Η μεγάλη εικόνα της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ είναι το κλείσιμο των διάφορων εκκρεμοτήτων στα Βαλκάνια στα πλαίσια των πολεμικών προετοιμασιών της Αυτοκρατορίας ενάντια στους γεωπολιτικούς της αντιπάλους και ειδικά τη Ρωσία, καθώς και η περαιτέρω περικύκλωση της Σερβίας και η υπονόμευση της ρωσικής και κινεζικής οικονομικής επιρροής στη Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Την ίδια στιγμή, η «πατρίδα μας» ενδυναμώνει ακόμα περισσότερο τη θέση της στα Βαλκάνια, έχοντας καταφέρει να λύσει ένα ζήτημα που είχε παρατραβήξει επιβάλλοντας στη γειτονική χώρα αλλαγές στο σύνταγμα και ακόμα και το όνομά της. Με τις πλάτες του ΝΑΤΟ, βεβαίως βεβαίως, το οποίο ήταν σαφέστατο όταν δήλωνε μέσω του ΓΓ του πως χωρίς συμφωνία με την Ελλάδα, η Μακεδονία δεν επρόκειτο ποτέ να γίνει δεκτή στη συμμαχία. Να το επαναλάβουμε: το ΝΑΤΟ προφανώς ενδιαφέρεται  να συμπεριλάβει τη Μακεδονία, αλλά με απαραίτητο όρο να μην κακοκαρδιστεί ο πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή – η καημένη η χώρα «μας», που σύμφωνα με την πατριωτική Αριστερά κινδυνεύει περίπου με… διαμελισμό και αποικιοποίηση.

Γενικώς είναι κάπως δύσκολο να καταλάβει κανείς στο εξωτερικό τη βλακεία που δέρνει τον κάθε πυροβολημένο Έλληνα εθνικιστή, και το τι ακριβώς πρόβλημα έχει αυτός με τη γειτονική χώρα. Αυτό φαίνεται με τον καλύτερο τρόπο από τις αποκαλύψεις που έκανε ο Κοτζιάς στη Βουλή, σχετικά με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που στις διαπραγματεύσεις αποδεχόταν το όνομα που της προτεινόταν για τη γειτονική χώρα, αλλά ντρεπόταν να το πει στο ποίμνιό της και… ζητούσε να παρουσιαστεί ως τετελεσμένη απόφαση από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Φανταζόμαστε πως αν αυτό το σενάριο είχε τελικά ευοδωθεί, θα έπρεπε όλοι να εξεγείρονταν ενάντια στην επιβολή του «ξένου παράγοντα» -εν προκειμένω του Συμβουλίου Ασφαλείας- στη χώρα μας. Όχι;

Κάθεται κανείς να παρακολουθήσει βουλή και παθαίνει κατάθλιψη. Από τη μία βλέπει το χοντροκομμένο επαρχιώτικο εθνικισμό της Νέας Δημοκρατίας [που στις τοποθετήσεις του για εγχώρια κατανάλωση μοιάζει να ζει στα 1900] και από την άλλη τον πιο εκλεπτυσμένο εθνικισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Ο τελευταίος είναι πραγματιστικός, κατανοεί τη θέση της χώρας του στον πλανήτη τόσο εντός όσο και εκτός – και μπορεί να απαγγέλλει και Γουίλιαμ Μπλέικ δια στόματος Τσακαλώτου. Και οι δύο συμφωνούν στο ότι (α) είναι υπέρμαχοι του ΝΑΤΟ και (β) δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ταπεινώσουν το γειτονικό λαό. Η όλη συζήτηση γίνεται για το μέγεθος της ταπείνωσης αυτής και για μικροπολιτικούς λόγους.

Αλλά τι γίνεται με το ΚΚΕ, το μοναδικό κόμμα του κοινοβουλίου από το οποίο θα μπορούσε κανείς να περιμένει μια στάση απέναντι σε αυτό το χάλι;

Γενικώς οι άνθρωποι του ΚΚΕ είναι υποστηρικτές της αυτοδιάθεσης των λαών. Υπερασπίζουν το δικαίωμα του κάθε λαού να επιλέγει το δικό του πολιτικό σύστημα, τους δικούς του κυβερνήτες, το δικό του σύνταγμα. Καταγγέλλουν -και ορθά- τις έξωθεν παρεμβάσεις. Αλλά εδώ δε φαίνεται να τίθεται κάποιο τέτοιο θέμα. Η δική «μας» πατρίδα δεν υπάρχει πρόβλημα να ανακατεύεται και να υπαγορεύει τα συντάγματα άλλων χωρών!

Αλλά δε μένει εκεί. Πάει ακόμα παραπέρα: κατηγορεί την κυβέρνηση για ενδοτισμό, καταφέρνοντας να της κάνει κριτική από τα δεξιά και φορώντας αντι-νατοϊκό μανδύα στο ελληνικό εθνικό πρόγραμμα. Στο συγκεκριμένο θέμα, προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες στο ταξικό μας στρατόπεδο.

Το ΚΚΕ μιλάει παντού για «κουβάρια αντιθέσεων» και «ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς». Η περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ δεν είναι [πλέον] για το κόμμα αυτό μονομερής επιθετικότητα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, αλλά ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός. Ο πόλεμος Ουκρανίας-Ντονμπάς το ίδιο, και ομοίως η προσπάθεια περικύκλωσης της Κίνας, η κόντρα Ιράν-Σαούδ, ο πόλεμος στη Συρία. Διαβάζει κανείς τα σχετικά τους άρθρα και μπλέκεται στα κουβάρια, απομένοντας να χάσκει αμήχανος και τρομαγμένος χωρίς να ξέρει από πού θα του έρθει. Αλλά εδώ η κατάσταση είναι διαφορετική. Εδώ το κουβάρι μπορεί να ξεμπλεχτεί, με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να ξεμπλεχτεί στα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό. Εδώ μπορεί κανείς να βρει την άκρη του νήματος! Και αυτή η άκρη είναι το ελληνικό εθνικό συμφέρον.

Η θέση μας στο Μακεδονικό καθώς και σε όλα τα άλλα «εθνικά» θέματα είναι πως ο εχθρός είναι εντός. Είναι το σταθερό μέτωπο απέναντι στην αστική «μας» τάξη, τους σχεδιασμούς της και τους εθνικούς της μύθους. Είναι το ξεσκέπασμα των ψεμάτων της περί «εθνικών κινδύνων» και «επιβουλών από τους γείτονες» ως αυτό που πραγματικά είναι: προπαγάνδα που σκοπό έχει να δέσει το εγχώριο προλεταριάτο στο άρμα της και να αναβαθμίσει τη γεωστρατηγική της θέση στην περιοχή σε βάρος των γύρω λαών.

Είμαστε ενάντια στην ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ επειδή είμαστε ενάντια στον ιμπεριαλισμό σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη. Δεν προσπαθούμε να επενδύσουμε ιδεολογικά την εναντίωσή μας αντλώντας από τα ιερά και τα όσια του ελληνικού αστισμού ούτε κραδαίνοντας το κόκκαλα του Παύλου Μελά σαν σκιάχτρο. Και για κανένα λόγο δεν παριστάνουμε πως διεξάγουμε «αντινατοϊκό αγώνα» χρησιμοποιώντας το νατοϊκό δικαίωμα βέτο της χώρας «μας».

Είμαστε ενάντια στη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ γιατί δεν αναγνωρίζουμε στην αστική μας τάξη κανένα δικαίωμα να εμπλέκεται στα εσωτερικά ζητήματα άλλων χωρών, πολύ περισσότερο να τις εκβιάζει και να τους επιβάλει τα συμφέροντά της.

Προλεταριάτο που ανέχεται έστω και την παραμικρή βία σε άλλα έθνη από το ‘δικό του’ έθνος δε μπορεί να είναι σοσιαλιστικό προλεταριάτο, έλεγε ένας παλιός δοκιμασμένος επαναστάτης. Προλεταριάτο που επιτρέπει στην αστική του τάξη να επιβάλλει τη θέλησή της σε άλλο λαό καταφέρνει απλώς να σφυρηλατεί τις δικές του αλυσίδες. Προλεταριάτο που όχι απλώς κάνει τα παραπάνω, αλλά μάλιστα πλειοδοτεί καταγγέλλοντας την αστική του τάξη πως δεν κάνει αρκετά για να επιβάλει τη θέλησή της σε άλλο λαό… Τι να πει κανείς για αυτό το προλεταριάτο.

ΥΓ. Οι «εθνικές ταπεινώσεις» είναι βούτυρο στο ψωμί του κάθε ακροδεξιού δημαγωγού. Αν η πατριωτική Αριστερά επιμένει να μην έχει την παραμικρή συναίσθηση τού πού βρίσκεται, ας αναλογιστεί τουλάχιστον τις σφαλιάρες που θα φάει αν η γραμμή που υποστηρίζει γίνει κυρίαρχη στην κοινωνία.

Πηγή: Παν.Παπ. για το Avantgarde