείται ως πολεμικό όπλο. Οι ΟΗΕ, Amnesty, Human Rights Watch μιλούν για εγκλήματα πολέμου. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει εκδώσει εντάλματα σύλληψης κατά του Νετανιάχου και άλλων Ισραηλινών αξιωματούχων, με κατηγορίες που περιλαμβάνουν και την πείνα ως μέσο εξόντωσης.

Η μαρτυρία του Anthony Aguilar, του Αμερικανού contractor που καταγγέλλει το περιστατικό με τον Αμίρ, είναι μία μόνο ψηφίδα. Δεν μπορούμε να την αποδείξουμε ούτε να την απορρίψουμε. Όμως το ότι ένα τέτοιο αφήγημα μοιάζει απολύτως πιθανό, είναι από μόνο του καταδίκη.

Ο θάνατος του Αμίρ — εάν όντως συνέβη — δεν είναι μεμονωμένος. Είναι η επιτομή μιας γεωπολιτικής πρακτικής που μετατρέπει τη φιλανθρωπία σε εκτελεστικό μηχανισμό. Ένα οκτάλεπτο “παράθυρο” για τροφή υπό τα όπλα των Ισραηλινών, με Αμερικανούς εργολάβους ως σεκιούριτι και drones να επιβλέπουν την “τάξη”.

Δεν υπάρχουν “ανθρωπιστικές” βόμβες. Δεν υπάρχει “ασφαλής” λιμοκτονία. Υπάρχει μόνο ένα σύστημα κατοχής που μεθοδικά καταλύει κάθε ανθρώπινο μέτρο. Και η αποδοχή του, ή έστω η ανοχή, είναι συνέργεια.