Η Γαλλία βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με ένα κύμα κοινωνικών κινητοποιήσεων που απειλεί να εξελιχθεί σε σοβαρή πολιτική δοκιμασία για τον Εμανουέλ Μακρόν. Εργαζόμενοι, μαθητές, φοιτητές και συνδικαλιστικές οργανώσεις βγαίνουν στους δρόμους, διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς, προστασία των δημόσιων υπηρεσιών, εργασιακά δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης.

Η σημερινή, Πέμπτη 5 Νοεμβρη, πανεθνική κινητοποίηση αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο μιας κοινωνικής αναταραχής που έχει ξεκινήσει από τα τέλη Σεπτεμβρίου και κλιμακώθηκε τον Οκτώβριο. Η ακρίβεια, η στασιμότητα των μισθών, η ανασφάλεια για το μέλλον της νεολαίας, οι περικοπές και η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβερνητική πολιτική τροφοδοτούν τη διαμαρτυρία.

Σύμφωνα με το Reuters, οι αρχές είχαν προετοιμαστεί για τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών, ενώ είχαν αναπτύξει περίπου 70.000 αστυνομικούς σε ολόκληρη τη χώρα. Η κινητοποίηση υποστηρίζεται από συνδικάτα, μεταξύ των οποίων η CGT, καθώς και από φοιτητικές και μαθητικές οργανώσεις.

Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη συνδικαλιστική διαμαρτυρία. Όπως επισημαίνει και η Le Monde, το κίνημα έχει διευρυνθεί, συνδέοντας τις διεκδικήσεις των μαθητών και των φοιτητών με εκείνες των εργαζομένων, αλλά και με την οργή για την αστυνομική καταστολή και τους περιορισμούς στο δικαίωμα της διαδήλωσης.

Και ενώ η γαλλική κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό, η κυβέρνηση Μακρόν ανοίγει έναν άλλο, ιδιαίτερα αποκαλυπτικό δίαυλο πολιτικής συνεννόησης.

Συνομιλίες με τους Ταλιμπάν για τις απελάσεις!

Όπως αποκάλυψε η γαλλική εφημερίδα Le Monde, η κυβέρνηση έχει ξεκινήσει τεχνικές διαπραγματεύσεις με το καθεστώς των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, προκειμένου να εξασφαλίσει τη συνεργασία του για την επιστροφή Αφγανών μεταναστών που βρίσκονται στη Γαλλία χωρίς νόμιμα έγγραφα.

Την ύπαρξη των συνομιλιών επιβεβαίωσε στις 2 Νοέμβρη ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νιούνες, επικαλούμενος μεταξύ άλλων ζητήματα δημόσιας τάξης.

Το δημοσίευμα αποκαλύπτει μάλιστα ότι, σύμφωνα με γαλλική διπλωματική πηγή, οι Ταλιμπάν φέρονται να έχουν εξασφαλίσει κατ’ αρχήν τη δυνατότητα εγκατάστασης δικής τους ομάδας εργασίας στους χώρους του αφγανικού προξενείου στο Παρίσι.

Ας θυμηθούμε με ποιους συνομιλεί η γαλλική κυβέρνηση.

Με ένα καθεστώς που έχει αποκλείσει τις γυναίκες και τα κορίτσια από την εκπαίδευση, έχει περιορίσει δραστικά τις ελευθερίες τους και αντιμετωπίζει διεθνείς κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας λόγω της συστηματικής δίωξης των γυναικών.

Η Γαλλία δεν αναγνωρίζει επισήμως την κυβέρνηση των Ταλιμπάν. Αυτό, ωστόσο, δεν την εμποδίζει να διαπραγματεύεται μαζί της όταν πρόκειται για την εφαρμογή της αντιμεταναστευτικής της πολιτικής.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επικαλούνται διαρκώς τη δημοκρατία, την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όταν όμως έρχεται η ώρα να εφαρμόσουν την πολιτική των απελάσεων, οι διπλωματικές αποστάσεις από αυταρχικά καθεστώτα ξεχνιούνται.

Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο έντονη αν συνυπολογίσουμε τις προειδοποιήσεις οργανώσεων και φορέων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι Αφγανοί που επιστρέφουν στη χώρα τους. Για πολλούς από αυτούς, επιστροφή σημαίνει έκθεση σε διώξεις, εκβιασμούς ακόμα και θανάτους. 

Δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας πολιτικής πραγματικότητας.

Στο εσωτερικό της Γαλλίας, εργαζόμενοι και νεολαία διεκδικούν καλύτερους όρους ζωής, κοινωνικά δικαιώματα και ουσιαστική προοπτική για το μέλλον τους. Στο πεδίο της μεταναστευτικής πολιτικής, η κυβέρνηση αναζητά τρόπους να διευκολύνει τις απελάσεις, ακόμη και μέσα από διαπραγματεύσεις με ένα καθεστώς που επισήμως καταδικάζει.

Η κοινωνική κρίση και η διπλωματική προσέγγιση των Ταλιμπάν δεν αποτελούν το ίδιο ζήτημα. Συνδέονται, όμως, μέσα από τις προτεραιότητες και τις επιλογές μιας κυβέρνησης που βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξανόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια.

Ο Μακρόν βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη περίοδο, με την κοινωνική αμφισβήτηση να διευρύνεται και την πολιτική του παρακαταθήκη να αποτελεί ήδη αντικείμενο έντονης αντιπαράθεσης ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027.

Και η γαλλική περίπτωση επαναφέρει ένα ευρύτερο ερώτημα για την Ευρώπη: Πόσο σταθερές είναι τελικά οι διακηρυγμένες αξίες της, όταν συγκρούονται με τις ανάγκες της μεταναστευτικής και κατασταλτικής πολιτικής της;

Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από όσα διακηρύσσει μια κυβέρνηση, αλλά κυρίως από τις επιλογές που κάνει όταν καλείται να εφαρμόσει τις διακηρύξεις της.