Πηγή: Θανάσης Καραμπάτσος – Documento

Είναι σαφές ότι πλέον επιβιώνουν μόνο οι «άριστοι» και εμείς πρέπει να προσαρμοστούμε. Ειδικά οι πολιτικοί της ΝΔ και στο Μαξίμου έχουν επιτυχία στην απόκτηση σπιτιών και μάλιστα πετυχαίνουν εξαιρετικές συμφωνίες αφήνοντας άφωνη την αγορά.

Η περίπτωση του Μιχάλη Μπεκίρη, κουμπάρου και στενού συμβούλου του Κυριάκου Μητσοτάκη (τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης μάλιστα έχουν ρίξει και τις μπηχτές τους ότι έχει βολέψει «κουμπάρους και αδέλφια»), είναι ενδεικτική. Σε ένα ακίνητο που διαθέτει τέσσερα πολυτελή διαμερίσματα «κατάφερε» μόνο αυτός να πάρει το δικό του μισοτιμής από τους άλλους.

Ποιος καταφέρνει να αγοράζει στην τιμή ακριβώς της αντικειμενικής αξίας;

Ποιος καταφέρνει να αγοράζει σχεδόν στη μισή τιμή του κόστους κατασκευής, όπως λένε άνθρωποι της αγοράς;

Ποιος καταφέρνει να παίρνει καινούργιο σπίτι όταν στα προγράμματα «Σπίτι μου» μπαίνει προτεραιότητα στα παλαιότερα ακίνητα καθώς τα νεόδμητα είναι απλησίαστα;

Ποιος καταφέρνει να αγοράζει σπίτι σε μια κτηματαγορά που έχει πάρει την ανηφόρα με τόσους ξένους να αγοράζουν με ή χωρίς golden visa;

Είναι χρυσωρυχείο για τους «άριστους» το real estate. Μετράνε την ανάπτυξη έτσι. Όπως την εποχή της αντιπαροχής. Και το περίεργο είναι ότι η πρόταση Μητσοτάκη για τη λύση του στεγαστικού είναι «σηκώστε κι άλλους ορόφους» αναγκάζοντας ακόμη και τη συντηρητική «Καθημερινή» να κρατήσει απόσταση από το «μέτρο» τσιμεντοποίησης και εξολόθρευσης πρασίνου.

Στην Ισπανία πάντως η Μαρικάρμεν τους έβγαλε στους δρόμους και στις πλατείες. Ακόμα και την ώρα που πέθανε. Η αδικία από την έξωση της κατάκοιτης 87χρονης για διπλάσιο νοίκι από την αδυσώπητη εταιρεία ήταν το ποτήρι που ξεχείλισε. Και στα δικά μας.

Η κυβέρνηση δεν κρατιέται. Ενθουσιωδώς αποχαιρέτησε τον Μάρκο Ρούμπιο, το γεράκι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και ούτε καν σκέφτηκε να γυρίσει να κοιτάξει μήπως της έλειπε κάνα χέρι, γιατί σίγουρα της έλειπαν 4 δισ. ευρώ για οπλικά συστήματα και η χαμένη τιμή τόσο της Πνύκας της δημοκρατίας όσο και της ελληνικής διπλωματίας. Η πολυδιάσταση εξωτερική πολιτική της μεταπολίτευσης έχει μείνει κενό γράμμα στην Ιστορία και στις αναφορές των πρώην πρωθυπουργών.

Οι υπουργοί τη σήμερον τρέχουν και δεν φτάνουν. Αποτέλεσμα να μην προσέχουν. Όπως ο Σταύρος Παπασταύρου που αξίωσε να επανεξεταστεί η άδεια ενός αιολικού πάρκου στο Παναχαϊκό όρος η οποία είχε κοπεί για τους περιβαλλοντικούς όρους κραδαίνοντας ένα έγγραφο το οποίο όμως αφορούσε άλλο έργο στο Παναχαϊκό όρος της ίδιας εταιρείας. Τι σου είναι ένα λάθος… Δρόμους ανοίγει σε κομμένες ανεμογεννήτριες.

Ας δούμε κι άλλες «ομορφιές». Αμάρτησε η ΟΣΥ (τα μπλε λεωφορεία) για να βάλει «πράσινη ενέργεια» και ξερίζωσε ό,τι ήταν κανονικό πράσινο στα αμαξοστάσια. Κάνει τώρα διαγωνισμό σχεδόν μισού εκατομμυρίου ευρώ για να προσλάβει σύμβουλο που θα καλύψει τις παραβάσεις με τους φορτιστές που τοποθέτησε.

Κι αν αυτό δεν σας φτάνει, ένα κύκλωμα με ιατροδικαστές έπαιρνε το κατιτίς του στα νεκροτομεία για τις σορούς.

Όσο για το νερό που έπνιξε την Κρήτη, για μαντέψτε τι έχει γίνει με τα αντιπλημμυρικά. Στον βρόντο κονδύλια και αποτέλεσμα μηδέν στο νησί του πρωθυπουργού. Έχουν να το λένε πάντως στα Ανώγεια που τους έσωσε μια υποδομή από τη δεκαετία του 1960 κι ακόμη δουλεύει σωστά και στις πολύ δύσκολες συνθήκες.

Κρίση έχουμε κι αλλού. Ειδικά στη Γαλλία είναι πολυδιάστατη. Η οικονομία σε τέλμα, ο δανεισμός διογκώνεται, η λιτότητα είναι εδώ και απαιτούν περισσότερη, οι συντάξεις κόβονται και το κοινωνικό κράτος τρίζει. Οι μαθητές βγήκαν στους δρόμους διότι βλέπουν ότι η κυβέρνηση Μακρόν και οι λεπενιστές αδιαφορούν για το μέλλον τους. Τι άλλο να έκαναν; Να έσκυβαν το κεφάλι να πουν κι ευχαριστώ;

Αυτά και άλλα πολλά θα βρείτε στο ζουμερό φύλλο της εφημερίδας στα (ψηφιακά και φυσικά) περίπτερα.