ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ Κ*ΒΟΞ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ.

Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε, με έναν σεβασμό απέναντι στην επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Μια οργάνωση που δρούσε επί 25 συναπτά έτη, χωρίς οι αρχές να καταφέρνουν να την πλησιάσουν. Μια οργάνωση της οποίας η δράση αποτελούσε την ”εκδίκηση” των καταπιεζόμενων και των αδικημένων. Μια οργάνωση ”φόβητρο”, και ”φάντασμα”, για τους κυρίαρχους, τους καταπιεστές, την οικονομική ελίτ. Μέχρι την μοιραία εκείνη νύχτα, όταν ένα λάθος, μια κακή στιγμή, έδωσε την ευκαιρία στο καθεστώς, να συλλάβει, βασανίσει, φυλακίσει, και εν τέλει να ξεράσει όλη την εκδικητική του μανία απέναντι στους αγωνιστές της οργάνωσης, αλλά και σε όσους είχαν την ατυχία να παρουσιαστούν από τις αρχές ως τέτοιοι.

Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται την δυσωδία που απέπνεαν τα δελτία ειδήσεων το καλοκαίρι του 2002. Θα θυμούνται τον κόμπο στο στομάχι για την οργάνωση-ήρωα, που ως άλλος Έκτωρας σέρνονταν και ατιμάζονταν δεμένη στο άρμα της αήτητης εξουσίας. Η τότε καλοζωισμένη και ευημερούσα ελληνική κοινωνία, παρακολουθούσε αμήχανη το αποτρόπαιο θέμα, θάβοντας βαθιά μέσα στην υποτιθέμενη ευδαιμονία της, αυτό που κάποτε η ίδια ξεστόμιζε: ‘‘Α, ρε, 17 Νοέμβρη που σας χρειάζεται”. Κάπου εκεί εμφανίζεται ο Δημήτρης, με το οξύμωρο, να παραδίδει εαυτόν στις αρχές, ώστε να μην παραδοθούν ποτέ σε αυτές η οργάνωση και η ιστορία της. Και κάπως έτσι, πολλοί από τους νεώτερους, μεγάλωσαν με έναν σεβασμό, απέναντι στον επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα.

Έναν σεβασμό, που εξακολουθεί να τρέφεται μέχρι σήμερα από το γεγονός, ότι αυτός ο άνθρωπος, παρότι κλεισμένος για 15 ολόκληρα χρόνια μέσα στα μπουντρούμια του ελληνικού κράτους, δεν παζάρεψε την αξιοπρέπειά του, δεν έχασε ούτε το σθένος ούτε την πίστη του, δεν μετακινήθηκε από τις αρχές του, ούτε κι ενέδωσε στην μικροψυχία και την μικροπρέπεια που δυστυχώς πολλές φορές τρώνε εκ των έσω τις σάρκες των κινημάτων, επιδεικνύοντας μια αξιοθαύμαστη σεμνότητα, σε ώρες και σε τόπους όπου περισσεύει η αλαζονεία.

Ας μην παρεξηγηθούμε: Δεν επιθυμούμε να στήσουμε την αγιογραφία κανενός. Δεν μας αρέσουν οι ήρωες, και λέμε αλίμονο στην κοινωνία που τους έχει ανάγκη. Πέρα όμως από τις όποιες σωστές πολιτικές αναλύσεις που μπορεί να κάνει κανείς, για τους λόγους που ο Δημήτρης εξακολουθεί να παραμένει αιχμάλωτος και όμηρος έχοντας στερηθεί ό,τι δικαιούται και ο τελευταίος τρόφιμος των ελληνικών φυλακών, παρόλο που η 17 Νοέμβρη δεν αποτελεί πια μια εν ενεργεία οργάνωση, και πέρα από τον ρόλο των αμερικάνων και της οικογένειας Μητσοτάκη, δεν μπορεί παρά, στον πυρήνα του πράγματος, να βρίσκεται ακριβώς αυτό: Όχι μόνο το ότι αρνείται να γονατίσει, αλλά και το ότι το κάνει με μια ποιότητα επικίνδυνη, για την κατεστημένη τάξη πραγμάτων.

Δεν έχουμε λοιπόν να περιμένουμε τίποτα από την ελληνική δημοκρατία. Εξάλλου στην περίπτωση του Δημήτρη, καταπατάει τους νόμους της, παραβιάζει δικαιώματα, κουρελιάζει τα διατάγματά της, καταλύοντας εν τέλει η ίδια τον εαυτό της. Στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε άλλωστε, η παραδειγματική τιμωρία αυτού που εξακολουθεί να στέκεται και να λέει τα αυτονόητα, λειτουργεί ως εξαιρετική βαλβίδα ασφαλείας για την εξουσία, η οποία σου γνωστοποιεί με αυτόν τον τρόπο ότι όσο δε μιλάς, μπορεί μεν να μην έχεις να φας, έχεις τουλάχιστον όμως έναν δρόμο για να περπατήσεις. Αποκρύπτοντας έτσι με μαεστρία το γεγονός, ότι οι δρόμοι που παύουν να παραμένουν βουβοί, θα αποτελούν πάντα την αχίλλειο πτέρνα της…

Μόνο ο λαός μπορεί να πάρει πίσω αυτούς που τον υπερασπίστηκαν. Κάποτε γκρέμισε τα τείχη του, παραδίδοντας την πόλη στους δούρειους ίππους της επίπλαστης ευμάρειας, του άκρατου καταναλωτισμού,του φιλοτομαρισμού και της εθνικής ψευτοπερηφάνειας. Τελικά η Τροία κάηκε, και ακολούθησε η σφαγή. Δεν μένει παρά να ελπίζουμε, ότι για ακόμα μια φορά, μέσα από τις στάχτες, θα γεννηθεί μια Ρώμη. Κάποιοι λένε μάλιστα, ότι όλοι οι δρόμοι, οδηγούν εκεί.

Δεν μένει σε μας, αναρχικούς, κομμουνιστές, αγωνιστές, παρά το χρέος να διεκδικούμε συνεχώς, τον Δημήτρη πίσω. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, για τον σύντροφο που προσέφερε τη ζωή του στον αγώνα. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε γι’αυτόν, που 15 χρόνια τώρα, σ’αυτούς τους άτιμους καιρούς που βρωμάνε παραίτηση και θάνατο, στέκεται εκεί να μας υπενθυμίζει, ότι αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, θα πρέπει να μπορείς, να συνεχίσεις να ζεις, ένα οποιοδήποτε πρωινό.

Κ*ΒΟΞ