Ο “προστάτης” της εργατικής τάξης Γιάννης Βρούτσης
Ποιος θα μας σώσει από τους προστάτες; Ποιος θα σώσει τους εργαζόμενους από τον κατ’ επάγγελμα προστάτη τους Γιάννη Βρούτση;
Που τόλμησε να φέρει στο και πέντε τροπολογία που καταργεί τη νομοθετική ρύθμιση για την αιτιολογημένη απόλυση εργαζόμενου από επιχείρηση;
Οι εργοδότες (ΣΕΒ, ΣΕΤΕ κ.λπ.) επιτάσσουν και ο Βρούτσης εκτελεί. Τι κι αν η ΝΔ απομονώθηκε από όλα τα κόμματα και το πασπαλισμένο με «άχνη» συναίνεσης κλίμα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να επιβάλει στις προγραμματικές δηλώσεις και στο φορολογικό κατέρρευσε παταγωδώς…
Σημασία δεν έχει η δημοκρατία ως αυταξία. Σημασία έχει να γίνει αυτό που θέλουν οι ταξικοί φίλοι της ΝΔ αλλά και ο περίγυρος και οι συγγενείς του κ. Μητσοτάκη.
Η διαδικασία είναι απλώς το περιτύλιγμα. Τώρα αν τσαλακωθεί και λίγο, τι έγινε;
Βάσει της τροπολογίας λοιπόν και από την έναρξη ισχύος τους (αναδρομικά δηλαδή!) και εφεξής, καταργούνται οι διατάξεις:
1) Του νόμου 4554 του 2018 που προβλέπει την ευθύνη αναθέτοντος εργολάβου και υπεργολάβου έναντι των εργαζομένων (άρθρο 9 ν. 4554/2018).
2) Του νόμου 4611 του 2019 που θεσμοθετεί τον βάσιμο λόγο ως σωρευτικό κριτήριο για το έγκυρο της καταγγελίας της εργασιακής σχέσης εργαζόμενου (άρθρο 48 του ν. 4611/2019) και
3) Του νόμου 4611 του 2019 για την αναστολή προθεσμιών κατά τη συμφιλιωτική διαδικασία και τη διαδικασία επίλυσης εργασιακών διαφορών (άρθρο 58 ν. 4611/2019).
Αντε, παιδιά, καλοφάγωτα αυτά που θα κερδίσετε από την κατάργηση των φιλεργατικών νόμων από τον «προστάτη» της εργατικής τάξης Βρούτση. Σε καλή μεριά.
Πηγή: Στάθης Σχινάς – Documento
Ποτέ άλλοτε, καμμία κυβέρνηση, ανεξαρτήτως παράταξης δεν θα τολμούσε, όχι να εφαρμόσει, αλλα ούτε κάνει να διανοηθεί να καταργείσει και μάλιστα αναδρομικά νόμους που προστατεύουν βασικά εργατικά δικαιώματα, που εχουν βεβαιωμένα κατακτηθεί με πολλές θυσίες και μεγάλους αγώνες απο την δύσμοιρη “Ε ρ γ α τ ι κ η τ α ξ η ” Και όμως συνήβει, απο τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης της μητσοτακαιηκης μαφιόζικης συμμορίας. Και ενω αυτο το ειδεχθές κακούργημα θα έπρεπε να ξεσηκώσει ακόμα και νεκρούς απο τους τάφους τους, βλέπουμε μια υποτονική αντίδραση και αντίσταση, απο τους άμεσα θιγόμενους, τους εργαζόμενους έν γενεί, να αφήνει σχεδόν άθικτο τον άθλιο και αναίσχυντο δράστη, τον απαίσιο και ακατανόμαστο υπουργό εργασίας, να προσθέτει τα ελεεινά ψευδολογηματα του για το έγκλημα που σχεδίασε και διέπραξε. Να ισχυρίζεται με θράσος χιλίων πιθήκων ότι αυτο το κακούργημα ” αποβλέπει τελικά στην προστασία των εργαζομένων”
Ας συνέλθουμε λοιπον, έστω και μετά απο τον ορυμαγδό και τις εφόδους εναντίον της κοινωνίας και ας κηνιθουμε ανάλογα. Υπάρχει πάντα καιρός αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τι συντελείται.