Σαν σήμερα στις 7 Απρίλη του 2005 έφυγε απ’ την ζωή ένας μεγάλος καλλιτέχνης ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
Εξέφρασε με τη φωνή και το ταλέντο του μια ολόκληρη εποχή στο λαϊκό τραγούδι. Ερμήνευσε μεγάλα έργα με μοναδικό τρόπο.
Μοναδικές παραμένουν οι ερμηνείες του στην «Ρωμιοσύνη», το «Αξιον Εστί» το «Τραγούδι του νεκρού αδελφού» κ.α.
Η «δωρική» φωνή του αγκάλιασε τη μεταπολεμική Ελλάδα, έδωσε το δικό της βάρος και τη δική της λαϊκότητα στα μεγάλα έργα του Θεοδωράκη. Παράλληλα ο Μπιθικώτσης υπήρξε ο άνθρωπος που κατόρθωσε οι στίχοι του Σεφέρη, του Ελύτη, του Ρίτσου, του Λειβαδίτη, του Χριστοδούλου, να γίνουν γνωστοί σε όλη την Ελλάδα.
Αν και ο Γ. Μπιθικώτσης δεν υπήρξε ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο άτομο εν τούτοις το 1947 εκτοπίστηκε μαζί με εκατοντάδες άλλους Έλληνες στη Μακρόνησο όπου γνωρίστηκε με τον Μ. Θεοδωράκη και μετέπειτα υπήρξε ο πιο σημαντικός ερμηνευτής ίσως, των έργων του Μ. Θ.
Απ’ τις μελανές σελίδες της ιστορίας του είναι ότι μαζί με μια σειρά άλλους καλλιτέχνες, από την Μαρινέλλα και τον Πουλόπουλο μέχρι τον Κόκοτα και την Μοσχολιού, υπηρέτησε την Απριλιανή δικτατορία.
Το ότι υπηρέτησε τη φασιστική
Χούντα είναι ένα πολύ μελάνο
στίγμα αυτού του λαϊκού καλλιτεχνη