Η εικόνα που παρουσιάζει το κομματικό σκηνικό είναι απωθητική. Το χειρότερο είναι ότι σπρώχνει τους πολίτες όχι προς την (α)πολιτική, αλλά προς την αντι-πολιτική, κατάσταση που ευνοεί τους εχθρούς της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού. Πολλοί πολιτικοί (απ’ όλα τα κόμματα) με τη δημόσια παρουσία τους και τη ρητορική τους παραβιάζουν συστηματικά τα όρια της ευπρέπειας.

Υπάρχουν σε κρίσιμα θέματα μετακινήσεις κομμάτων άνευ… περιττών εξηγήσεων από τη μία θέση στην ακριβώς αντίθετη, χωρίς να έχουν προηγηθεί εσωτερική συζήτηση, ανταλλαγή απόψεων, αποφάσεις οργάνων, παρά μόνον η εντολή του αρχηγού.

Εχουμε ωμούς εκβιασμούς κομμάτων σε βουλευτές και βουλευτών σε αρχηγούς κομμάτων. Επιστρατεύονται αποκρουστικές μέθοδοι (παραγωγή και αναπαραγωγή κατασκευασμένων ειδήσεων) για να πληγεί ο αντίπαλος (εντός και εκτός του κόμματος).

Γινόμαστε μάρτυρες του απεχθούς φαινομένου να μεταφέρονται έδρες από κόμμα σε κόμμα με ιδεολογικές και πολιτικές κωλοτούμπες που θα τις ζήλευαν ακόμη και ακροβάτες.

Εκτοξεύονται δημοσίως απειλές με προφανή στόχο τη συναλλαγή («τον κρατάω, κι αν συνεχίσει θα τον ξεμπροστιάσω»).

Ιστορικά κόμματα φασκιώνουν τις παραδοσιακές αντιλήψεις τους και μεταμφιέζονται σε κάτι που απεχθάνονταν για να κερδίσουν ψήφους.

Μικρά κόμματα με νεφελώδες ιδεολογικό στίγμα (καλοδεχούμενο κάθε καρυδιάς καρύδι) και πλαδαρή πολιτική ταυτότητα (όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω) πιέζονται, ρευστοποιούνται και διακινούν θεωρίες συνωμοσίας για να εξηγήσουν την ανημποριά τους.

«Πρησμένα εγώ» κυκλοφορούν στη δημόσια ζωή, οδηγώντας με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, χωρίς να φορούν ζώνες σοβαρότητας. Καβαλημένα καλάμια με βαρύ πολιτικό μητρώο κουνάνε το δάχτυλο στους πάντες, αποφεύγοντας να κοιτάξουν στους καθρέφτες τους. Υψηλόβαθμα στελέχη κομμάτων ασχολούνται μόνο με το τουιτάρισμα για να δυσφημήσουν όποιον τους ενοχλεί και τους ασκεί κριτική. Μέσα ενημέρωσης χλευάζουν εκείνους που αποθέωναν και αποθεώνουν εκείνους που χλεύαζαν.

Είναι οι συνθήκες που παράγουν αυτήν την κατάσταση; Προφανώς. Πράγματι, διανύουμε μια φάση ανακατατάξεων. Ο μικρός εταίρος αποχώρησε με τυμπανοκρουσίες και πατριωτικές κορόνες από το κυβερνητικό σχήμα, υποψιάζεται ό,τι κινείται, καταγγέλλει σχέδια διάλυσης εναντίον του με εμπνευστή τον πρώην σύμμαχό του, βλέπει παντού προδοσίες και βρόμικες συναλλαγές, απειλεί θεούς και δαίμονες.

Ο μεγάλος εταίρος κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του και ό,τι του επιτρέπει η εξουσία του για να κρατήσει την πλειοψηφία στη Βουλή.

Στην αξιωματική αντιπολίτευση άλλος είναι αρχηγός και άλλοι κάνουν κουμάντο, ωστόσο όλοι μαζί καλλιεργούν κλίμα εθνικού διχασμού και καταστροφολογίας προκειμένου να φύγουν οι περιστασιακοί ενοικιαστές από το μέγαρο Μαξίμου και να επιστρέψουν οι φυσικοί ιδιοκτήτες του.

Το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να χωνέψει το γεγονός ότι δεν παίζει πια πρωταγωνιστικό ρόλο και σπαταλάει τα αποθέματα αξιοπρέπειας που έχει κληρονομήσει από το παρελθόν του.

Το ΚΚΕ δεν θέλει πάρε-δώσε με κανέναν, για να μη μολυνθεί από τα μικρόβια του ρεφορμισμού και του αριστερισμού, και πορεύεται (προς τα πού άραγε;) μόνο του.

Η πολύχρωμη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, παρότι η συγκυρία φαίνεται ευνοϊκή γι’ αυτήν, βουλιάζει στον ναρκισσισμό της λεπτομέρειας. Οι συνιστώσες της, αν και συμφωνούν για το ποιος είναι ο εχθρός, δεν μπορούν να βρουν κοινή περπατησιά και συνεχίζουν απτόητες να αναζητούν το ιερό δισκοπότηρο. Λες και έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι οι ήττες είναι το φυσικό περιβάλλον τους.

Η αδιαφορία, η αποχή, η ενίσχυση της Ακρας Δεξιάς και του επιθετικού εθνικισμού είναι οι παρενέργειες αυτής της νοσηρής ατμόσφαιρας. Είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού.

Πηγή: Τάσος Παππάς – “Εφημερίδα των Συντακτών”