Καρφί δεν μας καίγεται. Δεν έχουμε καμία διάθεση να γίνουμε σύμβουλοι εικόνας, ούτε να μπούμε στο παιχνίδι του lifestyle πολιτικού μάρκετινγκ. Όμως η απορία γεννιέται αντικειμενικά και δεν μπορεί να προσπεραστεί.

Στο επιτελείο της Μαρία Καρυστιανού φαίνεται πως υπήρξε μια αυτονόητη σκέψη: μια συνέντευξη στο κυπριακό περιοδικό DownTown λειτουργεί ως εισαγωγή, ως «ζέσταμα» ενόψει της επίσημης ανακοίνωσης ενός νέου πολιτικού φορέα. Μέχρι εδώ, τίποτα το μεμπτό. Η πολιτική επικοινωνία υπάρχει και χρησιμοποιείται.

Το πρόβλημα, όμως, δεν βρίσκεται στα λόγια. Βρίσκεται στο σκηνικό.

Η επιλογή του χώρου όπου έγινε η φωτογράφιση –του επαγγελματικού περιβάλλοντος της στενής συνεργάτιδας και νομικής συμπαραστάτριας της κ. Καρυστιανού, της δικηγόρου Μαρία Γρατσία– δεν είναι μια ουδέτερη λεπτομέρεια. Είναι πολιτικό γεγονός.

Γιατί όποιος ασχολείται σοβαρά με την πολιτική –και όχι με τη βιτρίνα της– γνωρίζει κάτι βασικό:
η εικόνα δεν συνοδεύει το πολιτικό μήνυμα· το διαμορφώνει.

Και εδώ ακριβώς προκύπτει το ζήτημα. Ένας χώρος φορτισμένος με θρησκευτικούς και μεταφυσικούς συμβολισμούς, σε μια περίοδο όπου έχουν προηγηθεί δημόσιες καταγγελίες και δηλώσεις του Κώστα Καραχάλιου –είτε πρόκειται για σοβαρές καταγγελίες είτε για εγκεφαλικές κατασκευές του, περί αρχαγγέλων και «αποκαλύψεων»– δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απλό ντεκόρ.

Η πολιτική δεν γίνεται σε κενό αέρος. Γίνεται σε συγκεκριμένες κοινωνικές και ιδεολογικές συνθήκες. Και όταν επιχειρείς να χτίσεις ένα νέο πολιτικό εγχείρημα που –υποτίθεται– θέλει να εκφράσει κοινωνική αγανάκτηση, δικαιοσύνη, ρήξη και όχι μεταφυσική παρηγοριά, οφείλεις να είσαι διπλά προσεκτικός.

Γιατί αλλιώς το μήνυμα που περνάει –ανεξάρτητα από προθέσεις– είναι θολό. Και η θολούρα στην πολιτική δεν είναι αθώα. Ευνοεί πάντα το σύστημα, ποτέ την κοινωνία.

Δεν πρόκειται για αισθητική κριτική. Ούτε για προσωπική επίθεση. Είναι καθαρά πολιτικό ζήτημα.
Θες να απευθυνθείς σε ανθρώπους που έχουν καεί από θεσμούς, εξουσίες και αυθεντίες; Τότε δεν παίζεις με σύμβολα που παραπέμπουν ακριβώς σε αυτά.

Η πολιτική ρήξη δεν αποτυπώνεται με βαριά κάδρα και υπαινικτική μεταφυσική. Αποτυπώνεται με καθαρό λόγο, καθαρή εικόνα και καθαρή ταξική τοποθέτηση.

Αν κάτι δείχνει αυτή η επιλογή, είναι ότι το νέο εγχείρημα –αν θέλει να σταθεί– έχει ακόμη δρόμο μπροστά του. Γιατί στην πολιτική, ειδικά όταν μιλάς στο όνομα των «από κάτω», δεν αρκεί να λες τα σωστά (;).
Πρέπει και να φαίνεσαι εκεί που λες ότι ανήκεις.