Γελοιογραφία του Πορτογάλου Cristiano Salgado από την έκθεση «Πόλεμος Α.Ε.» που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες ημέρες στο Μετρό του Συντάγματος.
Ποιος το θυμάται; Εχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια από το δημοψήφισμα που προκήρυξε ο Αλέξης Τσίπρας και μοιάζουν σαν τριάντα. Σαν ένα όνειρο που δεν συνέβη ποτέ στην πραγματικότητα, σαν μια συλλογική εμφυτευμένη μνήμη που αποκτήσαμε χωρίς να το θελήσουμε.
Και πασχίζουμε απελπισμένα να ξεχάσουμε για να αποσείσουμε τις ευθύνες. Οχι για την απόφασή μας, αλλά γιατί αφήσαμε να τη βιάσουν εν μιά νυκτί.
Οσοι ψηφίσαμε «Οχι», τη νύχτα της 5ης Ιουλίου του 2015 κοιμηθήκαμε θριαμβευτές. Και ξυπνήσαμε ταπεινωμένοι και προδομένοι. Και μαζί με μας όσοι Ευρωπαίοι πίστευαν ότι η πορεία για μια άλλη Ευρώπη μόλις ξεκινούσε.
Η πορεία δεν ξεκίνησε καν. Δεν αναβλήθηκε. Ματαιώθηκε. Αντί γι’ αυτήν, ακολουθήσαμε μια αντίστροφη. Και βιώσαμε μία από τις μεγαλύτερες ματαιώσεις της σύγχρονης Ιστορίας. Πήραν την ψήφο του 62% του ελληνικού λαού και την αντάλλαξαν με ακόμη ένα μνημόνιο, με μια διαρκή ήττα, ίσως την οριστική και αμετάκλητη.
Το ποτάμι (όχι αυτό του Σταύρου Θεοδωράκη, αυτό στέρεψε και όσοι κολυμπούσαν σε αυτό –πάντα μαζί με το ρεύμα και ποτέ αντίθετα–, ψάχνουν σωσίβιο στα νέα υλικά της Φώφης, του Μπένι και του ΓΑΠ) δεν γυρίζει πίσω. Η μπάλα του μπόουλινγκ που (υποτίθεται πως) έριχνε η Ελλάδα για να ξεκινήσει η αλυσιδωτή αντίδραση της ανατροπής δεν έφτασε στις κορύνες: Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ιταλία. Αντιθέτως, έπεσε στα κεφάλια μας οδυνηρά.
Και οι Ευρωπαίοι που αδημονούσαν για μια κάποια αλλαγή, πήραν το μήνυμα που τους έστειλε η ελληνική κυβέρνηση εμφατικά: «Ο,τι και να κάνετε, δεν αλλάζει τίποτα. Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Ούτε εκλογές ούτε δημοψηφίσματα είναι ικανά να ανατρέψουν το απάνθρωπο οικοδόμημα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση. Το ξέραμε και σας κοροϊδεύαμε ξεδιάντροπα μπροστά στα μούτρα σας. Εσείς αρκεστείτε να θυμάστε το πούλημα εκείνης της ηρωικής στιγμής με αγανάκτηση. Αργότερα, θα το θυμάστε με νοσταλγία. Ακόμα πιο μετά, με απορία. Μπορεί να μετανιώσετε κιόλας. Και, σίγουρα, κάποια μέρα θα το ξεχάσετε».
Η μέρα αυτή έχει έρθει.
0 Comments