Του Γ.Γ.

Ενα δίποδο κτήνος, που μιλούσε ανθρώπινα, και τα φρικτά εγκλήματα που έκανε σε βάρος του ελληνικού λαού σε συνεργασία πάντα με τις στρατιωτικές Γερμανικές δυνάμεις που είχαν καταλάβει την χώρα μας, ονομαζόταν Νίκος Μπουραντά.

Οι απαίσιες κτηνωδίες που έκανε, σε βάρος πατριωτών, όπως περιγράφονται από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας, στο ρεπορτάζ για τις δίκες παρωδία των δοσίλογων, που δημοσίευσε ο “Ριζοσπάστης” σαν σήμερα 21 Νοέμβρη 1945, είναι ανατριχιαστικές.

Οταν ο περιβόητος υπουργός του Μεταξά, Μανιαδάκης, έφευγε για τη Μέση Ανατολή, έδωσε εντολή στον Μπουραντά να θέσει τον εαυτό του και το Μηχανοκίνητο Τμήμα που διοικούσε στην υπηρεσία των κατακτητών. Και αυτός το έκανε με πολύ μεγάλη ικανοποίηση. Οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια και εκτελέσεις που έκαναν σε πατριώτες, οι “Μπουραντάδες”, στις περιοχές Νίκαιας, Καλλιθέας, Βύρωνα και Καισαριανής, αποτελούν από τις πιο μαύρες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας μας. 

Το πόσο απολάμβανε τα εγκλήματα που έκανε προσωπικά ο Μπουραντάς, το διαβάζουμε στο ρεπορτάζ του “Ρ” με χαρακτηριστική περίπτωση την κατάθεση στην δίκη των δοσιλόγων της Ελένης Κοτσαμπάσογλου. Η γυναίκα όταν πήγε στην Ασφάλεια να ρωτήσει που βρίσκεται ο αδελφός της που τον είχαν συλλάβει ο Ν. Μπουραντάς της είπε χαιρέκακα: “Τον παράδωσα στους Γερμανούς και τον εκτέλεσαν. Να του κάνεις κόλλυβα”.

Και σ’ αυτή την δίκη παρωδία, μάρτυρες υπεράσπισης του Μπουραντά και των άλλων δοσίλογων κατέθεσαν ο Αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων, Άγγελος Έβερτ και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της Αστυνομίας και της Χωροφυλακής. 

 Ο αρχηγός του αιματοβαμμένου Μηχανοκίνητου της αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς  απολογούμενος είπε την μνημειώδη δράση: «Εγώ τρώγω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο στο αίμα! Αλλά ρέει στις φλέβες μου άφθονο ελληνικό αίμα», που στάθηκε ακλόνητο επιχείρημα στο δικαστήριο να τον αθωώσει. 

Το κατηγορητήριο που τον βάρυνε κρίθηκε αβάσιμο και ασαφή, ενώ η συμμετοχή του στα μπλόκα μαζί με τους Γερμανούς, και τα αμέτρητα εγκλήματά του σε βάρος του ελληνικού λαού, που είχε κάνει πάντα σε συνεργασία με τους κατακτητές θεωρήθηκαν από το δικαστήριο ως “ατυχείς συμπτώσεις” και οι δικαστές παραδίδουν “πεντακαθαρίδη” στην ελληνική κοινωνία αυτό το κτήνος. Μάλιστα ο δικαστής Δημήτρης Γκολφινόπουλος, τον ρώτησε αν επιθυμούσε κάποια αποζημίωση για ηθική βλάβη, επειδή βρέθηκε άδικα κατηγορούμενος!!!

Και φυσικά το αστικό κράτος αναγνώρισε την “ένδοξη” προϋπηρεσία του Μπουραντά και τον αντάμειψε ανάλογα. Ανέλαβε να αποκαταστήσει την «ταλαιπωρία» που πέρασε το «άξιο» τέκνο του. Τον έκανε αστυνομικό διευθυντή Αθήνας, για να ρθει ο «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής και να τον «αξιοποιήσει» τοποθετώντας τον  με τη θέση του αρχηγού της Πυροσβεστικής.

Εδώ να σημειώσουμε ότι ενδιάμεσα ο “σοφός” ελληνικός λαός, στις βουλευτικές εκλογές του 1950, εκλέγει βουλευτή Αττικοβοιωτίας, τον Ν. Μπουραντά, ο οποίος συμμετείχε στην συμμαχία της Πολιτικής Ανεξάρτητης Παράταξης (ΠΑΠ), εκπροσωπώντας τους οπαδούς του δικτάτορα Μεταξά,