Πηγή: Praxis Review – threadreaderapp.com

Σίγουρα υπάρχουν οι καλύτερες προθέσεις στην συζήτηση για τον Ιησού-πρόσφυγα, Ιησού-πρώτο κομμουνιστή κ.α, που επανέρχεται κάθε Χριστούγεννα. Όμως, η ιστορία δεν έχει δώσει στοιχεία για την ύπαρξη του “Ιησού”. Όπως έγραψε και ο άγγλος ιστορικός Gibbon στα τέλη του 18ου αιώνα στην “παρακμή και πτώση της Ρωμαικής αυτοκρατορίας”: “Οι παράλυτοι περπατήσανε, οι τυφλοί είδανε το φώς τους, άρρωστοι θεραπεύτηκαν, νεκροί αναστήθηκαν και πολλές φορές οι νόμοι της φύσης παραβιάστηκαν για το καλό της Εκκλησίας. Και όμως οι σοφοί της Ελλάδας και της Ρώμης δεν πρόσεξαν εκείνο το κατανυκτικό θέαμα”. Ακόμα και οι ελάχιστες “πηγές” που έχουν αναφερθεί (πχ Ιώσηπος, Τάκιτος) έχουν καταρριφθεί ως προϊόντα πλαστογραφίας από χριστιανούς θεολόγους η ως κείμενα χωρίς ιστορική εγκυρότητα.

Μένουν μόνο τα Ευαγγέλια, τα οποία όμως δεν αποτελούν ιστορική πηγή, όχι μόνο γιατί έχουν προπαγανδιστικό χαρακτήρα αλλά και γιατί πλαστογραφούν ακόμα και την εποχή για την οποία γράφουν. Πχ. ο Λουκάς παρουσιάζει τον Ιωσήφ και την Μαρία να ταξιδεύουν στην Βηθλεέμ εξαιτίας μιας ρωμαικής απογραφής. Όμως τέτοια απογραφή δεν έγινε ποτέ τον καιρό του Αυγούστου. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η δήθεν δίκη του Ιησού μπροστά στον Πόντιο Πιλάτο, που δεν ανταποκρίνεται ούτε στο ιουδαϊκό ούτε στο ρωμαϊκό δίκαιο. κ.α. Ακόμα και εκεί που οι Ευαγγελιστές δεν κατασκεύαζαν “θαύματα” (τα οποία αυξάνονταν από Ευαγγέλιο σε Ευαγγέλιο-ο Μάρκος ξεκίνησε με την σωτηρία ετοιμοθάνατης άρρωστης και ο Ιωάννης το έφτασε μέχρι την ανάσταση του Λάζαρου, που είχε πεθάνει μέρες πριν), πλαστογραφούσαν την πραγματικότητα.

Τα Ευαγγέλια έχουν αχρηστευθεί ως ιστορική πηγή από τον 18ο αιώνα. Φυσικά, παρόμοιες πλαστογραφίες υπάρχουν και σε άλλα αντίστοιχα δόγματα που ενσωματώθηκαν στην εξουσία των κυρίαρχων τάξεων.

Ο “Ιησούς” είναι λοιπόν ένα μυθικό πρόσωπο, που δεν υπήρξε ποτέ.

Αντίστοιχα προβληματικές είναι και οι συζητήσεις για τον υποτιθέμενο “κομμουνισμό” των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων. Οι μαρτυρίες για την εμφάνιση του Χριστιανισμού και τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες είναι ελάχιστες, αν όχι ανύπαρκτες, με αποτέλεσμα το κενό να καλύπτεται από υποθέσεις αμφίβολης ιστορικής αξίας. Όμως ο “κομμουνισμός” της πρώτης αποστολικής κοινότητας εμφανίζεται μόνο παροδικά στα πρώτα κεφάλαια των Πράξεων (όταν ο Χριστιανισμός ήταν ακόμα μια μικρή σέχτα) και μετά εξαφανίζεται τελείως για να επανεμφανιστεί μόνο σε ορισμένες μοναστικές κοινότητες, εκατοντάδες χρόνια μετά. Ακόμα και οι σποραδικές καταγγελίες του πλούτου και των πλουσίων που εμφανίζονται σε ορισμένα χριστιανικά κείμενα (π.χ. στα πρώτα Ευαγγέλια) δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ηθική καταγγελία των κοινωνικών δεινών, τυπική για ένα εσχατολογικό εκκλησίασμα.

Αυτές οι καταγγελίες μπορεί να εξέφραζαν -σε ένα βαθμό- πληβειακά στρώματα που κατέφευγαν στην νέα -τότε- θρησκευτική αίρεση, όμως δεν θα μπορούσαν να έχουν κομμουνιστικό χαρακτήρα, να εκφράσουν το κίνημα την κατάργηση των τάξεων, την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, την υλιστική αντίληψη της ιστορίας κ.α. Εξάλλου ήταν οι ίδιες οι ταξικές (και συνεπώς εξαιρετικά κοσμικές) αναγκαιότητες που μετέτρεψαν τη θρησκεία σε πλευρά των καθορισμένων κοινωνικών σχέσεων, αλλά και σε “εργαλείο” αναπαραγωγής αυτών των σχέσεων.

Αυτό αποδεικνύεται και από το ότι ο Χριστιανισμός, πέρα από τα κηρύγματα για “φιλανθρωπία”, “αγάπη” κλπ, ποτέ δεν αμφισβήτησε πραγματικά ούτε την ιδιοκτησία, ούτε την δουλεία, ούτε φυσικά όλες τις εκμεταλλευτικές εξουσίες. Οι διακηρύξεις περί κοινών στοιχείων Χριστιανισμού και Κομμουνισμού, των αποκαλούμενων “πρωτοχριστιανών” ως “κομμουνιστών”, ή , ακόμα χειρότερα, ενός ιστορικού προσώπου που η ύπαρξη του δεν επιβεβαιώνεται -όπως ο Ιησούς-ως “πρώτου κομμουνιστή”, μπορεί να ηχούν ωραία και για πολλούς προοδευτικούς και για πολλούς οπαδούς του Χριστιανικού δόγματος, όμως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Φυσικά, όπως έγραφαν οι κλασικοί του Μαρξισμού, η (κάθε) θρησκεία δεν πρέπει και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως υπό εξόντωση αντικείμενο. Οχι μόνο για λόγους σεβασμού απέναντι στο θρησκευτικό δικαίωμα του οποιουδήποτε. Η υπέρβαση των θρησκευτικών προκαταλήψεων, δε θα έρθει διά διαταγμάτων, αλλά μέσα από την οριστική ανατροπή των κοινωνικών συνθηκών, που γεννούν το έδαφος για μεταφυσική απόδραση από την πραγματικότητα. Αυτό όμως καθόλου δεν είναι πρόσχημα για οποιαδήποτε αναβολή της πάλης για”να διαλύσουμε τις θρησκευτικές προλήψεις” αλλά δείχνει την σημασία της ένταξη της στις πραγματικές κοινωνικές συνθήκες.

Όσο για αντιλήψεις που συγχέουν τον κομμουνισμό με (όποιο) θρησκευτικό δόγμα, όσο πιο γρήγορα μπουν στο αρχείο,τόσο το καλύτερο.

Ο Διαλεκτικός-Ιστορικός Υλισμός είναι επιστημονικές θεωρίες για κατανόηση του κόσμου, που είναι προϋπόθεση για αλλαγή του.

Δεν μπορούμε να λέμε στον εαυτό μας παραμύθια.