Είναι γνωστή η διαχρονική τακτική του αστικού κράτους να δολοφονεί πολιτικούς του αντιπάλους  και να ισχυρίζεται μετά ότι αυτοί “αυτοκτόνησαν”.
Η πρόσφατη ιστορία μας είναι γεμάτη με παρόμοιες περιπτώσεις (Μαλτέζος, Μαρουκάκης,  Βαλιανάτος, Λασκαρίδης κ.α).

Η τελευταία κρατική δολοφονία που παρουσιάστηκε από τους ασφαλίτες σαν αυτοκτονία ήταν του αναρχικού  Χριστόφορου Μαρίνου. 
Συνέβησαν σαν σήμερα, 23 Ιούλη του 1996. Ο αναρχικός που βρισκόταν σε καμπίνα του πλοίου  “Πήγασος” το οποίο ερχόταν από τις Κυκλάδες δέχτηκε την “επίσκεψη” ΕΚΑΜιτών που τον  δολοφόνησαν εν ψυχρώ.

Δεν θα αναφερθούμε στην γενικότερη πορεία στο αναρχικό κίνημα που είχε ο Χρ. Μαρίνος.
Απλώς θυμίζουμε ότι ήταν ενεργό μέλος στην τότε Ένωση Αναρχικών, ενώ το 1987 είχε την μεγαλύτερη τραγική εμπειρία του με τις αστυνομικές αρχές όταν είδε τον σύντροφο του Μιχάλη Πρέκα να πέφτει νεκρό  από τις σφαίρες μπάτσου της “αντιτρομοκρατικής” μετά το  επεισόδιο που ακολούθησε στην αποτυχημένη προσπάθεια τους να “απαλλοτριώσουν” ασύρματο από μπατσάδικο.

Η δολοφονία του Μαρίνου και η στάση που κράτησαν απέναντι σ΄αυτό το κρατικό έγκλημα ορισμένοι αναρχικοί, συντάραξε το όποιο αναρχικό κίνημα υπήρχε αυτή την εποχή και δεν δημιούργησε μόνο προστριβές ανάμεσα στους αναρχικούς, αλλά διέλυσε οργανώσεις και προσωπικές φιλίες.

Εμείς θεωρήσαμε μια καλή και ουσιαστική τοποθέτηση γ’ αυτό το γεγονός ένα κείμενο που υπογράφουν “δυο σύντροφοι” και δημοσιεύτηκε τον Γενάρη του ’97 στο περιοδικό “Κύκλος της Φωτιάς”. Αν και είναι πολύ μεγάλο αξίζει να διαβαστεί:

Εν πάση περιπτώσει, ένας παράνομος δεν μπορεί να συναναστρέφεται έντιμους ανθρώπους και συνεπώς δεν θα πρέπει να παραξενευτούμε ιδιαίτερα αν γνωρίσει βίαιο και μυστηριώδη θάνατο

Guy Debord

Οταν το κράτος δολοφονεί, αποκαλύπτει μια κύρια όψη του κοινωνικού του ρόλου, τη βασικότερη συνιστώσα -πολιτικά και φιλοσοφικά- της συνύπαρξης σε μια κοινωνία υπόδουλη στην κρατική εξουσία: την αποκλειστικότητα στη διαχείριση του θανάτου. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ