Η τελευταία έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ δεν αποκαλύπτει κάτι που οι εργαζόμενοι δεν γνωρίζουν ήδη από την καθημερινή τους εμπειρία. Επιβεβαιώνει, με αριθμούς, αυτό που ζει η εργατική τάξη στους χώρους δουλειάς: στα εργοστάσια, στις αποθήκες, στα καταστήματα, στα γραφεία, στα χωράφια και στις πλατφόρμες διανομής. Στην Ελλάδα δουλεύουμε περισσότερο από κάθε άλλο λαό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ την ίδια στιγμή οι πραγματικοί μισθοί καταρρέουν και η ζωή γίνεται ολοένα πιο αβίωτη.

Η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης σε ώρες εργασίας, με σχεδόν 40 ώρες εβδομαδιαίως κατά μέσο όρο, όταν σε χώρες όπως η Ολλανδία, η Γερμανία ή η Δανία οι εργαζόμενοι δουλεύουν λιγότερο, αλλά αμείβονται πολλαπλάσια. Κι όμως, εδώ οι κυβερνήσεις και τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου εξακολουθούν να αναπαράγουν το παραμύθι ότι ο Έλληνας εργαζόμενος είναι δήθεν «τεμπέλης» και ότι για να υπάρξει ανάπτυξη πρέπει να δουλεύει ακόμη περισσότερο και να αμείβεται ακόμη λιγότερο.

Η πραγματικότητα είναι ακριβώς η αντίθετη. Ο πλούτος που παράγει η εργατική τάξη αυξάνεται, αλλά δεν επιστρέφει ποτέ σε αυτούς που τον δημιουργούν. Αρπάζεται από το κεφάλαιο. Μετατρέπεται σε υπερκέρδη για τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες, τις πολυεθνικές και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Η υπεραξία που παράγει ο εργαζόμενος ιδιοποιείται από τους κατόχους των μέσων παραγωγής, ενώ στον ίδιο επιστρέφουν ψίχουλα που δεν επαρκούν ούτε για τις στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσης.

Τα στοιχεία της έκθεσης είναι αμείλικτα. Οι πραγματικοί μισθοί εξακολουθούν να βρίσκονται χαμηλότερα ακόμη και από τα επίπεδα του 2021, ενώ από το 2009 μέχρι σήμερα η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων έχει δεχτεί συντριπτικό πλήγμα. Ο μέσος πραγματικός μισθός έχει χάσει σχεδόν το ένα τρίτο της αξίας του. Κι όλα αυτά σε μια περίοδο όπου η παραγωγικότητα αυξάνεται, η ακρίβεια τσακίζει τα λαϊκά νοικοκυριά και τα επιχειρηματικά κέρδη καταγράφουν ιστορικά υψηλά επίπεδα.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι ούτε φυσικό φαινόμενο ούτε αποτέλεσμα κάποιου «ελληνικού προβλήματος». Είναι η συνειδητή στρατηγική του ελληνικού και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Είναι το μοντέλο της φθηνής εργασίας, της ελαστικής απασχόλησης και της διάλυσης κάθε εργατικής κατάκτησης. Είναι το αποτέλεσμα των μνημονίων που έγιναν μόνιμο καθεστώς, της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των αντεργατικών νόμων Βρούτση, Χατζηδάκη και όσων τους ακολούθησαν, που μετατρέπουν το οκτάωρο σε κουρελόχαρτο και νομιμοποιούν την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης.

Δεν έχει σημασία ποια κυβέρνηση διαχειρίζεται αυτή την πολιτική. Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, ο καθένας με τον τρόπο του, υπηρέτησαν την ίδια στρατηγική: ανταγωνιστικότητα για το κεφάλαιο, συμπίεση του εργατικού κόστους, ιδιωτικοποιήσεις, φοροαπαλλαγές στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και συνεχείς θυσίες για τους εργαζόμενους. Το περιβόητο «αναπτυξιακό θαύμα» τους χτίζεται πάνω στην απλήρωτη εργασία, στην επισφάλεια και στην αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος.

Πίσω από τους δείκτες και τα ποσοστά υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι. Υπάρχουν εργαζόμενοι που λιώνουν δέκα και δώδεκα ώρες τη μέρα και στο τέλος του μήνα δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο. Γονείς που στερούνται χρόνο με τα παιδιά τους. Νέοι που μεταναστεύουν γιατί δεν βλέπουν κανένα μέλλον στον τόπο τους. Συνταξιούχοι που στηρίζουν ολόκληρες οικογένειες με τις κουτσουρεμένες συντάξεις τους. Η καπιταλιστική «ανάπτυξη» μετριέται σε κέρδη για λίγους και σε εξάντληση, φτώχεια και ανασφάλεια για τους πολλούς.

Οι εκθέσεις που καταγράφουν αυτή την πραγματικότητα είναι χρήσιμες. Δεν αρκούν όμως. Καμία κυβέρνηση δεν χάρισε ποτέ δικαιώματα στους εργαζόμενους επειδή συγκινήθηκε από στατιστικές. Ό,τι κατακτήθηκε κερδήθηκε με απεργίες, συγκρούσεις, ταξική οργάνωση και συλλογικό αγώνα.

Ο πλούτος δεν γεννιέται στα χρηματιστήρια ούτε στα διοικητικά συμβούλια των πολυεθνικών. Παράγεται αποκλειστικά από τα χέρια και το μυαλό των εργαζομένων. Χωρίς εμάς κανένας τροχός δεν γυρίζει, κανένα εργοστάσιο δεν λειτουργεί, κανένα λιμάνι δεν κινείται, κανένα γραφείο δεν ανοίγει.

Η υπεραξία που παράγουμε δεν ανήκει ούτε στους τραπεζίτες, ούτε στους βιομήχανους, ούτε στις Βρυξέλλες. Ανήκει σε αυτούς που τη δημιουργούν.

Η διέξοδος δεν βρίσκεται στην αναμονή ούτε στην εναλλαγή διαχειριστών της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Βρίσκεται στην οργάνωση της εργατικής τάξης, στην ανασυγκρότηση του ταξικού κινήματος και στην πάλη για μια κοινωνία όπου ο πλούτος και τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν σε αυτούς που τα δημιουργούν. Για μια σοσιαλιστική κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Δεν δουλεύουμε για να πλουτίζουν οι λίγοι. Δεν γεννηθήκαμε για να επιβιώνουμε. Αγωνιζόμαστε για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και να πάρουμε πίσω όσα μας ανήκουν.