Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento

Αν υπήρχαν βραβεία στις πολυσυζητημένες πολιτικές υποθέσεις, στη «Λαζαριδιάδα» θα απονέμονταν αναμφισβήτητα τα Χρυσά Βατόμουρα σκηνοθεσίας και πρώτου ανδρικού ρόλου. Στο διαφημιστικό τρέιλερ θα υπήρχε σκηνή με μέλη του Ρουβίκωνα να πετάνε πτυχία φημισμένων πανεπιστημίων στο γραφείο του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και ο Μητσοτάκης, ντυμένος ιππότης, να τον προστάζει «δεύρο έξω, Λαζαρίδη».

Το ότι η κυβέρνηση έχει χάσει το μεγάλο της ατού στην επικοινωνία φάνηκε από τον τρόπο που διαχειρίστηκε την ιστορία με τη νομιμότητα των διορισμών του σε διάφορα πόστα. Στον «Μικρό πρίγκιπα» ο πιτσιρικάς προσγειώνεται σε έναν αστεροειδή και ο βασιλιάς που συναντάει του δίνει εντολή πότε θα πηγαίνει για ύπνο και πότε θα ξυπνάει. Έτσι λοιπόν και το επικοινωνιακό επιτελείο εφάρμοσε αρχικά την τεχνική του πολιτικού ύπνου: να ατονίσει δηλαδή το θέμα μέχρι να ξεχαστεί. Στη συνέχεια επιστράτευσε τα στελέχη της για να τον υπερασπιστούν στα κανάλια με στρεψοδικίες. Κι όταν οι αποκαλύψεις ζητούσαν επιτακτικά εξηγήσεις, «ξύπνησε» και ο ίδιος εμφανιζόμενος στο Open για να τα κάνει χειρότερα. Μπέρδεψε χρονολογίες, τίτλους σπουδών και ιδιότητες, όπως μετακλητού και ειδικού επιστήμονα.

Την ημέρα ωστόσο της συζήτησης στη Βουλή για το κράτος δικαίου χτύπησε ξανά το ξυπνητήρι άνωθεν και θυμήθηκε πως οι ωραίοι έχουν χρέη, επομένως είναι διατεθειμένος να επιστρέψει τα χρήματα που εισέπραξε παράνομα. Ομολογεί ενοχή ή απόπειρα να ξελασπώσει τον άμωμο βασιλιά, όπως ταιριάζει σε πιστούς υπηκόους; Ο πρωθυπουργός όφειλε να αποπέμψει εκείνον που ζητά η αντιπολίτευση, αλλά για τη μεταρρυθμιστική εξυγίανση που επικαλείται και που δεν τελειώνει μόλις φύγουν οι κάμερες.

Αξίζει τον κόπο ο κουνιαρχτός που σηκώθηκε από την αντιπολίτευση; Ανεπιφύλακτα, ναι. Σε μια χώρα που έχει εξοντωτικές γενιές και γενιές σε φροντιστήρια, εξετάσεις, αναγνωρίσεις, μεταπτυχιακά, ισοτιμίες, ξενιτιά και επαγγελματική ανασφάλεια, η υποψία ότι κάποιοι μπορούσαν να τσεπώνουν κρατικό χρήμα με τίτλους ακαθόριστους, διοικητικά θολούς ή θεσμικά διάτρητους δεν είναι αολώς μια παραιτυπία. Αποτελεί προσβολή και ταπείνωση στις οικογένειες που μάτωσαν για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, θεωρώντας πως η μόρφωση είναι αξία και διαβατήριο για επαγγελματική αποκατάσταση. Βλέπουν τα κορνιζαρισμένα πτυχία, όταν οι γιοι και οι κόρες τους δουλεύουν γκαρσόνια μόνο για τα χαρτζιλίκια τους. Τέτοιου είδους συζητήσεις κάνουν στα οικογενειακά τραπέζια και όχι τις ρυθμίσεις για την πρόσβαση των 15χρονων στο διαδίκτυο και στα σόσιαλ.

Η ομιλία του Μητσοτάκη στη Βουλή δεν ήταν απλώς κατώτερη των περιστάσεων αλλά και της φιλελεύθερης περσόνας που περιφέρει. Τοξική η κριτική που του ασκείται από τον Τύπο, δηλητιριώδες το αντιπολιτευτικό τοπίο, ενώ ο ίδιος δεν διστάζει να εργαλειοποιήσει ακόμη και το πρόβλημα υγείας του στενού του συνεργάτη, ρίχνοντας το φταίξιμο στο Documento. Πάντοτε φταίνε οι άλλοι, εσχάτως και η Κοβέσι.

Μητσοτάκης, Άδωνις, Πλεύρης πρέπει κάποια στιγμή να διευκρινίσουν τα όρια της επικράτειας δικαίου. Μένουμε Ευρώπη ή μπανανία; Υπάρχει άλλη δικαιοσύνη για τους κοινούς θνητούς και άλλη για τους κολλητούς;

Η περίπτωση Λαζαρίδη απέδειξε ότι η περιβόητη αριστεία δεν είναι ποτέ ηθική αρχή, αλλά το καλογυαλισμένο σύνθημα μιας εξουσίας που ζητά από τους πολλούς πιστοποιητικά και από τους δικούς της μόνο πίστη.