Κάνω τον θυμό μου πέρα και διαβάζω:
“Άτυχος της στιγμής που δέχτηκε σφαίρα από εξοστρακισμό” ήταν ο Αλέξης σύμφωνα με τον Εισαγγελέα.
Παρακολουθώντας το απόσπασμα από την πρόταση του, ειλικρινά προσπαθώ να καταλάβω πως γίνεται να αναφέρεσαι, ως Εισαγγελέας για έναν τύπο, αστυνομικό ε;, που οπλοφορεί, με φράσεις όπως: «ανεξήγητη εγωιστική διάθεση» (από πλευράς Κορκονέα), «μία τέτοια κίνησή του, να πυροβολήσει σε κατοικημένη περιοχή, ήταν τρελή», «ήθελε να δείξει τα προσόντα του και την ανωτερότητά του, την προσωπική και όχι την ανωτερότητα της Αστυνομίας, και ενήργησε μέσα σε θυμό και αγανάκτηση, μια συμπεριφορά η οποία κρίνεται επιπόλαια, αντιυπηρεσιακή και αντιεπιχειρησιακή», «δεν υπάρχει λογική εξήγηση για αυτά τα οποία εξελίχτηκαν» και να καταλήγεις στο συμπέρασμα πως «ο Αλέξης ήταν ο άτυχος της στιγμής που δέχτηκε τη σφαίρα από εξοστρακισμό»!
Πραγματικά ξεπερνά κάθε λογική!
Δηλαδή διαπιστώνεις όλα τα παραπάνω και προτείνεις μετατροπή της ποινής; Για έναν άνθρωπο που δεν ζητούσε συγγνώμη από κανένα δεκαπενταχρονο (που σκότωσε) γιατί δεν ήταν λέει “απλό 15χρονο αλλά αντιεξουσιαστής”, να υπενθυμίσω κάτι που οδήγησε σε παραίτηση τον μέχρι τότε συνήγορό του Α. Κούγια.
Και επανέρχεται το ερώτημα που με βασανίζει: Πέρα από τα πόθεν έσχες των δικαστών ως προς τι άλλο ελέγχονται αυτοί οι άνθρωποι που η ζωή ανθρώπων κρέμεται απ’ τις αποφάσεις τους; Η αξιοπρέπεια και το δίκιο των ανθρώπων βρίσκεται στα χέρια τους;
Ελέγχονται ποτέ για τις αποφάσεις τους; Να θυμίσω την περίπτωση Ηριάννας-Περικλή περιττό νομίζω….
Πηγή: Ειρήνη Προμπονά – f/b
0 Comments