Αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες που δημοσιεύει το Κυριακάτικο ΒΗΜΑ σχετικά με το υπό διαμόρφωση πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα, τότε δεν μιλάμε απλώς για παρασκηνιακές διεργασίες. Μιλάμε για μια εικόνα πλήρους πολιτικής αλλοτρίωσης ενός χώρου που επί χρόνια επικαλούνταν το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς».

Γιατί τι ακριβώς περιγράφουν αυτές οι πληροφορίες; Οχι πολιτική συζήτηση, οχι ιδεολογική αναζήτηση και προγραμματική συμφωνία, αλλά ένα ψυχρό σχέδιο εκλογικής γεωγραφίας, κατανομής εδρών και εσωτερικών μεταγραφών. Ενα πολιτικό rotation στελεχών σαν να πρόκειται για μάνατζερ πολυεθνικής ή ποδοσφαιρικές μετακινήσεις σε θερινό παζάρι.

Η Εφη Ατσιόγλου «φέρεται να προορίζεται» για την Α’ Αθήνας, ο Νάσος Ηλιόπουλος για τη Δυτική Αττική, ο Αλέξης Χαρίτσης ακούγεται για τη Β’ Αθήνας. Δηλαδή πριν ακόμα υπάρξει κόμμα, πρόγραμμα ή πολιτική διακήρυξη, φαίνεται πως έχουν ήδη ξεκινήσει οι εσωτερικές μοιρασιές εκλογικών ρόλων.

Και εδώ γεννιέται το αυτονόητο ερώτημα: Αυτή είναι η «νέα Αριστερά» που υπόσχονται;
Μια ανακύκλωση επαγγελματικών πολιτικών στελεχών που αλλάζουν περιφέρεια όπως αλλάζουν γραφεία και τηλεοπτικά πάνελ;

Για χρόνια, ο χώρος αυτός εμφανιζόταν ως αντίπαλο δέος απέναντι στο παλιό πολιτικό σύστημα. Κατήγγελλε τους κομματικούς μηχανισμούς, τις προσωπικές στρατηγικές, τις καριέρες επαγγελματικής πολιτικής. Υποτίθεται πως εξέφραζε μια άλλη πολιτική κουλτούρα: συμμετοχή, συλλογικότητα, κοινωνική εκπροσώπηση.

Τελικά τι απέμεινε; Ενας στενός κύκλος πρώην υπουργών, επικοινωνιολόγων και κομματικών παραγόντων που συζητούν όχι πώς θα οργανωθεί η κοινωνική αντίσταση, αλλά ποιος θα κατέβει σε ποια περιφέρεια για να εξασφαλιστεί η καλύτερη εκλογική απόδοση.

Και το πιο αποκαλυπτικό; Ολα αυτά συμβαίνουν ενώ ο κόσμος που κάποτε πίστεψε σε αυτόν τον χώρο βιώνει απογοήτευση, φτώχεια, εργασιακή ανασφάλεια και πολιτική απαξίωση. Η κοινωνία βράζει, αλλά ένα κομμάτι της πρώην «ριζοσπαστικής Αριστεράς» μοιάζει να ασχολείται αποκλειστικά με την επόμενη κοινοβουλευτική της αναπαραγωγή.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι προσωπικό. Δεν αφορά μόνο τον Τσίπρα ή τα στελέχη της Νέας Αριστεράς. Είναι η φυσική κατάληξη μιας πολιτικής διαδρομής που εγκατέλειψε κάθε έννοια ρήξης και μετατράπηκε ολοκληρωτικά σε μηχανισμό διαχείρισης.

Οταν η πολιτική αποσυνδέεται από την κοινωνία και μετατρέπεται αποκλειστικά σε κοινοβουλευτικό παιχνίδι ισορροπιών, τότε οι άνθρωποι παύουν να λειτουργούν ως φορείς ιδεών και γίνονται απλώς «διαθέσιμα στελέχη» προς τοποθέτηση.

Κάποτε μιλούσαν για κοινωνική αλλαγή.
Τώρα συζητούν εκλογικές περιφέρειες.

Και κάπου εκεί καταρρέει οριστικά το αφήγημα περί «αριστερού ήθους».