Του Γιώργη Γιαννακέλλη

«Η πολιτική είναι η ευγενής τέχνη του να παίρνεις τις ψήφους των φτωχών και να κάνεις εκστρατείες με λεφτά των πλουσίων, υποσχόμενος ότι θα προστατέψεις τους μεν από τους δε», 

Οσκαρ Ασμέριντζερ.

Η γελοιογραφία του ΚΥΡ είναι από τις πιο εύστοχες που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια.

Συμπληρώνεται σήμερα  τέσσερα χρόνια απ’ τις 7 Ιούλη του 2019, μέρα που τελείωσε το εκλογικό πανηγυράκι. με το αστικό σύστημα να έχει  αιματοδοτηθεί,  καλλιεργώντας την μαζική αυταπάτη ότι ο “λαός αποφασίζει” για την κυβέρνηση που επιθυμεί να έχει.

Με αφορμή αυτό το γεγονός ας κάνουμε σύντομη προσέγγιση. 

Μετά το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του ’19, είχαμε την γνωστή  “συνέχεια του αστικού κράτους”, ίσως σε πιο  γκρίζο πολιτικό τοπία αυτή την φορά, αφού οι εξουσιαστές μας, που ανέλαβαν την κυβερνητική διακυβέρνηση είναι γαλάζιοι και προχώρησαν σε ένα σχεδιασμό για την αναβίωση καθεστώτος μετεμφυλιακής υφής.

Οπως έχουμε ξαναγράψει, ακολουθήθηκε ένας επιτελικά καθοδηγούμενος σχεδιασμός. που εντάσσεται στην επιδίωξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη για αναβίωση, -τηρουμένων των αναλογιών φυσικά-, μαύρων εποχών που έζησε αυτός ο τόπος επί πρωθυπουργίας  Αλέξανδρου Παπάγου και “εθνάρχη” Καραμανλή.

Και εδώ, για να μην ξεχνιόμαστε, ο απόφοιτος του Χάρβαρντ εξακολουθεί να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας, έχοντας την λαϊκή νομιμοποίηση από τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών και μάλιστα ο “σοφός” λαός επιβράβευσε την περασμένη διακυβέρνησή του.

Είναι χρήσιμο να κάνουμε μια παρένθεση.

Χωρίς να θέλουμε να πλατειάσουμε στο ζήτημα, πρέπει να πούμε ότι η ατομική συνείδηση και συνεπώς και η μαζική είναι ένα μέγεθος μεταβλητό. 
Διαμορφώνεται από τα ερεθίσματα που προσλαμβάνει κάποιος/ια και ποιο είναι το οπτικό πεδίο που έχει σχηματίσει για να τα διαχειριστεί. Κι αυτή η λεγόμενη μαζική συνείδηση είναι ένας  σημαντικός παράγοντας -μπορεί να υπάρξουν και μια σειρά άλλοι, όπως νοθεία, εκλογικό σύστημα  …- που καθορίζει την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. 

Σε κάθε περίπτωση πάντως πρέπει να έχουμε καθαρό αυτό Να καταλάβουμε αυτό που έγραφε ο Μαρξ. Οτι δηλαδή και η καλύτερη κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι παρά δικτατορία της αστικής τάξης. 

Ο Λένιν μάλιστα από το 1919 ακόμα  έδινε την πρέπουσα απάντηση στους οπαδούς του κοινοβουλευτικού κρετινισμού: «…Kωμικά στενοκέφαλοι. Aυτοί δεν κατάλαβαν ότι η ψηφοφορία στο πλαίσιο, τους θεσμούς, τις συνθήκες του αστικού κοινοβουλευτισμού είναι μέρος του αστικού κρατικού μηχανισμού που πρέπει να συντριβεί και να καταστραφεί από πάνω ως κάτω για να εφαρμοστεί η δικτατορία του προλεταριάτου, για να περάσουμε από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή δημοκρατία…»

Αυτό όμως είναι ένα μεγάλο θέμα που ξεφεύγει από τα πλαίσια αυτής της ανάρτηση.

Για τον θηριώδη κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό, για τις Πέτσινες λίστες και τα υπόλοιπα “πακέτα” στους βαρόνους των ΜΜΕ έχουμε αναφερθεί πολλές φορές.  
 
Επίσης, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε την δύναμη που έχουν οι  πληρωμένες γραφίδες και τα  μαρκούτσια, όσο και να έχουν απαξιωθεί σε σημαντικό βαθμό τα τελευταία χρόνια.

(Ας μην μας διαφεύγει επίσης ότι τα καθεστωτικά ΜΜΕ εξακολουθούν να δεσπόζουν σε τηλεθέαση και αναγνωσιμότητα.  Είναι μεγάλο πρόβλημα το ότι ο χώρος μας δεν στάθηκε ικανός να αποκτήσει ένα ΜΜΕ με αξιοσημείωτη  δυναμική).

Θέλοντας να δείξει την αποτελεσματικότητα των ΜΜΕ, στον καθορισμό της λεγόμενης “μαζικής συνείδησης”, από την  εποχή  του  ραδιοφώνου  ακόμα, ένας Αυστριακός εθιμογράφος έλεγε: «Δώστε μας τους ραδιοφωνικούς σταθμούς του κόσμου και 100 ανθρώπους ικανούς στην προπαγάνδα. Μέσα σε 2 μήνες θα έχουμε κάνει την Ελβετία κομμουνιστική και τους κατοίκους της Ονδούρας να βάφουν τα μαλλιά τους πράσινα».

Προφανώς χιουμοριστική είναι η παραπάνω τοποθέτηση, αλλά το  νόημα της ανταποκρίνεται σε μεγάλο βαθμό στην πραγματικότητα. Κι εδώ πρέπει να το παραδεχθούμε.
Οι συντηρητικές δυνάμεις παίζουν μόνες τους μπάλα σε επίπεδο  προπαγάνδας, ενώ το μόνο γήπεδο που δεν υπάρχει πληρωμένος διαιτητής και στημένη εξέδρα είναι το διαδίκτυο. Γι’ αυτό από πολύ παλιά ο Μητσοτάκης ανακάλυψε την ανάγκη αστυνόμευσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πιθανόν αυτά που καταγγέλλει σήμερα ο Χριστόφορος Ζαραλίκος, να είναι στα πλαίσια ενός γενικότερου σχεδιασμού που άρχισε να υλοποιείται.

Εχουμε δυο εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες το λεγόμενο εκλογικό σώμα  επιλέγει να αναθέσει την κυβερνητική εξουσία σε ένα υπηρετικό προσωπικό των καπιταλιστών, με επικεφαλής έναν αδίστακτο πολιτικό αρχιμαφιόζο.

Τα εξουσιαστικά “γαλαζόμαυρα κουστούμια” που είναι σήμερα στην κυβερνητική εξουσία το μόνο που εγγυόνται είναι ότι η σημερινή δραματική κατάσταση για την τάξη μας, θα παραμένει και θα οξύνεται. Και γ’ αυτό έχουμε μεγάλη ευθύνη όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε ότι ανήκουμε στον αντικαπιταλιστικό -αντιεξουσιαστικό χώρο. Ας μην μπούμε τώρα στην διαδικασία να αναλύσουμε τους λόγους. Η ουσία είναι ότι  μια χούφτας καπιταλιστικά παράσιτα εξακολουθούν να θησαυρίζουν λεηλατώντας τον τόπο και τους ανθρώπους της δουλειάς. 

Κλείνοντας, να επαναλάβω για άλλη μια φορά κάποια πράγματα που για μένα είναι ξεκάθαρα . Οι εκλογές δεν μπορούν ν’ αλλάξουν το κοινωνικό γίγνεσθαι. Οι εκλογές αφορούν τους συσχετισμούς  στη ηγετική  πυραμίδα των εξουσιαστών και όχι τους συσχετισμούς ανάμεσα στην κορυφή και τη βάση. Αυτό που τρέμουν οι αστοί και οι κολαούζοι τους είναι το ενδεχόμενο να δυναμώσει ο αγώνας τάξης προς τάξη. Να αμφισβητηθεί δυναμικά η κυριαρχία της κυρίαρχης τάξης στα εργοστάσια, στις υπηρεσίες, στις διαδηλώσεις στις πλατείες.
Κι αυτό είναι χρέος της τάξης μας. Να απεμπλακεί από τα βαρίδια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Να ψάξει να βρει τρόπους οργάνωσης και μορφές πάλης πέρα και έξω απ’ τις συμβιβασμένες αντιλήψεις που έχουν σαν ευαγγέλιο τους την αστική νομιμότητα. 

Αν το καταφέρουμε αυτό, πραγματικά η αστική τάξη και οι λακέδες της θα έχουν λόγο να ανησυχούν.