Την τακτική του παρατεταμένου πολέμου φθοράς φαίνεται να επιλέγει η δεξιά αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα μετά την αποτυχία της διαδήλωσης που διοργάνωσε στο Καράκας την 1^η Σεπτεμβρίου. Επί εβδομάδες η συγκέντρωση στην πρωτεύουσα, υπό το πλήρες συμβολισμών κάλεσμα «Παίρνουμε το Καράκας» και με επίσημο αίτημα τη διοργάνωση δημοψηφίσματος για την καθαίρεση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, που εξελέγη το 2013, παρουσιαζόταν ως η μέρα παραίτησης της αριστερής κυβέρνησης.

Η εξέλιξη δεν δικαίωσε τους διοργανωτές της, που βιάζονται να προλάβουν την ημερομηνία της 10^ης Ιανουαρίου γιατί τυχόν δημοψήφισμα που θα γίνει μετά απ’ αυτή την ημερομηνία δεν επιβάλει την άμεση παύση καθηκόντων στον σημερινό πρόεδρο, καθώς η συμμετοχή του κόσμου υπολειπόταν σημαντικά των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί. Στη (σχετική) αποτυχία της συνέβαλε η κυβερνητική αντεπίθεση που εκδηλώθηκε με τρεις τρόπους: Διοργανώνοντας συγκέντρωση των οπαδών της την ίδια μέρα, συλλαμβάνοντας στελέχη της αντιπολίτευσης που στο σπίτι τους είχαν εκρηκτικά για την προετοιμασία δολιοφθορών και θυμίζοντας το προηγούμενο της 11^ης Απριλίου 2002 όταν και πάλι ένα αμερικανοκίνητο πραξικόπημα ανέτρεψε τον Τσάβες, ο οποίος επανήλθε στην εξουσία μετά τη λαϊκή κινητοποίηση.

Και τώρα η Ουάσινγκτον επέλεξε να μην κρύψει την ανοιχτή της στήριξη στα στελέχη της αντιπολίτευσης, όπως έκανε δια στόματος του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζον Κίρμπι. Το μένος των ΗΠΑ κατά της αριστερής κυβέρνησης της Βενεζουέλας έφτασε σε νέα ύψη την εβδομάδα που πέρασε με αφορμή την απόφαση του Καράκας να ανακαλέσει τον πρέσβη του από τη Βραζιλία, δείχνοντας έτσι την αποδοκιμασία του στο συνταγματικό πραξικόπημα με το οποίο Αμερικάνοι και Βραζιλιάνικη ολιγαρχία καθαίρεσαν την πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ.

Στη Βενεζουέλα η αντιπολίτευση (που αποτελεί ένα πολύ τυπικό λατινοαμερικάνικο κράμα μαφιόζων προερχόμενων από το οργανωμένο έγκλημα και πρακτόρων αδρά χρηματοδοτούμενων από τις ΗΠΑ) ποντάρει στην κοινωνική κρίση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η καταβύθιση των τιμών του πετρελαίου έχει κάνει τη ζωή των φτωχών και των μεσαίων στρωμάτων πιο δύσκολη. Μάρτυρες οι ελλείψεις βασικών προϊόντων (μικρότερης έκτασης απ’ αυτές που προβάλλει ο δυτικός Τύπος, αλλά υπαρκτές), η ύφεση που αναμένεται να φτάσει το 11% και ο καλπάζων πληθωρισμός που αγγίζει το 500%. Αυτό που δεν λέγεται όμως είναι ότι αν τυχόν και πάρουν την εξουσία οι πράκτορες των Αμερικανών τότε θα επιβληθούν τόσο βάρβαρα προγράμματα λιτότητας που μπροστά τους οι θεραπείες – σοκ της δεκαετίας του ’80 θα μοιάζουν με (ημερήσια) βόλτα στο πάρκο της Βουλόνης. Τα μέτρα που θα επιβάλλουν οι μαφιόζοι της αντιπολίτευσης θα είναι περικοπή των προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας και αθρόες ιδιωτικοποιήσεις (με την κρατική εταιρεία πετρελαίου PDVSA πρώτη απ’ όλες) που θα ακυρώσουν μονομιάς όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις που πέτυχε ο Τσαβισμός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν στις 4 Σεπτεμβρίου 2016 και το υπογράφει ο Λεωνίδας Βατικιώτης