Τηλεοπτικά κανάλια, δημοσιολόγοι-αναλυτές και αστοί πολιτικοί μιλάνε για τον πόλεμο που σηματοδοτεί η επίθεση στο Παρίσι ενάντια στις αξίες και τις παραδόσεις της Ευρώπης. Πράγματι βρισκόμαστε σε πόλεμο, ο οποίος δεν είναι όμως ούτε θρησκευτικός, ούτε πολιτισμών. Βρισκόμαστε στην εποχή της παντοδυναμίας του ιμπεριαλισμού. Με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και από την δεκαετία του 1990 ξεκινάει το ξαναμοίρασμα του πλανήτη από τους ιμπεριαλιστές.
Χρησιμοποιούνται θρησκευτικά, φυλετικά και πολιτισμικά ιδεολογήματα προκειμένου να φοβίσουν τους λαούς και να προωθήσουν τα συμφέροντα τους. Ο πόλεμος αυτός θα οξυνθεί και θα ενταθεί καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού ούτε έχει ξεπεραστεί ούτε έχει φτάσει στο αποκορύφωμα της.
Δύο πόλεμοι στο Ιράκ, η πόλεμος στο Αφγανιστάν, η «Πορτοκαλί Επανάσταση» στην Ουκρανία το 2004 και η «Εξέγερση της πλατείας Μειντάν» το 2014, ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας το 1999, η «Αραβική Άνοιξη» , οι εγκληματικοί πόλεμοι-όλοι μετά το 1990- στην Αφρική (Σομαλία, Ρουάντα, Μαλί, Σιέρα Λεόνε, Λιβερία) το αποτυχημένο αμερικανοκίνητο πραξικόπημα ενάντια στον Τσάβες. Πρόκειται για επεισόδια ενός ανηλεούς πολέμου που έχει αφήσει εκατομμύρια νεκρούς, τραυματίες, πρόσφυγες, εξαθλιωμένους σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Χύνονται από χθες κουβάδες κροκοδείλιων δακρύων για τους νεκρούς στο Παρίσι και για την «δημοκρατία που πληγώθηκε» . Είναι όμως αυτά τα δάκρυα πραγματικά;;
- Απρίλιος, 146 νεκροί φοιτητές στην Κένυα από επίθεση της Μπόκο Χαράμ (παρακλάδι πλέον του ISIS)
- Οκτώβριος, 128 διαδηλωτές στην Άγκυρα από βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας του ISIS
- Προχθές, 44 νεκροί στο Λίβανο από επίθεση του ISIS
Είναι φανερό ότι η ευαισθησία είναι επιλεκτική καθώς καμία από τις παραπάνω δολοφονικές επιθέσεις δεν ακολουθήθηκαν για ανάλογες αντιδράσεις και εκδηλώσεις αλληλεγγύης, ούτε απο ανάλογη προβολή στα ΜΜΕ.
Η αποτρόπαια επίθεση στο Παρίσι απέναντι σε αθώους και ανύποπτους πολίτες μόνο τις χειρότερες εξελίξεις προμηνύει. Η επίθεση στρώνει το έδαφος ώστε μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επέμβαση στην Συρία (αλλά ίσως και αλλού) να γίνει με την απόλυτη στήριξη όλων όσων, σε ολόκληρο τον κόσμο, έχουν παρακολουθήσει τα ανείπωτα εγκλήματα των τζιχαντιστών τα τελευταία χρόνια. Η αναβαθμισμένη στρατιωτική επέμβαση στην Μέση Ανατολή φαίνεται να είναι απαραίτητη ιδιαίτερα εξαιτίας της επιμονής της Ρωσίας να μην χάσει την τελευταία βάσης επιρροής στην περιοχή.
Ταυτόχρονα όμως η επίθεση αυτή θα επιταχύνει το ρεύμα ανάπτυξης της ακροδεξιάς και των εθνικιστικών και νεοφασιστικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη τα οποία θα χρησιμοποιηθούν (και χρησιμοποιούνται ήδη) για την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των εργατικών κατακτήσεων. Με πρόσχημα την ανάληψη μέτρων ασφάλειας για τους πολίτες από τον “εχθρό” η Ευρώπη περιέρχεται σε μια κατάσταση πολιορκίας ευνοώντας έτσι την αποδοχή και πιθανά την στήριξη, από μερίδες του λαού, ενός καθεστώς όπου κάθε είδους διεκδίκηση θα θεωρείται ότι πλήττει την εθνική ενότητα και το “ασφαλές περιβάλλον” που οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της Ε.Ε. θα έχουν δημιουργήσει και κάθε θυσία θα είναι απαραίτητη για να διατηρηθεί αυτό το καθεστώς.
Είναι φανερό ότι κανένα απο αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να μεταβληθεί χωρίς την οργάνωση και τη δράση του λαού, χωρίς την δημιουργία ενός αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος το οποίο θα ορθώσει το ανάστημα του και θα μπει εμπόδιο στους σχεδιασμούς τους. Το προσφυγικό πρόβλημα, η άνοδος του φασισμού και του εθνικισμού, τα μεταναστευτικά ρεύματα εκατομμυρίων ανθρώπων, η φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων,η καλπάζουσα ανεργία, η εκθεμελίωση των κατακτήσεων των εργαζομένων όλα είναι δεμένα άρρηκτα μεταξύ τους και κανένα δεν θα λυθεί χωρίς την οργανωμένη αντιμονοπωλιακή, αντιιμπεριαλιστική, δημοκρατική πάλη.
0 Comments