Η δίκη για την υπόθεση της έκρηξης στους Αμπελόκηπους συνοδεύτηκε για ακόμη μία φορά από σκηνές κρατικής καταστολής, επιβεβαιώνοντας ότι η «δικαιοσύνη» και η αστυνομική βία βαδίζουν χέρι-χέρι όταν απέναντί τους βρίσκονται αγωνιζόμενοι άνθρωποι.
Από νωρίς το πρωί, δεκάδες αλληλέγγυοι συγκεντρώθηκαν έξω από το δικαστήριο, εκφράζοντας τη στήριξή τους στους κατηγορούμενους. Η παρουσία τους, ωστόσο, φαίνεται πως αντιμετωπίστηκε ως «απειλή» από τις δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίες δεν άργησαν να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο.
Χωρίς καμία ουσιαστική πρόκληση, αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν στους συγκεντρωμένους, κάνοντας χρήση γκλομπ και προχωρώντας σε βίαιους ξυλοδαρμούς. Το σκηνικό που εκτυλίχθηκε έξω από το δικαστήριο ήταν χαρακτηριστικό της πάγιας τακτικής εκφοβισμού: χτυπήματα, ένταση και προσπάθεια διάλυσης κάθε μορφής συλλογικής παρουσίας.
Παρότι δεν έγινε εκτεταμένη χρήση χημικών, η ωμή βία που ασκήθηκε ήταν αρκετή για να καταδείξει για ακόμη μία φορά τον ρόλο της αστυνομίας ως μηχανισμού καταστολής και πειθάρχησης. Οι συγκεντρωμένοι, παρά την επίθεση, παρέμειναν στο σημείο, στέλνοντας μήνυμα ότι η τρομοκρατία δεν περνά.
Τα γεγονότα αυτά δεν αποτελούν μεμονωμένο περιστατικό. Εντάσσονται σε μια συνολικότερη πολιτική έντασης και αυταρχισμού, όπου η παρουσία αλληλεγγύης ποινικοποιείται και αντιμετωπίζεται ως εχθρική πράξη. Η ίδια η δίκη, φορτισμένη πολιτικά, λειτουργεί ως πεδίο όπου δοκιμάζονται τα όρια της κρατικής καταστολής.
Η εικόνα από τους Αμπελόκηπους είναι γνώριμη: από τη μία πλευρά η κοινωνική αλληλεγγύη και από την άλλη το κράτος και οι μηχανισμοί του. Και όσο η καταστολή εντείνεται, τόσο γίνεται σαφές ότι ο αγώνας για δικαιώματα και ελευθερίες παραμένει ανοιχτός.
1 Comment