Στο φύλλο του Σαββατοκύριακου της ΕΦΣΥΝ δημοσιεύεται άρθρο του Δ. Χαριτόπουλου με τον γενικό τίτλο «Άλλο ΕΛΑΣ, άλλο ΔΣΕ».

Και μόνο ο τίτλος είναι αρκετός για να αντιληφθεί κανείς ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με άγνοια της ιστορίας αλλά και με σκόπιμη διαστρέβλωσή της. Ή για να το πούμε καλύτερα με την αντίληψη του Διονύση Χαριτόπουλου για τον ΕΛΑΣ και την προσπάθεια του να δώσει στο πρώτο αντάρτικο μια εθνική- εθνικιστική διάσταση την οποία δεν είχε.

Αυτό φαίνεται καθαρά στο βιβλίο του για τον Άρη όπου ο πρωτοκαπετάνιος και δημιουργός του ΕΛΑΣ μοιάζει όχι μ’ αυτό που ήταν αλλά με έναν Έλληνα Ζορμπά με φουστανέλες.

Πριν προχωρήσουμε σε μια ουσιαστικότερη κριτική αυτών που γράφει ο Χαριτόπουλος οφείλουμε να λάβουμε υπόψιν μας δυο πράγματα:

α) Δεν είναι ιστορικός. Συγγραφέας είναι. Και για πολλούς καλός συγγραφέας. Επιστημονική μέθοδο δεν έχει. Προσαρμόζει την ιστορία στις αντιλήψεις, στις εμμονές και στις ιδεοληψίες του.

β) Ιδεολογικά ο Χαριτόπουλος είναι της γραμμής ότι το εθνικό προηγείται του ταξικού. Αυτά έλεγε και ο Καραμπελιάς όταν του παρουσίαζε το βιβλίο για τον Άρη. Αυτή είναι η αντίληψη του Χαριτόπουλου σε ολόκληρο το εν λόγω βιβλίο και γενικά στα γραπτά του. Αυτή είναι, επίσης, μια γραμμή που με διάφορες παραλλαγές διαπνέει πολλές οργανώσεις της Αριστεράς.

Πάμε τώρα στο επίμαχο άρθρο.

1. Αντίσταση και εμφύλιος, ΕΛΑΣ και ΔΣΕ είναι οι δύο φάσεις του ιδίου ιστορικού προτσές. Χωρίς την αντίσταση δεν θα μπορούσε να υπάρξει ο εμφύλιος.

Αν το ΕΑΜικό κίνημα δεν είχε πάρει αυτές τις διαστάσεις,
Αν δεν είχε δημιουργήσει την πολιτική και κοινωνική βάση μιας επανάστασης που είχε επικρατήσει στην Ελεύθερη Ελλάδα (δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας) κι έπρεπε να ηττηθεί,
Αν στο Λίβανο δεν είχε δημιουργηθεί δυαδική εξουσία,

Ούτε βρετανική επέμβαση θα είχαμε, ούτε Δεκέμβρη, ούτε Λευκή τρομοκρατία, ούτε την ανάγκη ενός δεύτερου αντάρτικου για να υπερασπιστεί και να διευρύνει τις κατακτήσεις του πρώτου. Αυτά βεβαίως είναι ψιλά γράμματα για τον Χαριτόπουλο όχι μόνο λόγω του εθνικισμού του αλλά και γιατί αγνοεί την ιστορία.

2. Ο Χαριτόπουλος μιλάει για «δολοφόνους της κομματικής OΠΛΑ». Καταρχήν η ΟΠΛΑ δεν ήταν κομματική. Επίλεκτοι του ΕΛΑΣ ήταν που χρησιμοποιούνταν εκεί όπου δεν μπορούσε να γίνει στρατιωτική επιχείρηση. Π.χ. για να βγάλεις από την μέση έναν προδότη δεν μπορούσες να κινητοποιήσεις στρατιωτική δύναμη. Έστελνες πέντε παλικάρια και καθάριζαν την κατάσταση. Σε όλους τους πολέμους και σε όλους τους στρατούς υπήρχε αυτό. Το κυριότερο όμως είναι ο χαρακτηρισμός «δολοφόνοι». Είναι αλήθεια ότι στη δράση της ΟΠΛΑ είχαμε υπερβασίες- ιδιαίτερα στον Δεκέμβρη. Δολοφόνοι όμως δεν ήταν οι μαχητές της. Ούτε το έργο της ήταν τέτοιο. Αυτός είναι ένας χαρακτηρισμός της αντίδρασης τον οποίο ο Χαριτόπουλος έχει καταπιεί αμάσητο. Στην αντίδραση ανήκει επίσης η ταύτιση των υπερβασιών της ΟΠΛΑ με όλο το ΕΑΜικό κίνημα. Κι αυτό αμάσητο το καταπίνει ο Χαριτόπουλος. Λες και πριν εμφανιστούν οι υπερβασίες της ΟΠΛΑ η αντίδραση δεν χαρακτήριζε δολοφονικό τον ΕΛΑΣ.
3. Το ότι ο ΔΣΕ δεν έφτασε ποτέ στα μεγέθη του ΕΛΑΣ ή το ότι ο ΕΛΑΣ δεν βγήκε ολόκληρος στο Βουνό το 1946-1949 είναι άλλης τάξης ζήτημα κι όχι αποδεικτικό διαχωρισμού των δύο αντάρτικων στρατών.
4. Ο Χαριτόπουλος ισχυρίζεται ότι «Το ΕΑΜικό κίνημα της Κατοχής των 2.000.000 μελών διαχώρισε τη θέση του με συνέπεια να χαρακτηριστούν συλλήβδην από την καθοδήγηση του ΚΚΕ ”προδότες”, ”δειλοί” και ”συμβιβασμένοι”».

Ο ισχυρισμός αυτός είναι εκτός τόπου και χρόνου. Αν εξαιρέσει κανείς την περίπτωση Σβώλου- Τσιριμώκου που διαχωρίστηκαν από το ΕΑΜ μετά τη Βάρκιζα, όλο το υπόλοιπο ΕΑΜ ήταν μαζί με το ΚΚΕ μέχρι τέλους. Κι ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο τέθηκε εκτός νόμου μαζί με το ΚΚΕ τον Δεκέμβρη του 1947 (Α.Ν. 509). Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ο ΕΑΜικός Τύπος τέθηκε εκτός νόμου μαζί με τον Ριζοσπάστη τον Οκτώβρη του 1947. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο μετά τον Εμφύλιο η ανασυγκρότηση της Αριστεράς με την ΕΔΑ έγινε πάνω στη βάση του πολιτικού Συνασπισμού κομμάτων του ΕΑΜ. Το ότι αυτό το ΕΑΜ της μετακατοχικής εποχής δεν κατάφερε να γίνει κάτι αντίστοιχο με το ΕΑΜ της κατοχής είναι άλλης τάξης ζήτημα κι όχι απόδειξη πως το ΕΑΜ και ο εαμικός κόσμος διαχωρίστηκαν από το ΚΚΕ.

5. Γράφει ο Χαριτόπουλος: «Για τη γραφειοκρατική ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, οι πρώην ΕΛΑΣίτες εθεωρούντο ύποπτοι και απροσάρμοστοι. Και, αν προέρχονταν από το περιβάλλον του Αρη, ακόμη χειρότερα». Εδώ να κλάψει κανείς ή να γελάσει; Ο Διαμαντής από που προερχόταν;
6. Στο άρθρο του Δ. Χαριτόπουλου υπάρχουν και πολλές αστειότητες, όπως: «O Ζαχαριάδης αγνόησε την ελληνική παράδοση και φιλοδόξησε να δημιουργήσει μονάδες απολύτως στρατιωτικοποιημένες, με νέους ηγήτορες της επιλογής του. Ούτε γένια και φισεκλίκια, αλλά ούτε και μόνιμοι αξιωματικοί, ‘‘καραβανάδες’’, που δεν τους ήθελε και δεν τον θέλανε».

Το ότι ο Δ. Χαριτόπουλος αγνοεί τον ΔΣΕ είναι φανερό. Αλλά να αποτελούν κριτήριο γι’ αυτόν τα γένια και τα φισεκλίκια, δηλαδή οι μαυροσκούφηδες του Άρη, αυτό καταντάει γραφικότητα. Όπως γραφικοί είναι οι ισχυρισμοί του για το ποιους εκτελούσε και ποιους δεν εκτελούσε ο αστικός στρατός από τους αντάρτες που συλλάμβανε. Ή ότι ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν άκαπνος στην κατοχή!!

Συμπέρασμα: Το να ασχολείται κανείς με την ιστορία δεν είναι κακό. Κακό είναι να την φέρνει στα μέτρα του κι από ιστορία να την κάνει μυθιστόρημα.

Πηγή: Γιώργος Πετρόπουλος, Νίκος Χατζηδημητράκος – “ΕφΣυν”