Του Γ. Γ.
Προφανώς και η αίσθηση του χιούμορ είναι κάτι το υποκειμενικό, όπως και αυτό που μπορεί να θεωρηθεί σάτιρα.
Τι θέλω να πω. Για τον πανεπιστημιακό δάσκαλο και διανοούμενο Γιώργο Ρούση, έχω να πώς τα καλύτερα, όσο αφορά το συγγραφικό του έργο. Τα βιβλία του, ας πούμε, “Από την κρίση στην επανάσταση – Πόλεμος Θέσεων”, και “Ελεύθερος χρόνος μέτρο του πλούτου”, τα θεωρώ δυο απ’ τα καλύτερα πονήματα που έχω διαβάσει.
Ομως ρε γμτ, αυτά που θεωρεί χιουμοριστικά δημιουργήματα του και τα εκθέτει στο διαδίκτυο μου φέρνουν αποστροφή.
Κι αν κάνω αυτή την αναφορά είναι γιατί ο συγκεκριμένος κύριος ήταν υποψήφιος Επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, ενός κόμματος που έχει αντικρούσει σθεναρά την κατηγορία του “ομοβικού” που του έχουν αποδώσει κατά καιρούς.
Πιθανολογώ, για να μην πω ότι το θεωρώ δεδομένο, ότι η τελευταία φωτοσύνθεση του κ. Ρούση είχε αφετηρία την επιλογή του Στέφανου Κασσελάκη να προβάλλει με όρους πολιτικού marketing, τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, συμμετέχοντας στην εσωκομματική αντιπαράθεση για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ομως το θέμα της ομοφυλοφιλίας είναι πολύ σοβαρό και δεν προσεγγίζεται με τέτοιες φωτοσυνθέσεις που μπορεί να χαρακτηριστούν ομοφοβικές.
Και κάτι άλλο. Εμείς οι “παλιές καραβάνες” του κινήματος γνωρίζουμε μια πολύ θλιβερή ιστορία που είχε στοιχίζει σοβαρά στο ΚΚΕ. Ηταν τότε -κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90- που από τις σελίδες του περιοδικό «Πολιτιστική» -το είχε εκδώσει ο αντιδικτατορικός αγωνιστής Αντώνης Στεμνής και στο οποίο αρθρογραφούσαν διανοούμενοι του ΚΚΕ-, είχε ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για το βιβλίο που είχε εκδώσει ο Γιάννης Ρίτσος, «Ίσως να ‘ναι κι έτσι», με ερωτικά πεζογραφήματα. Αυτό, από κάποιους, θεωρήθηκε “ύμνος στην ομοφυλοφιλία”, και το κατέκριναν, άλλοι διανοούμενοι το υπερασπίστηκαν, αλλά το αποτέλεσμα ήταν να βάλει λουκέτο το πολύ αξιόλογο περιοδικό.
Είχε αναγκαστεί μάλιστα να πάρει θέσει τότε και ο “Ριζοσπάστης” γράφοντας ότι το κόμμα δεν πρόκειται να διαχωρίσει ποτέ τους εργάτες και διανοούμενους με βάση εθνότητα, θρησκεία και φυσικά ερωτικές προτιμήσεις αλλά με το αν συστρατεύονται στην μάχη ενάντια στον ταξικό αντίπαλο, τους καπιταλιστές και τα μονοπώλια με στόχο την ανατροπή της εξουσίας τους. (Δεν θυμάμαι τις ακριβείς διατυπώσεις του «Ριζοσπάστη», αλλά αυτό ήταν το πνεύμα των κειμένων του).
Εν, κατακλείδι, δηλαδή, θεωρώ φάουλ τις συγκεκριμένες αναρτήσεις του κ. Γιώργου Ρούση.
0 Comments