Ένα κακοστημένο πολιτικό θέατρο εκτυλίσσεται τις τελευταίες ημέρες γύρω από την πιθανή εκλογική κάθοδο του μορφώματος που στηρίζει ο καταδικασμένος ναζιστής Ηλίας Κασιδιάρης. Όπως επισημαίνει σήμερα και ο «Βηματοδότης»  “το νομικό παράθυρο για την κάθοδο Κασιδιάρη στον εκλογικό στίβο είναι από δύσκολο έως αδύνατο να βρεθεί, αφού σπάνια ακόμη και οι συνταγματολόγοι, που σε τόσα διαφωνούν, βρήκαν εν προκειμένω κοινό τόπο”. Αυτή όμως είναι η μια πλευρά της ιστορίας.

Κι αυτό γιατί το ενδιαφέρον,δεν βρίσκεται τόσο στις νομικές ερμηνείες όσο στο πολιτικό παιχνίδι που στήνεται γύρω από την υπόθεση. Ένα παιχνίδι στο οποίο η ακροδεξιά πολυκατοικία και το κυβερνητικό επιτελείο φαίνεται να αναζητούν διαφορετικά οφέλη από την ίδια υπόθεση.

Η στάση της Αφροδίτης Λατινοπούλου και του Κυριάκου Βελόπουλου, που έσπευσαν να ταχθούν κατά του αποκλεισμού του συγκεκριμένου μορφώματος από τις εκλογές, δεν προκαλεί έκπληξη. Οι ίδιοι γνωρίζουν ότι ο Κασιδιάρης, καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ένας συνηθισμένος πολιτικός διεκδικητής της ψήφου. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να απευθυνθούν στο εκλογικό ακροατήριο που αναζητά πολιτική εκπροσώπηση στον χώρο της ακροδεξιάς. Όπως εύστοχα επισημαίνει το δημοσίευμα: «Τον Κασιδιάρη πολλοί αποκήρυξαν, τους ψηφοφόρους του ουδείς εξ αυτών που διαγκωνίζονται στα ίδια ακροατήρια».

Εχουμε ταυτόχρονα και μια άλλη ουσιαστική πλευρά της υπόθεσης. Ορισμένες εταιρείες δημοσκοπήσεων άρχισαν ξαφνικά να συμπεριλαμβάνουν στις μετρήσεις τους τη «Συμμαχία Ελλήνων», το κόμμα που στηρίζει ο Κασιδιάρης. Η πρακτική αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα: Με ποια κριτήρια εντάσσεται ένα τέτοιο πολιτικό εγχείρημα στις μετρήσεις; Τι ακριβώς καταγράφεται και με ποιον τρόπο παρουσιάζεται στο εκλογικό σώμα;

Γιατί, πέρα από τις τεχνικές λεπτομέρειες κάθε δημοσκόπησης, η επαναφορά ενός τέτοιου σχηματισμού στον δημόσιο διάλογο ως μιας ακόμη εκλογικής επιλογής λειτουργεί ως έμμεση κανονικοποίηση του πολιτικού χώρου που εκπροσωπεί. Ο ναζισμός, άλλωστε, δεν ξεπλένεται μόνο με τις αγιογραφίες των τηλεοπτικών πάνελ. Μπορεί να ξεπλένεται και μέσα από την παρουσίασή του ως μιας ακόμη παραμέτρου του πολιτικού παιχνιδιού, αποκομμένης από την εγκληματική ιστορία και την ιδεολογία του.

Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κανελλόπουλος, γράφοντας στην Εφημερίδα των Συντακτών, αναδεικνύει μια ακόμη διάσταση αυτής της υπόθεσης: τον τρόπο με τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου θα μπορούσε να αξιοποιήσει πολιτικά τη δημοσκοπική εμφάνιση του κόμματος Κασιδιάρη.

Η ανάδειξη ενός ισχυρού ακροδεξιού πόλου μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης προς τους συντηρητικούς ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, καλλιεργώντας τον φόβο μιας μετατόπισης προς τα δεξιά. Την ίδια στιγμή, η εμφάνιση του κόμματος του Αντώνη Σαμαρά σε χαμηλά δημοσκοπικά επίπεδα εξυπηρετεί την προσπάθεια του κυβερνητικού επιτελείου να περιορίσει πολιτικά έναν δυνητικό ανταγωνιστή από τον ίδιο πολιτικό χώρο.

Με άλλα λόγια, ένας ακροδεξιός «μπαμπούλας» μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμος σε περισσότερες από μία πλευρές της Δεξιάς.

Για τη Λατινοπούλου και τον Βελόπουλο, το ζητούμενο είναι να διατηρήσουν ανοιχτούς τους διαύλους προς το εκλογικό ακροατήριο του Κασιδιάρη. Για το Μαξίμου, η ίδια υπόθεση μπορεί να προσφέρει ένα επιπλέον εργαλείο πίεσης προς τα δεξιά του, αλλά και μια ευκαιρία να υποβαθμίσει τη δυναμική ενός πιθανού κόμματος Σαμαρά.

Οταν ο ναζιστικός χώρος επανέρχεται στο προσκήνιο μέσα από αυτή τη διαδικασία, το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ τις μικροκομματικές αντιπαραθέσεις.