Απ’ ότι μας πληροφορεί ο χρήστης του Χ e-tetRadio έχει προκύψει  ένα πολύ σοβαρό θεσμικό ερώτημα, που όμως πέρασε αδιάφορο από την καθεστωτική ειδησεογραφία, κι αυτό μπορεί να συνοψιστεί στην απάντηση που δόθηκε στο ερώτημα: Τι ακριβώς σημαίνει μια δικαστική ακύρωση, όταν στη συνέχεια ο νομοθέτης θεσπίζει ειδική ρύθμιση που επιτρέπει να διατηρηθούν οι συνέπειες μιας διαδικασίας η οποία είχε ακυρωθεί;

Με δυο λόγια στο σκηνικό, όπως το αναφέρει ο σχολιαστής του διαδικτύου: “Βγάζει το ΣτΕ δικαστική απόφαση ακυρώνοντας το πρόγραμμα σπουδών ιδιωτικού πανεπιστημίου της περασμένης χρονιάς; No problem, το καθεστώς με τροπολογία αναγνωρίζει από μόνο του και αναδρομικά το πρόγραμμα ακυρώνοντας το ΣτΕ”. Και με σκωπτικό τρόπο προσθέτει: “Πόσο φιλελεύθεροι και Μένουμε Ευρώπη, ε;”.

Εντυπωσιακή δεν είναι η προκλητικότητα και η κυβερνητική ασυδοσία; Δεν έχει κανένα πρόβλημα να δημιουργήσει εκ των υστέρων, ένα νομοθετικό «δίχτυ ασφαλείας» για μια κατάσταση που κρίθηκε δικαστικά μη νόμιμη.(Δεν υπήρξε εδώ σωστός συντονισμός ανάμεσα σε δικαστική και εκτελεστική εξουσία. Συμβαίνουν κι αυτά).

Και κάπου εδώ η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική…

Δεν χρειάζεται να κάνουμε εμείς τις μεγάλες καταγγελίες. Μιλούν οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι.

Τα κολλέγια, μέσω της ΠΕΑΚ, χαιρετίζουν την τροπολογία του υπουργείου Παιδείας και δηλώνουν ότι αυτή «ανοίγει πλέον τον δρόμο» για τη δικαστική κατοχύρωση και την ακαδημαϊκή αναγνώριση των σπουδών τους.

Η επίμαχη τροπολογία πράγματι προβλέπει αναγνώριση του χρόνου σπουδών και των πιστωτικών μονάδων φοιτητών προγραμμάτων ΝΠΠΕ που είχαν βρεθεί αντιμέτωπα με δικαστική ακύρωση, υπό την προϋπόθεση νέας πιστοποίησης.

Και τότε γεννιέται ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να αποφύγει η κυβέρνηση: Όταν οι ίδιοι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί φορείς σπεύδουν να σε ευχαριστήσουν για μια νομοθετική ρύθμιση, ποιο ακριβώς πρόβλημα λύνεις και ποιον τελικά διευκολύνεις;

Γιατί το ζήτημα δεν είναι να χαθούν οι σπουδές των φοιτητών. Αυτοί δεν πρέπει να πληρώσουν τις συνέπειες οποιασδήποτε διοικητικής ή δικαστικής εμπλοκής. Το ζήτημα είναι άλλο: Πώς γίνεται μια δικαστική ακύρωση να οδηγεί, μέσω μιας νέας νομοθετικής ρύθμισης, σε μια διαδικασία που διασώζει εκ των υστέρων τις συνέπειες της ακυρωμένης κατάστασης;

Και όταν μάλιστα οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των κολλεγίων πανηγυρίζουν ότι «ανοίγει ο δρόμος για την δικαστική κατοχύρωση και της ακαδημαϊκής αναγνώρισης των σπουδών στα προγράμματα ξένων πανεπιστημίων μέσω κολεγίων», τότε η κυβέρνηση οφείλει να δώσει πολύ καθαρές απαντήσεις.

Γιατί αν το περίφημο «επιτελικό κράτος» λειτουργεί έτσι, ώστε μια δικαστική απόφαση να πετιέται στον κάδο των αχρήστων από μια κυβερνητική απόφαση τότε δικαιώνονται όσοι ισχυρίζονται ότι στην χώρα μας δεν έχουμε μια τυπική αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία αλλά ένα καθεστώς Μητσοτάκη.