Συγχαρητήρια στους Reporters United για την αποκάλυψη μιας συνάντησης που κάποιοι προφανώς θα προτιμούσαν να περάσει απαρατήρητη. Και συγχαρητήρια στον Άδωνι Γεωργιάδη, που με την οργισμένη αντίδρασή του φρόντισε να δώσει ακόμη μεγαλύτερη δημοσιότητα σε όσα θα ήθελε να υποβαθμίσει.

Πάμε να δούμε την υπόθεση.

Κάτω από τα πορτρέτα του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά και του βασιλιά Γεωργίου Β΄, στην Αθηναϊκή Λέσχη, πραγματοποιήθηκε στις 12 Οκτώβρη μια συνάντηση με ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Όπως αποκάλυψε η δημοσιογραφική ομάδα Reporters United, κυβερνητικά στελέχη, βουλευτές και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς συναντήθηκαν με εκπροσώπους της Israel Allies Foundation, μιας οργάνωσης που προωθεί τη συγκρότηση πολιτικών δικτύων υποστήριξης του Ισραήλ.

Στη συνάντηση, σύμφωνα με το δημοσίευμα, παρευρέθηκε και η πρέσβειρα του Ισραήλ στην Ελλάδα. Σκοπός ήταν η συγκρότηση κοινοβουλευτικού δικτύου υποστήριξης του Ισραήλ, ενός πολιτικού μηχανισμού που, όπως επισημαίνουν οι Reporters United, χαρακτηρίζεται από σημαντικό βαθμό αδιαφάνειας ως προς τη σύνθεσή του.

Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ερωτήματα.

Ποιοι ακριβώς συμμετέχουν σε αυτά τα δίκτυα; Ποιες δεσμεύσεις αναλαμβάνουν; Πώς λειτουργούν και με ποιον τρόπο προωθούνται οι πολιτικές τους επιδιώξεις; Και, κυρίως, όταν εκλεγμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού συμμετέχουν σε τέτοιες πρωτοβουλίες, δεν οφείλουν να ενημερώνουν δημόσια για τον χαρακτήρα και τους στόχους τους;

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι πολιτικοί μπορούν να συναντώνται με ξένους διπλωμάτες και οργανώσεις. Το ζήτημα είναι άλλο: η διαφάνεια, η λογοδοσία και η δυνατότητα της κοινωνίας να γνωρίζει ποια συμφέροντα και ποιες πολιτικές επιδιώξεις προωθούνται στο όνομά της.

Ο Άδωνις ενοχλήθηκε από την αποκάλυψη, όχι από τις κλειστές κουρτίνες

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν αρνήθηκε τη συμμετοχή του. Αντίθετα, την υπερασπίστηκε ανοιχτά, δηλώνοντας ότι θεωρεί τη στρατηγική σχέση Ελλάδας – Ισραήλ μείζον εθνικό συμφέρον. Μέχρι εδώ, οι θέσεις του είναι γνωστές.

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι η επίθεσή του στους δημοσιογράφους των Reporters United, τους οποίους χαρακτήρισε «ακροαριστερούς», απαξιώνοντας την έρευνά τους αντί να περιοριστεί σε μια καθαρή απάντηση για το περιεχόμενο της συνάντησης.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η επίθεσή του στον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Παύλο Χρηστίδη, ο οποίος επιχείρησε να τοποθετηθεί για τη συμμετοχή του στη συνάντηση. Ο υπουργός Υγείας έφτασε να του υποδείξει να αποσύρει την απάντησή του, χαρακτηρίζοντάς την «κατάπτυστα απολογητική».

Να, λοιπόν, που ο Άδωνις αναλαμβάνει και ρόλο πολιτικού επιτηρητή: δεν αρκείται να υπερασπίζεται τις δικές του επιλογές, αλλά υποδεικνύει και στους άλλους τι πρέπει να λένε για τις δικές τους.

Μόνο που το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: αν όλα ήταν τόσο αυτονόητα και διάφανα, γιατί η δημοσιογραφική αποκάλυψη αντιμετωπίστηκε με τέτοια επιθετικότητα;

Η σιωπή των μεγάλων ΜΜΕ και η επιλεκτική ευαισθησία

Εξίσου αποκαλυπτική είναι η περιορισμένη προβολή μιας υπόθεσης που αφορά υπουργούς, βουλευτές, πρώην πρωθυπουργό και ένα οργανωμένο δίκτυο πολιτικής υποστήριξης ξένης κυβέρνησης.

Για άλλες υποθέσεις, πολύ λιγότερο σημαντικές, τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα διαθέτουν άφθονο χρόνο για ατελείωτες αναλύσεις, αντιπαραθέσεις και δραματοποιημένες συζητήσεις. Όταν, όμως, προκύπτουν ερωτήματα για τις σχέσεις της πολιτικής εξουσίας με οργανωμένα κέντρα επιρροής, το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον εξαφανίζεται. Τυχαίο;

Και βέβαια, η ιστορία της Αθηναϊκής Λέσχης προσθέτει μια ιδιαίτερη πολιτική ειρωνεία. Στον ίδιο χώρο όπου δεσπόζει το πορτρέτο του Μεταξά, του δικτάτορα που συνέτριψε πολιτικές ελευθερίες και καταδίωξε αριστερούς αγωνιστές, συναντώνται σήμερα εκπρόσωποι της πολιτικής εξουσίας για να οργανώσουν δίκτυα κοινοβουλευτικής υποστήριξης προς το Ισραήλ. Η ιστορική αυτή αντίθεση δεν αποδεικνύει από μόνη της κάτι για τη σημερινή συνάντηση, φωτίζει όμως εύγλωττα τον συμβολισμό του χώρου.

Ποιος ελέγχει ποιον;

Δεν διαθέτουμε στοιχεία ότι χρησιμοποιήθηκε το Predator. για να επιβάλει σε κάποιους να συμμετέχουν σ’ αυτή την ετερόκλητη μάζωξη (Συμμετείχαν από τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά μέχρι βουλευτής που έχει εκλεγεί με το ακροδεξιό μόρφωμα των Σπαρτιατών), αν με με τα όσα αποκαλύφθηκαν πρόσφατα τίποτα δεν αποκλείεται. Θα ήταν αυθαίρετο να παρουσιάσουμε τέτοιους ισχυρισμούς ως γεγονότα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνουν αναπάντητα τα ερωτήματα για τη διαφάνεια και τη λειτουργία των πολιτικών δικτύων επιρροής.

Για άλλη μια φορά βλέπουμε ότι στο καθεστώς Μητσοτάκη η αστική δημοκρατία λειτουργεί πίσω από κλειστές κουρτίνες, πολιτικές υποδείξεις και επιλεκτική ενημέρωση.