Από τις 13 Μάρτη, τότε που η κυβέρνηση της ΝΔ δια του κ. Χαρδαλιά ανακοίνωνε – ανάμεσα στα άλλα – την απαγόρευση των συναθροίσεων 10 ατόμων και άνω και την τιμωρία για την παραβίαση του μέτρου με πρόστιμο ύψους 1.000 ευρώ πέρασαν μόλις 50 μέρες.

Στο διάστημα αυτό ο λαός επέδειξε, σε αντίθεση με τα γραφόμενα διάφορων καλοθελητών, μια θαυμαστή υπευθυνότητα στην αντιμετώπιση του πρώτου κύματος της πανδημίας στην Ελλάδα.

Παράλληλα έδειξε καθοριστικής σημασίας αποφασιστικότητα στην προβολή και διεκδίκηση αναγκαίων και άμεσων εργατικών αιτημάτων.

Κάτω από αυτή τη λογική και πολιτική, αναπτύχθηκαν οι αγώνες στη ΛΑΡΚΟ, στον επισιτισμό, στα λιμάνια, στις μεταφορές. Μέτρο αυτών των θετικών εκδηλώσεων ήταν οι ενωτικές και αποφασιστικές συγκεντρώσεις των υγειονομικών.

Συνέχεια και πρώτη κορύφωση τους ήταν οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς.

Για την επιτυχία της εργατικής Πρωτομαγιάς εργάστηκαν στους χώρους δουλειάς, με την αυτοτέλεια, διαφορετικότητα και τα όρια τους, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, αγωνιστικά ταξικά σωματεία, και κινήσεις όπως η Ταξική Κίνηση, το ΜΕΤΑ και αγωνιζόμενες δυνάμεις της αυτονομίας.

Εκεί εκδηλώθηκε και το προϋπάρχον κοινωνικό ρεύμα του αγώνα, η διάθεση συλλογικής ταξικής αγωνιστικής δράσης που διαπερνά την πληττόμενη εργατική τάξη.

Και ακριβώς γιατί η στάση των αγωνιζόμενων συλλογικών εργατικών φορέων εύρισκε και βρίσκει τη λαϊκή αποδοχή και συμπαράσταση, γι’ αυτό και ανέτρεψαν στην ουσία τα κυβερνητικά σχέδια αναβολής- ματαίωσης των εργατικών πρωτομαγιάτικων αγωνιστικών εορτασμών, διαμηνύοντας πως η ιστορία είναι με το μέρος μας, πως με όπλο τη μνήμη, τη γνώση, τις ανάγκες και το συλλογικό εργατικό αγώνα, δεν θα τους χαριστούμε. 

Γι’ αυτό εξάλλου και επισκέφθηκαν για την κατάθεση στεφάνου ζωντανά μνημεία μνήμης, από το σκοπευτήριο της Καισαριανής ως σε διάφορα διάσπαρτα μνημεία αγώνα σε όλη την επικράτεια, όλες ανεξαίρετα οι ταξικές αλλά και οι αγωνιζόμενες μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. Από την ΟΕΝΓΕ ως το σωματείο του Βύρωνα, από την ΠΑΤΕΚ, το ΠΑΜΕ, ως το ΜΕΤΑ, από ταξικές ομοσπονδίες, αγωνιζόμενα σωματεία ως και αγωνιστές που θέλησαν να μείνουν στην ανωνυμία. Το μήνυμα στάλθηκε: Όποιος χάνει το παρελθόν του έχει χαμένο απ χέρι και το μέλλον, το μέλλον μας ανήκει στο σκληρό παρόν και στο ιστορικά και εργατικά γοητευτικό παρελθόν, λέει η πείρα των ανθρώπων του μόχθου και του αγώνα.

Και έτσι 50 μόλις ημέρες από την ανακοίνωση επιβολής υψηλότατων προστίμων σε όσους συναθροίζονται πέραν των 10, η ελληνική αστυνομία και οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι παρακολουθούσαν τις αυτοπροστατευόμενες εργατικές συγκεντρώσεις ακυρωμένοι. Παρακολουθούσαν την ακύρωση του άρρητου κυβερνητικού στόχου του γενικότερου περιορισμού της εργατικής – συλλογικής δράσης στο όνομα του υπαρκτού προβλήματος της πανδημίας.

Το αγωνιστικό αυτό ρεύμα στην Ελλάδα δεν είναι μόνο του. Στην ουσία επικοινωνεί με το παλιρροϊκό κύμα των ογκωδέστατων και χρονικά παρατεταμένων λαϊκών κινημάτων διαμαρτυρίας σε σειρά χωρών, από τη Χιλή μέχρι το Λίβανο κι από τη Γαλλία μέχρι το Ιράκ, επικοινωνεί με τις καλές στιγμές του παρελθόντος.

Όσοι επομένως ήλπιζαν ότι ο φόβος για τον κορονοϊό θα αμβλύνει, έως την εξαφάνιση, τις ταξικές διαφορές – ή θα αποκρύψει ότι οι ασθενέστεροι πλήττονται βάναυσα και σίγουρα περισσότερο από τους έχοντες – και επομένως δεν θα υπάρχουν κριτική και αντιδράσεις, διαψεύστηκαν. Τα πρωτομαγιάτικα συλλαλητήρια ήταν μαζικά και αγωνιστικά, τόσο του ΠΑΜΕ όσο και των ταξικών σωματείων στην Αθήνα.

Ωστόσο παραμένουμε ακόμη στην περίοδο που οι πολιτικοί συσχετισμοί ανάμεσα στη αστική και την εργατική πολιτική είναι αρνητικοί, σε εποχή που η «μερικότητα» των μορφών αντανακλά τη «μερικότητα» του περιεχομένου της εργατικής πολιτικής. Εξ ου και αυτή η ιδιοκτησιακή και αυτοαναφορική αντιμετώπιση των ίδιων των πρωτομαγιάτικων εκδηλώσεων και συλλαλητηρίων. Το μαζικότατο συλλαλητήριο των ταξικών σωματείων στην Αθήνα δεν το αποσιώπησαν πλήρως μόνο τα αστικά μέσα. Το αποσιώπησε πλήρως και ο Ριζοσπάστης. Τα πόρταλ του ΚΚΕ δεν είδαν και δεν άκουσαν, δεν έγραψαν και δεν ανέφεραν τίποτα.

Εξ ου επίσης το γεγονός πως αντί των κοινών συλλαλητηρίων με τα αυτοτελή μπλοκ που αντανακλούν στα υπαρκτά διαφορετικά ρεύματα, εμφανίστηκαν πάλι οι απόλυτοι διαχωρισμοί.

Κι έτσι με περιττό, αυτοαναφορικό, κυρίως διαχωρισμό τη συνοδεία ακραίων χαρακτηρισμών διατηρείται, με ορισμένα θετικά βήματα, η κατάσταση του χθες. Σε μια περίοδο μάλιστα που πρέπει να την υπερβούμε θετικά, να αφουγκραστούμε τη «μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων»!

Το ΚΚΕ μόνο του διοργάνωσε την αυτοπειθαρχημένη εκδήλωση στο σύνταγμα. Σημαντικό μέρος του αγώνα την εξέλαβε σαν μια έμπρακτη απάντηση πως ο λαός μπορεί να οργανώσει την αυτοάμυνα του δίχως τους αστούς επιστάτες και απουσιολόγους.

Και μπορεί! Αρκεί να υπάρξει η μαζική, ικανή, συλλογική, μετωπική αντιμετώπιση!

Καιρό τώρα, για παράδειγμα, είναι ορατή η ανάγκη στις προσφυγικές δομές να υπάρχουν λαϊκές επιτροπές αυτοπροστασίας. Εκτός των άλλων, θα προστάτευαν την κοινωνία από το νέο φασιστικό ρεύμα που διαχέεται ως δηλητήριο παντού.

Μια τέτοια πολιτική όμως μπορεί να πραγματοποιείται μόνο από φορείς που ως πολιτική έχουν μια πολιτική συγκέντρωσης γιγάντιων δυνάμεων από το χώρο της εργασίας και του πνεύματος, συγκέντρωσης όλων όσων- και του ΚΚΕ- αγωνίζονται για άμεσες τακτικές νίκες – φάρους αισιοδοξίας και άμεσης ωφελιμότητας για το λαό. Ως πολιτική έχουν την ταξική αναγέννηση του εργατικού κινήματος, αιτήματα, αποφάσεις διαχείριση του αγώνα στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων!

Εκεί και τότε οι πορείες και οι συγκεντρώσεις θα χαρακτηρίζονται από την προσανατολισμένη πολυμορφία της εργατικής δημοκρατίας, από την «ανεμελιά», τα χαμόγελα και την πολυμορφία των συνθημάτων που δημιουργοί τους θα είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, όπως γινόταν στα πιο γόνιμα χρόνια της επανάστασης, σε Μόσχα, Αβάνα, Σαϊγκόν.

Εκεί και τότε θα βρίσκει αντικειμενικά έδαφος και ο στρατηγικός στόχος για μια σύγχρονη κομμουνιστική κοινωνία του πεπερασμένου. «Γιατί η γη είναι πεπερασμένη και πρέπει να τη σεβόμαστε, οι στόχοι και τα όνειρα μας είναι άπειρα και πρέπει να βρίσκουν ανάλογο χρόνο και χώρο να γίνονται πραγματικότητα», σημειώναμε..

Φυσικά μια τέτοια πολιτική δεν μπορεί να υπηρετηθεί παρά μόνο από όσους κατανοούν το βάθος τη σημερινής βαρβαρότητας, την έκταση των σύγχρονων υλικών δυνατοτήτων για να ζει και να αμείβεται καλά ο εργάτης – δημιουργός, ερμηνεύουν την Ιστορία από τη σκοπιά των μελλούμενων επαναστάσεων. Και αναπροσαρμόζουν ανάλογα τα προγράμματα, την πολιτική τακτική τους πρόταση και πολιτικό πολιτισμό.

Μια τέτοια πολιτική μπορεί επομένως να υπηρετηθεί από το υπό δημιουργία πολιτικό ρεύμα και που γι αυτό, ως Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο, επιχειρούμε να καταθέσουμε τη συμβολή μας!

Πηγή: Μήτσος Τσίτκανος – Αλέκος Αναγνωστάκης – kommon