Λίγες εισαγωγικές σκέψεις για το έγκλημα: Θεωρώ ότι ο βιασμός, πολλώ δε μάλλον ο βιασμός ανηλίκου, είναι το ειδεχθέστερο έγκλημα. Ακόμα και από την δολοφονία, γιατί ένα θύμα βιασμού θα επαναθυματοποιηθεί πολλάκις στην ανάκριση, στα δικαστήρια, από τα media.

Είναι αναπόφευκτη η οργή, το να νιώθεις ότι έχεις προδοθεί από το σύστημα: την κοινωνία, το κράτος, το σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Είναι ένας πόνος αβάσταχτος και μια αδικία που δεν μπορείς να την δεχθείς είτε είσαι η άμεσα παθούσα είτε συγγενικό πρόσωπο.
Και η ανάγκη για εκδίκηση, φυσιολογική και αναπόφευκτη είναι. Η αυτοδικία είναι ένα ένστικτο που υπάρχει σε όλους μας. Αλλά ευτυχώς η δικαιοσύνη έχει σταματήσει να απονέμεται από τα θύματα και τους συγγενείς των θυμάτων.

Στις άβολες αλήθειες, λοιπόν.

Το πρόβλημα σας είναι οι ποινές; Ξέρετε ακριβώς τις ποινές και έχετε και γνώμη ή μόνο ο,τι σας έχουν ταΐσει τα κανάλια στα πλαίσια του ποινικού λαϊκισμού; Πώς ακριβώς κρίνετε ότι η δικαιοσύνη δεν είναι αποτελεσματική (που δεν είναι, αλλά εγώ παρακάτω θα εξηγήσω το γιατί και ουδεμία σχέση με τις ποινές έχει. Εσείς όμως μπορείτε να το συγκεκριμενοποιήσετε και επ’ αυτού να επιχειρηματολογήσετε υπέρ της αυτοδικίας;).

Και ωραία, τώρα ο πατέρας του 18χρονου θύματος βιασμού σκότωσε τον 33χρονο θύτη-τέρας. Οπότε τώρα που εκτονώθηκε το θυμικό σας και δώσατε άφεση στον πατέρα, μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι.

Δικαιώθηκε το θύμα, τι όχι; Λύθηκαν όλα τα προβλήματα, σωστά; Θα ξεχάσει τα 9 χρόνια βιασμού,ε; Είναι πολύ εύκολο να συγχωρείτε την αυτοδικία και έτσι ως Πόντιοι Πιλάτοι να νίπτετε τας χείρας σας για ένα ειδεχθές έγκλημα και να νιώθετε ενάρετοι που δώσατε με την εξουσία του “κοινού περί δίκαιου αισθήματος” άφεση σε αυτόν που έχωσε το κακό κάτω από το χώμα.

Σας είναι πιο εύκολο να ζητωκραυγάσετε για την αυτοδικία, αντί να έρθετε αντιμέτωποι με άβολες αλήθειες:

⏩Η κοπέλα που βιαζόταν επί 9 χρόνια και απειλούταν και εκβιαζόταν γιατί δεν μίλησε; Που ήταν η κοινωνία τότε; Που είναι τα αντανακλαστικά της κοινωνίας;

⏩Πώς γίνεται στο οικογενειακό, σχολικό και φιλικό περιβάλλον να μην καταλάβουν αλλαγές στην ψυχολογία και την συμπεριφορά ενός παιδιού; Πού είναι οι ψυχολόγοι που θα έπρεπε να υπάρχουν στο σχολείο; Πού είναι ένα υποστηρικτικό δίκτυο για να μην φοβάται το θύμα να καταγγείλει;

⏩Πού είναι η αστυνομία να δημιουργήσει μια σχέση εμπιστοσύνης ώστε το κάθε θύμα να μην ντρέπεται να καταγγείλει; Που είναι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, ώστε το ανήλικο θύμα να μην νιώθει ντροπή γι’ αυτό που του συνέβη και υπεύθυνο για το βιασμό του;

Και τέλος, ναι, υπάρχει πρόβλημα στην απονομή δικαιοσύνης. Αλλά αυτό δεν είναι δήθεν το πλαίσιο των ποινών – ο βιασμός ανηλίκου έχει την έσχατη των ποινών, ισόβια. Και όχι στα ισόβια, ασχέτως του τι σας έχουν πείσει, δεν βγαίνεις στα 3-4 χρόνια.
Ούτε είναι το πρόβλημα οι δήθεν αδιάφοροι δικαστές που σας έχουν πείσει ότι δήθεν θα συμπληρώσουν σαν δημόσιοι υπάλληλοι 5 χαρτιά να πέσει ο μισθουλάκος να πάνε σπίτι τους και δεν θα νοιαστούν για το θύμα.

Το πρόβλημα στην απονομή δικαιοσύνης σχετίζεται με την ανεπάρκεια της εκτελεστικής εξουσίας:

-Οταν δεν υπάρχουν δικαστές και εισαγγελείς και καταλήγουμε με 50 υποθέσεις στα πινάκια/μέρα, το πρώτο πρόβλημα είναι ότι το θύμα θα σέρνεται από δική σε δίκη και από αναβολή σε αναβολή

Τετράκις: πρωτόδικα, εφετείο, Άρειο Πάγο και πάλι εφετείο. Και θα επανθυματοποιείται ξανά και ξανά, θα επαναλαμβάνει τα όσα εφιαλτικά έζησε ξανά και ξανά. Και όλα αυτά γιατί η δικαιοσύνη καταρρέει και αντί να ζητάτε επιτάχυνση της, αρκείστε στο να επαναλαμβάνετε ο,τι ακούτε.

Το πρόβλημα με την απονομή της δικαιοσύνης, είναι ότι όταν πήγαν να περάσουν θεσμούς αποκαταστατικής δικαιοσύνης, σας έπεισαν ότι “ο νέος ΠΚ βγάζει τους βιαστές έξω”. Ωραία, μετά από 10 χρόνια τελειώνουν τα δικαστήρια. Και; Το θύμα δεν έχει ανάγκη από στήριξη; Παρακολούθηση; Βοήθεια;

Τώρα έχουμε ένα θύμα που βιαζόταν επί 9 χρόνια, που τα media δεν θα το σεβαστούν και θα βγάλουν όλα τα ευαίσθητα στοιχεία της προσωπικής του ζωής στην φόρα (τους πρώτους μήνες, γιατί στα υπόλοιπα χρόνια που το θύμα θα σέρνεται στα δικαστήρια, δεν θα πουλάει πλέον). Έχουμε ένα θύμα που θα στερηθεί τον πατέρα του που κατέφυγε στην αυτοδικία (ένας πατέρας που θα υποστεί το πλαίσιο ποινών που σας έχουν πείσει ότι δεν υπάρχει και δεν είναι αρκετό, αλλά τον πατέρα θα τον καταδικάσει). Έχουμε μια οικογενειακή τραγωδία.

Τώρα μπορείτε να κοιμηθείτε ήσυχοι. Εσείς άλλωστε δώσατε άφεση στον πατέρα. Και δίπλα σας αποκλείεται να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και εσείς να κωφεύετε, γιατί είμαστε όλοι θρέμματα της ίδιας σάπιας και εξαχρειωμένης κοινωνίας. Και επειδή πρέπει να εξηγώ τα αυτονόητα σε ένα σημείο γράφω “γιατί δεν μίλησε” και σε καμία περίπτωση δεν είναι victim blaming, ο συλλογισμός μου συνεχίζει εξηγώντας ότι τα θύματα δεν μιλάνε “γιατί δεν υπάρχει υποστηρικτικό περιβάλλον, ψυχολόγοι, διαπαιδαγώγηση”.