Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Με προβληματισμό μήπως, γινόμαστε κουραστικοί θα επαναλάβουμε κάποια πράγματα που ήδη έχουμε αναφέρει.

Η περιβόητη «διάκριση των εξουσιών» του Μοντεσκιέ, το πιο αγαπημένο και χιλιοειπωμένο ιδεολόγημα της αστικής δημοκρατίας, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ένα καλοστημένο παραμύθι για την λαϊκή εξαπάτηση.

Η πραγματικότητα δείχνει ότι οι εξουσίες δεν είναι ούτε ανεξάρτητες ούτε διακριτές, αλλά δεμένες σαν το νύχι με το κρέας στην υπηρεσία της κυρίαρχης τάξης. Του αστικού κράτους.

Κι αυτό το βλέπουμε ολοφάνερα και σήμερα στην αποκάλυψη που κάνει ο “Βηματοδότης”. Μας λέει ότι «ψήνεται» μεθοδικά το θάψιμο και τέταρτης δικογραφίας για τις υποκλοπές, με τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να ετοιμάζεται να αρχειοθετήσει τη μήνυση στελέχους της ΕΥΠ «υπό το πρίσμα των όσων ήδη έχει αποφασίσει η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου».

Αυτή η νέα κίνηση -αν υλοποιηθεί- θα αποκαλύψει την απόλυτη συνενοχή των μηχανισμών. Παράλληλα  θα προσφέρει ένα κρυστάλλινο μάθημα μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας για τη φύση του κράτους.

Όπως έχει πει ο Μαρξ και τεκμηρίωσε ο Λένιν στο έργο του “Κράτος και Επανάσταση”, το κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος διαιτητής που στέκεται πάνω από την κοινωνία για να συμφιλιώνει τις τάξεις, ούτε η δικαιοσύνη είναι μια ανεξάρτητη ιδέα. Το αστικό κράτος είναι ένα όργανο ταξικής κυριαρχίας, μια μηχανή για την καταπίεση μιας τάξης από μια άλλη. Η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία δεν είναι παρά τα διαφορετικά πλοκάμια του ίδιου καπιταλιστικού συστήματος, προγραμματισμένα να διαφυλάσσουν την ασφάλεια του καθεστώτος.

Στην προκειμένη περίπτωση, όταν διακυβεύονται τα ζωτικά συμφέροντα και τα σκοτεινά δίκτυα που καθόριζαν και έλεγχαν τους μηχανισμούς τηλεφωνικών υποκλοπών (που, σημειωτέον, αποτελούν δομικό στοιχείο του κρατικού ελέγχου και της καταστολής), θυσιάζονται κάποια πιόνια σαν τον Γρηγόρη Δημητριάδη και ταυτόχρονα οι «ανεξάρτητες» εξουσίες ενώνονται σε μια συμπαγή γροθιά για να επουλωθούν οι όποιες “πληγές” του συστήματος από τις αποκαλύψεις..

Η δικαστική εξουσία, κύρια η ιεραρχία της, δεν ελέγχει την κυβέρνηση· λειτουργεί ως ο επίσημος νομικός συνήγορος υπεράσπισής της και ως το πλυντήριο των παρανομιών της.  Ετσι, λοιπόν και σήμερα χρησιμοποιώντας το προηγούμενο σκανδαλώδες πόρισμα που έβγαλε «λάδι» το Μαξίμου. πετάει στα σκουπίδια τις εσωτερικές καταγγελίες της ΕΥΠ,  Ενώ δηλαδή η ΕΥΠ υπέστη κατασκοπευτική διείσδυση και η λεγόμενη “εθνική ασφάλεια “εκτέθηκε.οι φορείς τις δικαστικής εξουσία πετάνε αετό γιατί έτσι επιβάλλουν τα συμφέροντα του αστικού κράτους.

Εν κατακλείδι. Η θεωρία της «διάκρισης των εξουσιών» υφίσταται μόνο στα χαρτιά για να εγκλωβίζει τις λαϊκές διεκδικήσεις στις συμπληγάδες του αστικού κοινοβουλευτισμού και των δικαστικών αιθουσών. Για το εργατικό κίνημα και τη μαχόμενη αριστερά, δεν χωρούν αυταπάτες. Οι αστικοί θεσμοί δεν μεταρρυθμίζονται, δεν εξανθρωπίζονται και δεν πρόκειται ποτέ να στραφούν ενάντια στην τάξη που τους χρηματοδοτεί και τους συντηρεί.

Η απάντηση στο καθεστώς των παρακολουθήσεων, της καταστολής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της κρατικής συγκάλυψης δεν θα δοθεί στο κοινοβούλιο τους και σε δικαστικές αίθουσες. Θα δοθεί στους λεωφόρους του αγώνα, μέσα από την οργανωμένη, ανεξάρτητη ταξική πάλη των εργαζομένων, με στόχο την ανατροπή του σάπιου οικοδομήματος της καπιταλιστικής εξουσίας.