Του Γ.Γ.

Ναι, αντιλαμβάνομαι τη απελπισία της συντρόφισσας που μπορεί να αποτυπωθούν στο: “Σε τούτη την πατρίδα τι γυρεύω”, και την αγανάκτηση του συντρόφου που βλέπει τους “λύκους αγκαλιά με τα σκυλιά”, για να θυμηθούμε κάποιους υπέροχους στίχους του Μάνου Ελευθερίου, που μελοποίησε έξοχα ο Θάνος Μικρούτσικος.

Ναι, καταλαβαίνω απόλυτα αυτές τις αντιδράσεις, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα κατά το οποίο το εκλογικό σώμα επιβράβευσε την Ν.Δ για τα 4 χρόνια διακυβέρνησής της. Γεμίσαμε όμως μαζοχιστές που τους “αρέσει να τους πηδάει ο Κούλης”, που γράφει ο σ. mitsos175;

Πώς γίνεται και ο λαός μας που είδε αυτά τα χρόνια να μειώνεται ο πραγματικός μισθός τους, όταν το 26,3% του πληθυσμού της χώρας (2.722.000 άτομα), βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό -σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ– να επιδοκιμάζει την καταστροφή του;

Πώς συμβαίνει αυτός ο λαός, όχι απλώς να δίνει συχωροχάρτι, αλλά και να τους αυξάνει την εκλογική τους δύναμη, σε σχέση με το 2019, στους εγκληματίες των Τεμπών, σ’ αυτούς που είναι υπεύθυνοι για της εκατόμβες νεκρών της πανδημίας, αυτούς που μας επέστρεψαν σε εποχές Τόμπρα και Μαυρίκη με τις υποκλοπές;

Εχει καμιά λογική οι 700.000 οικογένειες που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους από τα  “κοράκια”, των εταιρειών διαχείρισης «κόκκινων» ενυπόθηκων δανείων, να ψηφίζουν ένα κόμμα που τους οδήγησε σ’ αυτή την κατάσταση;

Είναι εύκολο να συνειδητοποιήσει κανείς ότι τεράστιες μάζες εργαζόμενου λαού και απόμαχων της δουλειάς εκφράζουν με την εκλογική τους επιλογή την ικανοποίηση τους για το μεγάλο πλιάτσικο εις βάρος του δημόσιου χρήματος, την τακτική των απευθείας αναθέσεων, την δραστηριότητα των “αρίστων”, Πάτσηδων και Καραμανλήδων;

Εδώ δεν μπορεί να προσεγγίσει κανείς την απάντηση, σ’ αυτά τα ερωτήματα, με εντελώς μανιχαϊστική προσέγγιση. Κι αυτό γιατί είναι προβληματική και ανιστόρητη η επίκληση ότι φταίει ο λαός για την τωρινή εκλογική του συμπεριφορά που οδήγησε σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Και δεν θα εστιαστούμε στο ότι αυτοί που σήμερα βρίζουν και απαξιώνουν τον λαό, είναι οι ίδιοι που μόλις πριν 8 χρόνια τον εκθείαζαν για την στάση του να δώσει το συντριπτικό ποσοστό 61% του “ΟΧΙ” στο δημοψήφισμα, στεκόμενος απέναντι σε θεούς και δαίμονες.

Δεν θα γίνω κουραστικός επαναλαμβάνοντας τους παράγοντες που διαμορφώνουν την συμπεριφορά των μαζών. Θέλω όμως να επικαλεστώ ένα σχετικά πρόσφατο ιστορικό παράδειγμα σε σχέση με τα ερωτήματα που διατύπωσα προηγουμένως. Δηλαδή το πώς γίνεται ένα μεγάλο τμήμα του λαού, όχι μόνο να αποδέχεται αλλά και να υπηρετεί τους δυνάστες του, και όμως ο ίδιος αυτός ο λαός όταν αποκτήσει όραμα και ελπίδα να στρατεύεται δυναμικά στον αγώνα εναντίον τους.

Ηταν η εποχή που η ναζιστική μπότα καταπλάκωνε την χώρα μας. Προσπερνώντας την στάση των καπιταλιστών της εποχής, τις κάποιες δεκάδες χιλιάδες υποκειμένων που στελέχωσαν τον ένοπλο δωσιλογισμό, και τους οικονομικούς δωσίλογους, στεκόμαστε στην συμπεριφορά πλατιών λαϊκών μαζών απέναντι στους κατακτητές. Με γκροτέσκο, ίσως τρόπο, ο Δημήτρης Γληνός περιγράφει στην μπροσούρα «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ» την συμπεριφορά που επέλεξε ένα μεγάλο τμήμα του λαού μας:

«Σε πολιτείες και χωριά τριγυρνάν οι ξένοι στρατιώτες αγκαλιασμένοι με τις γυναίκες μας, τις κόρες μας, τις αδελφάδες μας. Από τα μεγαλόσπιτα που χορεύουν και πίνουν σαμπάνιες και οργιάζουν οι μεταξοφορεμένες κυράδες με ξένους αξιωματικούς ως τα χωρικά σπίτια που μπαινοβγαίνουνε φανερά οι ξένοι αγαπητικοί. Μπροστά στα μάτια μας είναι ακόμη οι ανάπηροι του πολέμου, με κομμένα χέρια και πόδια, οι τραυματίες, οι σακάτηδες.
Ακόμα δεν έβγαλαν τα μαύρα οι χήρες και τα ορφανά του πολέμου. Κι οι φονιάδες τους γυρίζουν αγκαλιά με τις γυναίκες μας και τις αδελφές μας. Κι έτσι εγέμισαν οι πολιτείες και τα χωριά μας από αρρώστιες αφροδίσιες. Ετσι δώδεκα χρονών κορίτσια είναι γιομάτα σύφιλη. Και κοντά σε όλες τις άλλες πληγές του εκφυλισμού μπαίνει ακόμα και τούτη εδώ. εκφυλισμός από τη σύφιλη!».

Πώς έγινε, λοιπόν, σε χρόνο dt “οι γυναίκες και οι αδελφές” των θυμάτων να “γυρίζουν αγκαλιά με τους φονιάδες” των δικών τους ανθρώπων; Και πώς συνέβη μόλις αυτός ο καταπιεσμένος λαός απέκτησε όραμα και ελπίδα, μέσα από το ΕΑΜ, να σταματάει σε μεγάλο βαθμό η “εκπόρνευση της κοινωνίας” και κάποια καθάρματα να λουφάξουν αφού όπως έλεγε ο Αρης “Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Σφάξαμε κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα”;

Ναι, έχει τεράστιες ευθύνες για την σημερινή πολιτική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και το εργατικό -επαναστατικό κίνημα. Η προσήλωση του στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, και έχοντας σαν “ευαγγέλιο” την αστική νομιμότητα καθώς και η απουσία ενός μαζικού ταξικού επαναστατικού κομμουνιστικό κόμματος, είναι βαρίδια στο η ταξική συνείδηση, η οποία δεν είναι κάτι το αυτοφυές στις προλεταριακές μάζες, να γίνει κτήμα της εργατικής τάξης.