Από αναγνώστη που υπογράφει σαν “μελλοντικός νομικάριος” λάβαμε και παραθέτουμε:

Αχ, κύριε Άδωνις Γεωργιάδης, τι μεγαλοψυχία! Τι ανωτερότητα! Τι πολιτικός πολιτισμός! Μετά από ένα ακόμη επεισόδιο θεσμικού μελοδράματος, αποφασίσατε – ω τι γενναιότητα – να μην καταθέσετε μήνυση κατά του γιατρού Δημήτρης Ζιαζιάς. Συγκινηθήκαμε. Σχεδόν δακρύσαμε. Αν δεν ξέραμε, βέβαια, ότι το δάκρυ ήταν από τα γέλια.

Γιατί, βλέπετε, υπάρχει κι εκείνη η ενοχλητική λεπτομέρεια που λέγεται Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Και το ΕΔΔΑ – αυτός ο κακός, ανυπότακτος θεσμός – έχει ξεκαθαρίσει πως οι πολιτικοί οφείλουν να διαθέτουν δέρμα ρινόκερου. Όχι, δεν προστατεύονται από «οξεία» κριτική. Όχι, δεν παθαίνουν εξύβριση κάθε φορά που κάποιος τους αποκαλεί αυταρχικούς. Ιδίως όταν οι πράξεις τους μοιάζουν περισσότερο με επιχείρηση καταστολής παρά με επίσκεψη σε δημόσιο νοσοκομείο.

19 Φεβρουαρίου 2026, ΤΕΠ Νίκαιας. Αντί για κορδέλες και χαμόγελα, είχαμε ΜΑΤ και χειροπέδες. Αντί για εγκαίνια υπηρεσιών υγείας, είχαμε επίδειξη ισχύος.

Ο Ζιαζιάς, μέλος της ΟΕΝΓΕ, τόλμησε να υψώσει φωνή. Μίλησε για την αποδόμηση του ΕΣΥ. Για τις ελλείψεις. Για τις σκιές. Για τη διοικητική αυθαιρεσία. Και η απάντηση; Σύλληψη μέσα στον χώρο εργασίας του γιατρού. Μπροστά σε ασθενείς. Αν αυτό λέγεται «αποκατάσταση τάξης», τότε μάλλον μπερδέψαμε το Υπουργείο Υγείας με casting για αστυνομικό σίριαλ.

Και μετά ήρθε η «υποχώρηση». Όχι από καλοσύνη – μη γελιόμαστε. Από νομική αυτοσυντήρηση. Ο Ποινικός Κώδικας δεν είναι φυλλάδιο προεκλογικής εκστρατείας. Τα άρθρα περί εξύβρισης και δυσφήμησης έχουν εξαιρέσεις για την κριτική κατά την άσκηση δημόσιων καθηκόντων. Και η ευρωπαϊκή νομολογία έχει ήδη τραβήξει το αυτί της Ελλάδας σε παρόμοιες περιπτώσεις. Μια μήνυση πιθανότατα θα κατέληγε σε ήττα. Και σε κάτι χειρότερο: σε αιώνιο ψηφιακό τρολάρισμα.

Διότι υπάρχει και η άλλη όψη. Αν οι καταγγελίες περί αυθαίρετης κράτησης, κατάχρησης εξουσίας ή απειλών ευσταθούν, τότε η νομική σκακιέρα δεν έχει μόνο έναν παίκτη. Η ηθική βλάβη από δημόσια διαπόμπευση με χειροπέδες δεν είναι πολιτικό επιχείρημα· είναι αστική αξίωση. Και τα βίντεο δεν σβήνονται με δελτία τύπου.

Ακόμη και τα φιλικά προς την κυβέρνηση έντυπα, ψιθυρίζουν για δυσφορία στο Μαξίμου. Λέγεται πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ενθουσιάζεται με υπουργούς που μετατρέπουν εγκαίνια σε σκηνές έντασης. Διότι άλλο «νόμος και τάξη» κι άλλο «κάμερα και ένταση». Η πολιτική φθορά δεν χρειάζεται αντιπολίτευση όταν την παράγεις μόνος σου.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι προσωπικό. Είναι θεσμικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Όταν η εξουσία ενοχλείται από τη διαμαρτυρία και απαντά με καταστολή, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο τόνος της κριτικής – είναι η αντοχή της δημοκρατίας. Οι γιατροί δεν είναι κομπάρσοι σε κυβερνητικό αφήγημα. Το ΕΣΥ δεν είναι σκηνικό. Και τα νοσοκομεία δεν είναι χώροι επίδειξης πυγμής.