Η αναμενόμενη ένταση του κρατικού αυταρχισμού, της άμεσης κρατικής και παρακρατικής βίας και των βίαιων αντιδράσεων που αυτά προκαλούν, έχει αναζωπυρώσει τη συζήτηση περί βίας. Σ’ αυτήν τη συζήτηση οι συστημικές-κυβερνητικές δυνάμεις, γεννήτορες και δάσκαλοι της βίας, την καταδικάζουν όταν στρέφεται εναντίον τους, μ’ άλλα λόγια όταν θερίζουν ό,τι έσπειραν και καλούν την Αριστερά να πράξει το ίδιο.

Από την άλλη, η ενσωματωμένη Αριστερά αποδέχεται το ρόλο του απολογούμενου και δεν χάνει ευκαιρία να καταδικάσει γενικώς και αορίστως τη βία και να δηλώσει ότι η ίδια δεν πρόκειται ποτέ να τη χρησιμοποιήσει. Ταυτοχρονα χαρακτηρίζει όχι μόνον τους μπαχαλακιδες, αλλά αδιακρίτως κάθε βίαιη αντίδραση στο σύστημα, ως προβοκατόρικη.

Αυτές οι τοποθετήσεις κατά της βίας γενικώς:

– Αρνούνται τις πλέον ένδοξες στιγμές της παγκόσμιας αλλά και της ελληνικής Αριστεράς, δηλαδή τη διπλή ένοπλη αντίστασή της κατά του γερμανικού και στη συνέχεια του βρετανικού ιμπεριαλισμού, και του ντόπιου κεφαλαίου.

– Αρνούνται το δικαίωμα αντίστασης στη βία με βία, τη στιγμή μάλιστα που στο βαθμό που αντιδραστικοποιείται το κεφαλαιοκρατικό σύστημα και κατ’ επέκταση περιορίζεται η συναίνεση προς αυτό, είναι βέβαιο ότι θα προσφεύγει όλο και περισσότερο στη βία και θα αποκαλύπτει το χαρακτήρα του ως επί της ουσίας δικτατορία της αστικής τάξης.

– Αρνούνται την μεγάλη αλήθεια του Μπρεχτ ότι «μόνον η βία ωφελεί όπου εξουσιάζει η βία» [i].

– Αρνούνται την θέση του Ενγκελς, ότι «η βία παίζει στην Ιστορία και έναν άλλο ρόλο (εκτός από το ρόλο του κακοποιού), ρόλο επαναστατικό […] και, όπως λέει ο Μαρξ, είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας, που κυοφορεί μια νέα […] η βία είναι το όργανο, που με αυτό το κοινωνικό κίνημα ανοίγει το δρόμο του και σπάζει τις αποστεωμένες, απονεκρωμένες πολιτικές μορφές» [ii].

– Αρνούνται το γεγονός ότι ναι μεν η θεωρία μπορεί να μετατραπεί σε υλική δύναμη αν γίνει κτήμα των μαζών, όμως «η κριτική των όπλων δεν μπορεί να αντικατασταθεί από το όπλο της κριτικής» [iii] και ότι στην κάθε περίπτωση η αναγκαία για την ανατροπή του κεφαλαιοκρατικού συστήματος επανάσταση δεν μπορεί παρά να είναι βίαιη, υπό την έννοια ότι το κεφάλαιο θα εξαναγκαστεί-θα βιαστεί να εγκαταλείψει την εξουσία του και δεν θα το πράξει οικειοθελώς.

– Αρνούνται τέλος τη μεγάλη λενινιστική αλήθεια της «αναγκαιότητας συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνον αυτής της άποψης για βίαιη επανάσταση [η οποία] βρίσκεται στη βάση όλης της διδασκαλίας του Μαρξ και του Ενγκελς» [iv].

Αρνούμενοι όμως όλα τα παραπάνω, όχι μόνο αφήνουν έκθετο το λαϊκό κίνημα στην πολύμορφη βία του συστήματος, αλλά ουσιαστικά αποκλείουν την ανατροπή του και μαζί μ’ αυτήν και τη λύτρωση από τα σημερινά δεινά.

[i] Μπρεχτ, Αγία Ιωάννα των Σφαγείων

[ii] Fr. Engels, Anti-dϋhring, Editions Sociales, 1973, σελίδα 211

[iii] Κ. Marx, Introduction a lα critique de lα philosophie du Droit de Hegel, Editions Sociales, 1975, σελ. 205[iv] Λένιν, Κράτος και Επανάσταση, Απαντα, τόμος 33 σελίδα 222 Tamatina 2 Μαϊου 1808 – Francisco de Goya

Πηγή: Γιώργος Ρούσης – f/b