Του Γ. Γ.

Μόλις διαβάζω για μια άτυχη γυναίκα που βρέθηκε απανθρακωμένη από την φωτιά που είχε ξεσπάσει στην περιοχή Χοροστάσι στη Μαγνησία. Χτες εντοπίστηκε ένας 38χρονος κτηνοτρόφος στην Κάρυστο ο οποίος είχε καεί ζωντανός στην προσπάθεια να σώσει τα ζώα του από τη φωτιά. Αυτά τα γεγονότα μου έδωσαν το έναυσμα για να ξεδιπλώσω κάποιες σκέψεις.

Θα προσπεράσω το γεγονός ότι σήμερα, κατά την άποψη μου. έχουμε τον πιο επικίνδυνο, βάρβαρα ταξικά προσανατολισμένο πρωθυπουργό, που διευθύνει ένα τρομακτικά απάνθρωπο για τα λαϊκά συμφέροντα, “επιτελικό κράτος”. Ούτε θα αναφερθώ γενικά κι αόριστα για το το ποίημα που μας λένε για το πόσο πολύτιμη θεωρούν την ανθρώπινη ζωή. (Αλήθεια, πληροφορηθήκατε για τα μονόστηλα που υπήρξαν και ανέφεραν για τον νεκρό, εν ώρα εργασίας, από θερμοπληξία, υπάλληλο, του δήμου Καλλιθέας; Για τον νελιβερά στην Χαλκίδα που πέθανε κι αυτός από θερμοπληξία ίσως το μάθατε, αφού μια συμβολική ενέργεια λαϊκής αντιβίας του Ρουβίκωνα, στην επιχείρηση του εργοδότη του, έκανε αυτό το εργατικό έγκλημα να μην το φάει το σκοτάδι).

Θα επικεντρωθώ στα τελευταία θύματα που δημιούργησε ο πύρινος όλεθρος.

Χτες και σήμερα διαβάζουμε και ακούμε συνεχώς για τους δυο ιπτάμενους, τον 34χρονο κυβερνήτης καναντερ, Σμηναγό Χρήστο Μουλά και το 27χρονο συγκυβερνήτη, Ανθυποσμηναγό Περικλή Στεφανίδη, που έχασαν την ζωή του δίνοντας τις μάχες με τις φλόγες.

Δεν ξέρουμε τι θα αναφέρει το πόρισμα για το δυστύχημα. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι δεν έφταιγε η “κακιά στιγμή” και αυτοί οι δυο νέοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους. Και εδώ είχαμε ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, μια “τραγωδία που ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενη, προαναγγελθείσα. Αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε“, όπως τονίζει σήμερα η “ΕφΣυν” η οποία συμπληρώνει στο κείμενο της: “ΤΑ CANADAIR CL-215 άρχισαν να κατασκευάζονται από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60. Το μοιραίο αεροσκάφος φτιάχτηκε τη δεκαετία του 1970. Πρόκειται δηλαδή για ένα σκάφος πεπαλαιωμένης τεχνολογίας που δημιουργήθηκε πριν από μισό αιώνα και που λογικά θα έπρεπε να είχε αποσυρθεί. Δεν διαθέτει σύγχρονα μέσα ενεργητικής ασφάλειας και όλα τα όργανα πλοήγησής του βρίσκονται πάνω στον χειριστή που πρέπει να παίρνει πολύ δύσκολες αποφάσεις σε πολύ αντίξοες συνθήκες (καπνός, υψηλές θερμοκρασίες κ.λπ.). Η χώρα μας μετράει δέκα πτώσεις σκαφών αυτού του τύπου από το 1977 ώς σήμερα και έντεκα νεκρούς”.

Αν στα παραπάνω συμπληρωθούν και οι αποκαλύψεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας της τελευταίες ώρες για το πόσο επικίνδυνα για τους χειριστές τους αυτά τα ιπτάμενα μέσα, μπορούμε να μιλάμε δηλαδή ουσιαστικά για δολοφονημένους πιλότους.

Είναι μια από τις περιπτώσεις που ακόμα και η αστική δικαιοσύνη τους παραδέχεται την ευθύνη της εργοδοσίας για την ακαταλληλότητα των “εργαλείων” τα οποία προσφέρει στους εργαζόμενους για την εργασία τους, όπως συνέβη σχετικά πρόσφατα με την δικαστική εξέλιξη για τον θάνατο του Μανώλη Αφράτη, τον Μάη του 2020. Και εδώ εργοδότης είναι το κράτος.

Ναι μας σόκαρε και μας γέμισε θλίψη ο θάνατος των δυο παλικαριών, που πάλευαν με τις φλόγες και αμειβόταν τον μήνα λιγότερα με τα όσα παίρνε σε μια μέρα ο Στάσσης της ΔΕΗ.

Ομως … ξέρετε … αναλογίζομαι ….

Για τους νεκρούς ιπτάμενους κηρύχτηκε τριήμερο πένθος στις ένοπλες δυνάμεις, όλη η πολιτική ηγεσία από την πρόεδρο της δημοκρατίας ένιωσε την υποχρέωση της να δηλώσει την συντριβή της για τον χαμό αυτών των δυο ανθρώπων. Το έχουμε επίσης δεδομένο ότι η “Πολιτεία θα σταθεί με σεβασμό στο πλευρό των οικογενειών των δύο ηρώων” όπως δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης. Και ξέρουμε πώς “μεταφράζεται” αυτό.

Στις οικογένειες αυτών των νεκρών θα υπάρξει μια αρωγή όπως ακριβώς έγινε και με την οικογένεια του σμηναγού Γεώργιου Μπαλταδώρου ο οποίος επειδή έπαθε βέρτιγκο και σκοτώθηκε μετά την πτώση του Mirage που πιλόταρε, στις 12/4/2018. Το κράτος καθόρισε για την χήρα του να λαμβάνει σύνταξη 3.100 ευρώ τον μήνα, η βουλή “υιοθέτησε” τα δυο του παιδιά, -ο προϋπολογισμός της θα συμβάλλει στα έξοδα τους μέχρι την ενηλικίωση ή την ολοκλήρωση των σπουδών τους- του στήθηκε εντυπωσιακό μνημείο, στην ιδιαίτερη πατρίδα του Σμηναγού, στο Μορφοβούνι Καρδίτσας.

Κι εγώ σκέπτομαι …. “κανείς εκτός απ’ την μάνα του” που λέει και το άσμα, θα θυμηθεί την οικογένεια του 40χρονου βοσκού Αριστείδη Κουλιάφα, που απανθρακώθηκε, προσπαθώντας να σώσει τα ζώα του απ’ την φωτιά; Θα προβληματιστούν τι θα γίνουν η χήρα γυναίκα του και τα ορφανά του; (Δεν ξέρουμε αν έχει γιατί η καθεστωτική δημοσιογραφία πέρασε την είδηση στα ψιλά).

Μπόρεσε κάποιος να μην συγκλονιστεί παρακολουθώντας τις εικόνες από το βίντεο που κυκλοφορεί αυτές τις ώρες με την γυναίκα είχε τραγικό θάνατο και βρέθηκε απανθρακωμένη μέσα στο τροχόσπιτό της στην παραλία Χοροστάσι του Αλμυρού Βόλου;

Αλήθεια: Το κράτος τους, θα κάνει το παραμικρό γι’ αυτές τις χαμένες ζωές; Δεν έχουμε απαίτηση να χάσει το πότισμα της, το φυτό της Προεδρίας, και να στείλει συλληπτήριο τηλεγράφημα στους οικείους των νεκρών. Ούτε προσδοκούμε να ακούσουμε υποκριτικά λόγια από τους εξουσιαστές. Αλλά θέλουμε να ρωτήσουμε: Αυτές οι ζωές που χάθηκαν, γι’ αυτούς δεν έχουν καμιά αξία;

Κι όμως έτσι είναι. Διαφορετικά “κοστολογείται” από το κράτος τους η ζωή ενός ενστόλου και ενός απλού πολίτη …

Αλλά το είχε πει ο Μπέρτολ Μπρεχτ: “Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες. Μόνο οι κακοί στρατηγοί χρειάζονται ήρωες”, Και το σύστημα τους έχει ανάγκη να κατασκευάσει ήρωες. Ακόμα και αυτοί αν είναι δολοφονημένοι από το ίδιο.